tag:blogger.com,1999:blog-75328709939438668172012-01-24T01:03:47.820-06:00नस्ती उठाठेवबरेच दिवस अडगळीत पडलेला माझा ब्लाॅग आता पुनश्च हरि ओम करतोय....आपण आवर्जून वेळात वेळ काढून तो वाचाल आणि प्रतिक्रिया द्याल, ही अपेक्षा आणि खात्री आहे....आत्तापर्यंत 85 पंखे (fan) जमवलेत...यंदाच्या वर्षअखेर शंभरी गाठण्याचा विचार आहे...साथ द्याल ना??अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.comBlogger2181100tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-40166131806942099982011-10-27T21:49:00.001-05:002011-10-28T10:27:43.498-05:00आली माझ्या घरी ही दिवाळी<div>आंबा जसा फळांचा राजा, गुलाब जसा फुलांचा, तशी दिवाळी म्हणजे सणांचा राजा किंवा राणी वाटते मला. लहानपणापासूनच सगळ्यात जास्त आरर्षण दिवाळीचं असायचं. इतर सण सुरू झाले म्हणेपर्यंत संपून जायचे. पण दिवाळी छान चार दिवसांचा सण. त्याची तयारी आठ दिवसांची काय...महिनाभराचीच.</div> <div>सहामाही परीक्षांच्या आधीच दिवाळीचे वेध लागायचे. परीक्षा कधी एकदा होतेय, असं होऊन जायचं. मग शेवटचा पेपर संपला, की आम्ही त्या दिवशी हमखास एखादा पिक्चर टाकायचो. नाहीतर चिंचीणीखाली, नाहीतर शाळेच्या मैदानात एखादी मॅच ठरलेली. अगदीच काही नसलं तर घरी येऊन मस्त लोळायचं. मग दिवाळीच्या कपड्यांची खरेदी आणि मुख्य म्हणजे फटाके. त्या वेळी 50-60 रुपयांचे फटाकेही दिवाळीभर पुरायचे.</div> <div>``आम्ही लहानपणी फक्त एक ते दोन रुपयांचे फटाके घ्यायचो....माहितेय?`` असं पालुपद वडील आम्हाला ऐकवायचे. आता मी ते माझ्या मुलीला ऐकवतो. कारण त्या वेळच्या 50-60 रुपयांच्या फटाक्यांची किंमत आता 500 ते 600 रुपये झाली आहे. कालाय तस्मै नमः...असो.</div> <div>दिवाळीचा किल्ला हाही एक चांगला टाइमपास असायचा. मी कधी फार समरसून किल्ला केला नाही, पण त्यात भुयारं, विहिरी, पाय-या वगैरे करायला मजा यायची. दरवेळी किल्ल्याची जागाही बदलायची. मग कुठे कुठे किल्ले बघायला जाण्याचा कार्यक्रम असायचा. इतर मुलांचे किल्ले बघून आपण फारच पाट्या टाकल्या आहेत, हेही लक्षात यायचं. त्या वेळी दिवसभर मातीत आणि चिखलात रंगून जाण्यात भूषण वाटायचं. मुख्य म्हणजे किल्ल्लासाठी कच्चे साहित्य म्हणजे माती आणि दगड यांची काही कमतरता नव्हती. मावळे इकडून तिकडून जमवले जायचे. आता मुलीसाठी किल्ला करताना मावळे तर विकत आणावे लागतातच, पण मातीही नर्सरीशिवाय दुसरीकडून मिळत नाही.</div> <div>``यंदा दिवाळीत दिल्लीला जायचं की केरळला?`` असा प्रश्न आम्हाला त्या वेळी पडायचा नाही. कारण पर्यटन म्हणजे केवळ लग्नामुंजीकरता पुणे, मुंबई, बेळगाव किंवा कोल्हापूरला कुठल्यातरी नातेवाइकाच्या घरी मुक्काम ठोकणं, एवढंच आम्हाला माहिती होतं. त्यावेळी लग्नाची धामधूम आटपून आईवडील किंवा एखादा दादा उदार झालाच, तर एखादी बाग किंवा शनिवारवाडा दाखवून आणत असे. तेच आमचं पर्यटन.</div> <div>फटाके चार दिवस पुरवून वापरण्यात मजा असायची. आधी फटाके आणल्यावर ते उन्हात वाळवण्याचा एक कार्यक्रम असायचा. चांगले तापले, की ते चांगले वाजतात, असा एक (गैर)समज वडीलधा-यांनी करून दिला होता. अॅटमबाॅब सगळ्यात दणदणीत आवाजामुळे आवडते असले, तरी सगळ्यात लाडके फटाके म्हणजे बंदुकीच्या केपा, सापगोळ्या आणि लवंगी बार. लवंगी तर दोन-चार रुपयांना मिळायची, त्यामुळे ती उडवण्यात जास्त समाधान असायचं. बंदुकीच्या केपा आम्ही बंदुकीतून कमी आणि हातोडा किंवा दगडानंच जास्त वाजवल्या. केपा किंवा टिकल्या एकावर एक गठ्ठा करून ठेवायच्या आणि दाणकन त्यावर दगड किंवा हातोडी घालून मोठ्या bomb सारखा मोठा आवाज काढण्यात जी मजा यायची, ती लक्ष्मीबारमध्येही नव्हती.</div> <div>दिवाळीच्या पहिल्या दिवशी फटाक्यांच्या आवाजानेच जाग यायची. इतर वेळी झोपल्यानंतर ढोल वाजवूनही न उठणारा मी, नरक चतुर्दशीला मात्र पहाटे साडेचारलाच कुणीही हाक न मारता टुणकन उठून बसायचो. क्वचित एखाद्या वर्षी पाच वाजता जाग आली, तर फार अपराध्यासारखं वाटायचं. अख्ख्या परिसरात पहिला अॅटमबाॅब आपणच वाजवला पाहिजे, असा एक अलिखित नियम होता. पहिल्या दिवशी फराळ करण्यासाठी देवळात जाऊन येईपर्यंत धीर नसायचा. अशा वेळी देवाला नैवेद्य दाखवण्याच्या पद्धतीचा फार राग यायचा. फराळ झाला, की अकरा-साडेअकरानंतर काय करायचं, हा मोठा प्रश्न असायचा. घरातली मोठी माणसं लवकरच पथारी पसरून झोपून जायची. आम्ही पोरं मात्र बेवारस व्हायचो. खेळायला सवंगडी असले तर ठीक, नाहीतर वेळ जाता जायचा नाही.</div> <div>फटाके वाजवण्याची मला फार क्रेझ नव्हती. रोज नियम म्हणून फटाके वाजवले जायचे. फार चित्रविचित्र फटाके, बाण वगैरेही कधी लावले नाहीत. लहानपणी एकदा अनावश्यक कुतूहल म्हणून भुईचक्र ज्यावर फिरतात, ती सगळी गोल चक्रं एकदा बसून काढून टाकल्याचं आठवतंय. ती चक्रं चुकून चिटकलेली असावीत, असं वाटलं होतं त्यावेळी. त्यानंतर असा काही मार खाल्ला होता, की विचारू नका.</div> <div>फटाक्यांची काळी बाजू त्या वेळी कधी लक्षात आली नाही. आता मोठं झाल्यावर ती आली असली, तरी फटाक्यांशिवाय काही दिवाळी जात नाही. दोन वर्षांपूर्वी मनस्वीला घेऊन फटाका वाजवताना एकदा अनपेक्षितपणे भुईनळ्याचा स्फोट होऊन हात भरपूर भाजला होता. डोळ्यापुढे अंधारी आली होती. डोळ्यांना काही झालं नाही ना, असंही क्षणभर वाटून गेलं. फटाक्यांच्या बाबतीतला तो सगळ्यात मोठा अपघात.</div> <div>गेल्या आठवड्यात मनस्वी घरी आली आणि एकदम बोट उगारून मला धमकी दिल्याच्या सुरात म्हणाली, ``बाबा, मला यंदा जास्त फटाके आणलेस, तर याद रख!`` (टीव्हीवरचे हिंदी कार्यक्रम बघून बिघडलेय कार्टी!)</div><div>मी घाबरत घाबरत `का` विचारल्यावर म्हणाली, ``फटाक्यांनी प्रदूषण होतं.`` शाळेतून बहुधा पट्टी पढवली होती. तिचा हा प्रदूषणमुक्तीचा ताप दिवाळी सुरू होईपर्यंतच टिकला. आता सोसायटीतल्या पोरांना ती जमवून आणते, तेव्हा आजच्यापुरते फटाके बास झाले, म्हणून रोज तिच्यामागे कंठशोष करावा लागतोय, हे सांगणे न लगे!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-4016613180694209998?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-10462940156166827172011-08-24T08:58:00.001-05:002011-08-24T08:58:25.932-05:00दर्शनमात्रे मनःकामना (अर्ध) पुरती!<p class="mobile-photo"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Tk30NPDXzHc/TlUDgmMa-pI/AAAAAAAAEOQ/Zia_Cl_XOhw/s1600/moraya-705933.JPG"><img src="http://4.bp.blogspot.com/-Tk30NPDXzHc/TlUDgmMa-pI/AAAAAAAAEOQ/Zia_Cl_XOhw/s320/moraya-705933.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644421566522129042" /></a></p><div><strong>(FILM REVIEW - MORAYAA)</strong></div> <div> </div> <div>"मोरया' हा गणेशोत्सवातल्या अपप्रवृत्तींवरचा नव्हे, तर गणेशोत्सव साजरा करणाऱ्या दोन शेजारच्या चाळींमधल्या तरुणांच्या दोन गटांतली खुन्नस आणि त्याला लागणारं वाईट वळण दाखवणारा चित्रपट आहे. सध्याच्या गणेशोत्सवाचं बरं-वाईट रूप व्यापक स्वरूपात बघायला मिळेल, अशी अपेक्षा ठेवली नाही, तर हा चित्रपट बऱ्यापैकी रंजक झाला आहे.<br> मुंबईतील दोन चाळींमधील गणेशोत्सव मंडळांचे प्रमुख असलेले समीर (चिन्मय मांडलेकर) आणि मनोज (संतोष जुवेकर) एकमेकांचे कट्टर वैरी. आपापल्या चाळीचा गणेशोत्सव जास्त दिमाखात व्हावा, यासाठी ते काहीही करण्यास तयार होता. दोन राजकीय नेते आणि एका मुस्लिम संघटनेचा नेता या दोघांचा आपल्या स्वार्थासाठी वापर करून घेतात. त्यातून दंगली पेटतात आणि परिस्थिती विकोपाला जाते. शेवटी या दोघांनाही आपला कोणी, कसा गैरवापर केला, हे लक्षात येऊन एकत्र येण्याची उपरती होते.<br> लेखक सचिन दरेकर यांनी पहिल्यापासून प्रेक्षक या कथेत आणि संघर्षात गुंतेल, याची उत्तम काळजी घेतली आहे. पटकथेपेक्षाही दमदार संवादांमुळे चित्रपट जबरदस्त पकड घेतो. मात्र, कथा केवळ दोन गटांमधील वैरापुरतीच मर्यादित राहते. त्यांच्या कुरघोड्या आणि खुन्नस याच्या पलीकडे जाण्याचा चित्रपट प्रयत्न करत नाही. खानावळ चालविणाऱ्या काकांच्या (दिलीप प्रभावळकर) माध्यमातून गणेशोत्सवाला आलेल्या वाईट स्वरूपाबद्दल काही टिप्पणी आहे, पण ती तेवढ्यापुरतीच.<br> दहीहंडीच्या दृश्यापासूनच कॅमेऱ्याची चित्रपटावरील जबरदस्त पकड जाणवते. संवाद आणि छायांकन या चित्रपटाच्या जमेच्या बाजू आहेत, त्याचबरोबर चिन्मय आणि संतोष जुवेकर यांच्यासह त्यांच्या सर्वच "पंटर्स'चा उत्तम अभिनय. दोघांची खुन्नस छान चित्रित झालेय. खासगी दूरचित्रवाणीचे पत्रकार दोन छोट्या मंडळांच्या प्रमुखांच्या दावणीला बांधल्यासारखे त्यांच्यासोबत वाहवत कसे जातात, देव जाणे! कुठल्या चाळीतल्या दहीहंडीत तरुण-तरुणी एकमेकांच्या कंबरेत हात घालून नाचतात, याचाही शोध घ्यायला हवा.<br> गणेश यादव, दिलीप प्रभावळकर, जनार्दन परब, यांच्या भूमिका लक्षात राहण्याजोग्या. लबाड आणि तेवढाच "पोचलेला' पोलिस अधिकारी गणेश यादवच करू जाणे. अशी उत्तम व्यक्तिरेखा लिहिल्याबद्दलही दरेकर यांना शंभर टक्के गुण! परी तेलंग आणि स्पृहा जोशी ठीकठाक.<br> अवधूत गुप्तेंनी दणकेबाज गाणी केली आहेत. दहीहंडीच्या गाण्याचे चित्रीकरणही झकास. ऊर्मिला कानेटकर-क्रांती रेडकरच्या आयटम लावणीची कल्पना त्यांच्यातल्या संगीतकाराला सुचली, निर्मात्याला, की दिग्दर्शकाला, हे कळायला मार्ग नाही. "घालीन लोटांगण' मध्ये "प्रेमे आलिंगन' मात्र खटकतं. एवढी ढोबळ चूक टाळायला हवी होती.<br> सर्वांनी घेतलेल्या मेहनतीसाठी मात्र "मोरया'चं एकदा दर्शन घ्यायला हवं.<br></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-1046294015616682717?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-88807307728955116762011-08-17T01:05:00.002-05:002011-08-17T01:07:50.013-05:0027 टक्के आरक्षण, 73 टक्के मसाला!<p class="mobile-photo"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Ogma0zN82aA/TktaPLpHghI/AAAAAAAAEOE/U46odUoIfoc/s1600/IMG_3018-747759.JPG"><img src="http://1.bp.blogspot.com/-Ogma0zN82aA/TktaPLpHghI/AAAAAAAAEOE/U46odUoIfoc/s320/IMG_3018-747759.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641702175081464338" /></a></p><p style="color: rgb(51, 51, 255);"><font size="4">(Film Review : AARAKSHAN)</font></p><p style="color: rgb(255, 0, 0);"><i>"झा साहेब, तुम्ही सामाजिक विषयांवरचे एवढे सिनेमे बनवता. आरक्षणाच्या वादावर एखादा सिनेमा काढा की! कसला भारी होईल! पब्लिकचं लक्ष एकदम वेधून घेतलं जाईल!'' कॉर्पोरेट क्षेत्रातली कंपनी प्रकाश झा यांच्या मागे लागली होती.</i></p><p style="color: rgb(255, 0, 0);"><i>""अरेच्चा! एवढे दिवस हा विषय माझ्या नजरेतून कसा सुटला?'' झा यांना प्रश्न पडला.</i></p><p style="color: rgb(255, 0, 0);"><i>झा यांनी मग आपली टीम गोळा केली आणि "आरक्षण'ची बुंदी पाडायला घेतली.</i></p><p style="color: rgb(255, 0, 0);"><i>""सर, आरक्षण हा खूपच संवेदनशील विषय आहे. आपल्याला त्याचा सखोल अभ्यास करायला लागेल. समाजाच्या सर्व स्तरांतल्या लोकांना भेटावं लागेल. याबाबतच्या वेगवेगळ्या भूमिका समजून घ्याव्या लागतील. आरक्षणाच्या विषयावर काहितरी भाष्य करावं लागेल...'' कुणीतरी शंका काढली.</i></p><p style="color: rgb(255, 0, 0);"><i>""काही गरज नाहीये त्याची. आपल्या "आरक्षण' या नावाचा सिनेमा बनवायचाय. आरक्षणाच्या विषयावरचा नाही.'' झांनी खुलासा केला.</i></p><p style="color: rgb(255, 0, 0);"><i>""सर, कळलं नाही!''</i></p><p style="color: rgb(255, 0, 0);"><i>""अरे, आरक्षणाचा विषय त्याच्यात असला पाहिजे, पण त्याचं प्रमाण 27 टक्केच ठेवायचं. म्हणजे, आरक्षणाची कोंबडी आणि उरलेला सगळा मसाला. आलं लक्षात?''</i></p><p style="color: rgb(255, 0, 0);"><i>""आलं सर. म्हणजे आरक्षणावरून विषय सुरू करायचा आणि मग टिपिकल मालमसाला सिनेमा करायचा.''</i></p><p style="color: rgb(255, 0, 0);"><i>""पण आरक्षणावरचे दोन-तीन कडक सीन झाले पाहिजेत. प्रोमोमध्ये तेच दाखवायचे. म्हणजे लोकांना एकदम भारी वाटेल. सोमवारपर्यंत मल्टिप्लेक्स भरली, की झालं आपलं काम!''</i></p><p style="color: rgb(255, 0, 0);"><i>""हे बेस्ट आहे. पण सर, त्याच्यावरून वाद होऊ शकतील.''</i></p><p style="color: rgb(255, 0, 0);"><i>""होऊ देत की! आपल्याला तेच हवंय. वाद झाले, की चित्रपटाचं बुकिंग जास्त वाढतं. लोक आधी आक्षेप घेतील...आपण सुद्धा ताणून धरू. नंतर त्यांना फिल्म दाखवू. त्यात आरक्षणाबद्दल काहीच वादाचा मुद्दा नाहीये, हे कळल्यावर आपोआप वातावरण शांत होईल. तोपर्यंत आपलं बुकिंग फुल झालेलं असेल. काय?''</i></p><p>...</p><p>निर्माते-दिग्दर्शक प्रकाश झा आणि त्यांच्या टीममध्ये "आरक्षण' बनवताना अशाच प्रकारचा संवाद झाला असावा की काय, अशी पहिलेछूट शंका हा चित्रपट बघितल्यावर येते. प्रभाकर आनंद (अमिताभ बच्चन) या आदर्शवादी शिक्षकाच्या संघर्षाची ही कहाणी आहे. "एसटीएम'मध्ये ते आदर्शवाद आणि समानतेचे धडे विद्यार्थ्यांना देत असताना ओबीसी आरक्षणावर शिक्कामोर्तब केलं जातं. त्यावरून विद्यार्थी आणि शिक्षकांच्या मनातील जातिवाद उघड होतो. आरक्षणाविषयी सकारात्मक भूमिका प्रभाकर आनंद व्यक्त करतात आणि त्यांचे हितशत्रू त्यांना पदावरून दूर करून मिथिलेशसिंग (मनोज वाजपेयी) या भ्रष्ट प्राध्यापकाला प्राचार्य करतात. मिथिलेश खासगी क्लासही चालवत असतो. आरक्षणाचा विषय इथेच संपतो आणि मग मिथिलेशचे खासगी क्लास विरुद्ध प्रभाकर आनंद यांच्या मोफत शिकवण्या, असा संघर्ष सुरू होतो. त्याचे दोन माजी विद्यार्थीही (सैफ खान, प्रतीक बब्बर) त्याला मदत करतात.</p><p>आरक्षणाचा आणि चित्रपटाच्या मूळ कथेचा काहीच संबंध नसल्याचं मध्यंतरानंतर उघड होतं आणि त्यामुळेच आरक्षणाचा मुद्दा केवळ प्रसिद्धीच्या सोयीसाठी घेतला असावा की काय, असा प्रश्न निर्माण होतो. आरक्षणाचं समर्थन केल्याबद्दल प्रभाकर आनंदवर कारवाई होते, त्याऐवजी ती कुठल्याही अन्य कारणामुळे झाली असती, तरी काही फरक पडला नसता. आरक्षणाबद्दल मागासवर्गीयांना डिवचल्यावर त्यांनी व्यक्त केलेल्या सात्विक संतापाचे काही प्रसंग प्रभावी झाले आहेत.</p><p>नुसता संघर्षपट म्हणून विचार केला, तरी चित्रपट सामान्यच आहे. प्रकाश झा यांच्या वकुबाला तर अजिबात साजेसा नाही. घर गमावलेल्या प्राचार्याला तारांकित हॉटेलात राहायला कसं परवडतं, गरीब समाजातील विद्यार्थी गर्लफ्रेंडला घेऊन मोठ्या हॉटेलांत कसा जातो, काही कळत नाही.</p><p>अमिताभ बच्चन यांनी या वयातही तडफदार कामगिरी केली आहे. सैफ खान, मनोज वाजपेयी वाखाणण्याजोगे. दीपिका पदुकोन पाठ केल्यासारखं बोलते. प्रतीक बब्बरचं तर बहुधा तालमीच्या वेळीच चुकून शूटिंग केलं असावं.</p><p>चर्चेतला विषय घेऊन, त्यातल्या बऱ्या-वाईट गोष्टींचे चटके न सोसता नुसता शेक घ्यायचा आणि वादाची भट्टी पेटवून त्यात स्वतःची पोळी मात्र भाजून घ्यायची, हे वागणं प्रकाश झा, बरं नव्हं!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-8880730772895511676?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-62383430760339805802011-08-09T14:13:00.002-05:002011-08-17T01:07:21.326-05:00रमलेल्या बाबाची कहाणी!<p class="mobile-photo"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-iAqEkOktgXk/TkGG1R1SWII/AAAAAAAAEN0/Uyn-xEvYTo0/s1600/trek-704503.jpg"><img src="http://3.bp.blogspot.com/-iAqEkOktgXk/TkGG1R1SWII/AAAAAAAAEN0/Uyn-xEvYTo0/s320/trek-704503.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5638936458322663554" /></a></p>ड्यूक्स नोज म्हणजे आम्हा ट्रेकर्सची पंढरीची वारी असते. गेली दहा-बारा वर्षं तरी ही वारी कधी चुकवलेली नाही. पुण्यात आल्यानंतर ट्रेकिंग सुरू केल्यावर पहिले काही ट्रेक केले, त्यातला एक ड्यूक्स नोज होता. तेव्हा "झेप'बरोबर केला होता. नंतर एकदा युवाशक्ती आणि नंतर नियमितपणे "गिरीदर्शन'बरोबर जाऊ लागलो. यंदा "वॉंडरर्स'बरोबर जाण्याचा योग पहिल्यांदाच आला होता....म्हणजे जुळवून आणला होता!<br />ड्यूक्स नोज म्हणजे वेड आहे वेड! जाताना-येताना प्रवासाचा फारसा त्रास नाही, फार लांबही नाही...जाताना एक छान धबधबा. त्यात दोन तास धिंगाणा, वाटेत तीन-चार खुमखुमी जिरवणारे रॉक पॅच. अगदी नव्यानेच आलेल्यालाही पार करता येण्याजोगे. आणि ड्यूक्स नोजच्या नाकावर पोचल्यानंतर स्वर्गीय सुखाचा आनंद...!!<br />मनस्वीला ट्रेकला घेऊन जाण्याचा बेत ती दोन वर्षांपासून आखत होतो. एकदा ती आजारी पडली म्हणून राहिलं, कधी अन्य काही कारणांनी राहिलं. यंदा मात्र तिला घेऊन जाण्याची भीष्मप्रतिज्ञाच केली होती. तरीही "गिरीदर्शन'सोबत जाण्याचा योग चुकला. म्हणून मग अजित रानडे या जुन्या (म्हणजे आधीपासूनच्या. "जुन्या झालेल्या' नव्हे!) मित्राच्या "वॉंडरर्स' ग्रुपबरोबर जाण्यासाठी गळ टाकून ठेवला होता. योगायोगानं त्याचा ट्रेक 7 ऑगस्टला होता आणि मलाही त्या वेळी जमणार होतं.<br />मनस्वीची मानसिक आणि शारिरिक तयारी करण्याच्या आधी मला स्वतः तयारी करणं आवश्यक होतं. कारण या 84 किलोच्या देहाला जिने चढण्या-उतरण्याखेरीज फारशी तोशीस गेल्या काही दिवसांत पडलेली नव्हती. म्हणून किमान आठवडाभर आधी तरी रोज पर्वतीला जाण्याचा संकल्प केला. त्यानुसार आदल्या आठवड्याच्या पहिल्या दिवशी - सोमवारी निमिषला कडेवर घेऊन पर्वती साजरी केली. तरीही ड्यूक्स नोज झेपेल की नाही, हा अंदाज येत नव्हता. अर्थात, तरीही खुमखुमी काही कमी होणार नव्हती!<br />रोज जाण्याचा संकल्प असला, तरी पर्वती पुन्हा काही शक्य झाली नाही. मग एकदम रविवारी सकाळी ड्यूक्स नोजला जाऊन धडकण्याचा निर्धार करून टाकला. मनस्वी कितपत साथ देईल, चालण्याबाबत किती नाटकं करेल, काहीच अंदाज येत नव्हता. कारण आत्तापर्यंत तिला कधी सिंहगडावरही घेऊन गेलो नव्हतो. त्यामुळे मनात जरा धाकधूक होती. सालाबादप्रमाणे शुक्रवार आणि शनिवारी रात्री माझी झोप झाली नव्हतीच. शनिवारी रात्री दोनला झोपून रविवारी सकाळी पाचला उठलो. मनस्वी लवकर तयार झाली. ट्रेकला जाण्यासाठी तिचं आधी बरंच बौद्धिक घेतलं होतं, तरीही ती आयत्या वेळी दगा देईल, अशी धाकधूक मनात होती. तसं झालंही!<br />पाय दुखत असल्याचं टुमणं तिनं सुरू केलं. मग हर्षदाही गळाठली. माझ्याही पोटात गोळा आला. म्हटलं तिकडे गेल्यावर या पोरीनं अचानक भोकाड पसरलं, तर काय करायचं? वाटेतून अर्ध्यावर एकट्यानं परतावं लागलं असतं. त्यात अवघड काही नव्हतं, पण सगळा मूड गेला असता. पण काय झालं कुणास ठाऊक, मनस्वी पुन्हा तयार झाली. "तू स्वतःच्या मर्जीनं येते आहेस. माझ्यासाठी नव्हे,' असं मी तिला बजावूनही टाकलं.<br />सिंहगड एक्स्प्रेस पकडून खंडाळ्याचा रस्ता धरला. मनस्वी अगदी उत्साही आणि मजेत होती. गाडीत गर्दी असली, तरी अनेक मांड्या उबवून ती खुशीत होती. तिच्यासाठी हर्षदानं आवडत्या खाऊचा भरपूर खुराक दिला होता. खंडाळ्यात उतरल्यापासून मनस्वीने त्याच्यावर जो ताव मारायला सुरुवात केली, तो शेवटपर्यंत सुरू होता. त्यामुळेच तिला कुरकुरीला फारसा वाव मिळत नव्हता.<br />एवढ्या अनोळखी ग्रुपमध्ये ती कंटाळेल, सारखी मला चिकटेल, किरकिरेल, अशी भीती मनात होती. पण मुलं ऐनवेळी आईबापाला उताणी पाडण्यात एक्सपर्ट असतात, हेच खरं! मनस्वीनं खंडाळ्यापासून जे कुणाकुणाचा हात धरला, ते मला एकदम धबधब्याच्या जवळच भेटली. मी आवरून जाईपर्यंत ती धबधब्याच्या पाण्यात डुंबायलाही लागली होती. नेहमीप्रमाणे आम्ही धबधब्यात भरपूर धुमाकूळ घातला. मजा आली. मनस्वी धबधब्याचं पाणी मात्र थेट अंगावर घ्यायला तयार नव्हती. मग मनसोक्त उधळल्यानंतर तिचे कपडे बदलले आणि ड्यूक्स नोजच्या सुळक्याकडे रवाना झालो. वाटेतल्या कुठल्याही अवघड वाटांवर, चिंचोळ्या रस्त्यांवर, चढणीवरसुद्धा तिनं हूं की चूं केलं नाही. एकदा फक्त दमले म्हणून मला कडेवर घ्यायला लावलं. तेव्हा पुढे त्रास देते की काय, या विचारानं पोटात गोळा आला होता, पण ती पुन्हा उधळली. नंतरचा ट्रेकही तिनं व्यवस्थित केला. डोंगराच्या माथ्यावर गेल्याचं तिला आकर्षण होतं. तिथे फ्रेंडशिप डे निमित्त फुगेही तिला सोडायला मिळाले, त्यामुळे स्वारी खूष!<br />येताना खाली उतरल्यानंतर आमचा जरा वेळ करणुकीचा कार्यक्रम आणि टाइमपास चालला होता. मनस्वीने तिथे स्वतःहूनच नाट्यछटा सादर केली आणि भरपूर हशा व कौतुक मिळवलं. मी लिहिलेली ही नाट्यछटा तिला सादर करताना मी स्वतः पहिल्यांदाच पाहत होतो. तिनं दिवाकर नाट्यछटा स्पर्धेत नाट्यछटा सादर केली, तेव्हाही मी तिच्यासोबत नव्हतो. आज या निमित्तानं योग आला.<br />परतीच्या वाटेवर माझे पाय दुखत होते, पण ही बया उड्या मारत चालत होती. शेवटी मलाच तिची दया आली आणि अधून मधून तिला उचलून घेतलं. कुणीकुणी खांद्यावरही बसवलं. एकूण तिचा ट्रेक मजेत, आनंदात पार पडला. चक्क दुसऱ्या दिवशी सकाळी सहाला उठून बया शाळेतही वेळेवर पोहोचली!<br />परतताना मला म्हणाली, ""बाबा, पुढचा ट्रेक कधी आहे?''<br />...एका उत्साही बापाचा ऊर भरून यायला अजून काय लागतं?<br />... <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-6238343076033980580?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-44997737567682396532011-06-22T06:11:00.002-05:002011-08-17T01:07:37.020-05:00"रजनी'नाथ हा<div>सिंगापूरमध्ये हल्ली सकाळच्या वेळी लोकांना भूकंपाचे हादरे बसल्याचा अनुभव येतो. हा भूकंप वेगळाच आहे. जमीन हादरून दुभंगण्याच्या ऐवजी जमीन खाली गेल्याचा अनुभव येतो. थोड्या वेळाने जमीन पुन्हा पूर्वीच्या जागी येते.<br />...सिंगापूरच्या रुग्णालयात रजनीकांत रोज सकाळी "जोर' काढत असतो.<br /><br />रुग्णालयाच्या कपाटांमध्ये वरच्या खणांत औषधांच्या बाटल्या, कापूस, इतर वैद्यकीय साहित्य, कपडे वगैरे ठेवण्यावर व्यवस्थापनानं सध्या बंदी आणलेय.<br />...रजनीकांत रोज प्राणायाम करत असतो!<br />...<br />हॉस्पिटलच्या डीनच्या केबिनमध्ये रजनीकांत रोज बसून डॉक्टरांवरील उपचारांचं नियोजन करतो. रुग्णांचं एक पथक रोज येऊन "आज डॉक्टरांवर काय उपचार करायचे,' याची विचारणा करतं. समोर असलेल्या वैद्यकीय पुस्तकावर रजनीकांत फुंकर मारतो. त्यातलं जे पान उलगडलं जाईल, ते पान वाचून त्यानुसार रुग्णांचं पथक डॉक्टरांवर उपचार करतं. रजनीकांत जे आद्याक्षर सांगेल, त्यापासून सुरू होणारी औषधं डॉक्टरांना दिली जातात. रिकव्हरीचं प्रमाणही खूपच वाढलं आहे.<br />अशाच एका सकाळी रजनीकांत जमीन खाली ढकलत असताना त्याचा सेक्रेटरी धावत आला.<br />""कलैग्नार...कलैग्नार...'' तो किंचाळला.<br />""ते केव्हाच मातीत गेले!'' रजनीकांत अस्सल मराठीत फिस्कारला.<br />""त्यांचा फोन आहे...''<br />""फोन कशाला करायचा? मी इथून डायरेक्ट बोललो तरी ऐकू गेलं असतं ना त्यांना...बरं, आता आलाच आहे फोन, तर बोलतो. दे!''<br />सेक्रेटरीनं फोन रजनीकांतच्या दिशेनं फेकला. रजनीकांतनं चपळाईनं डोकं हलवून तो कानाच्या पाळीच्या वर अडकवून टाकला....सुतारकाम करणारे मिस्त्री पेन्सिल अडकवतात, तसा! खिशातून एक सिगारेट काढली. ती हवेत फेकली. समोरच्या टेबलावर असलेल्या लायटरच्या दिशेने एक पेपरवेट फेकला. लायटरही हवेत उडाला आणि आकाशात जाऊन पेटला. त्यावर सिगारेट शिलगावली गेली. खाली येऊन रजनीकांतच्या ओठांच्या कोपऱ्यात विराजमान झाली. लायटर खाली येऊन जागच्या जागी गेला.<br />""बोला, करुणाजी!''<br />""काही नाही...सहज तुमच्या तब्येतीची चौकशी करण्यासाठी फोन केला.''<br />""मला काय झालंय? जरा विश्रांती हवी होती आणि इथल्या डॉक्टरांची प्रकृतीही खूप बिघडली होती. त्यांना योग्य ट्रीटमेंटची गरज होती. म्हणून त्यांनीच मला बोलावून घेतलंय.''<br />""तसं वाटलंच होतं मला...पण हे मीडियावाले...''<br />""मीडियावाल्यांचं काय घेऊन बसलात हो? आता तुमच्यासारख्या सज्जन, सत्शील खानदानावरही ते शिंतोडे उडवतात. पैसे खाल्ल्याचे आरोप करतात.''<br />""हे बाकी खरं बोललात. सच्चाईचा जमानाच राहिला नाही हो! पूर्वी हां-जी हां-जी करणारेसुद्धा सत्ता गेल्यावर हल्ली मला "टू-जी' "टू-जी' म्हणून चिडवतात!''<br />""तुम्ही मीडियावाल्यांकडे लक्ष देऊ नका. बोला, कशासाठी फोन केलात.''<br />""सहज. तुम्हाला आराम करण्याचा सल्ला द्यायचा होता. सध्या तुम्हालाही विश्रांतीची गरज आहे आणि मलाही सक्तीची विश्रांती मिळालेय.''<br />""खरंय कलैग्नार. किती केलंत तुम्ही राज्यासाठी, देशासाठी! ए. राजा, दयानिधी मारन, कनिमोळी...किती किती सच्चे राष्ट्रभक्त आणि सच्चे कार्यकर्ते निर्माण केलेत!''<br />""त्याचं मोल आहे कुणाला? आमच्याच पक्षातून फुटून स्वतःचं दुकान लावणाऱ्यांकडे आता सत्ता गेलेय ना!''<br />""मोल नसलं, तर नसू द्यात. तुमच्या "मॉल'ला एखाद्या दुकानानं काही फरक नाही पडत!''<br />""पण काळजी वाटते हो. माझे डोळे आता पैलतीराकडे लागलेले. राज्यातून सत्ता गेली. केंद्रात सोनियांशी कट्टी घेतलेली. एक मुलगी, एक मानलेला मुलगा तुरुंगात. नातवावरही कुणी "दया' दाखवत नाही. कसं निभावायचं यातून?''<br />""काळजी करू नका. मी आहे तुमच्या पाठीशी.''<br />""तुम्ही असं काल जयललितांनाही सांगितलंत!''<br />""हो...पण तुमच्याबद्दल मला जास्त आपुलकी आहे.''<br />""ती का?''<br />""आपल्यात अनेक गोष्टी कॉमन आहेत...आपण दोघेही गॉगल वापरतो. आपण दोघेही "चमत्कार' घडवू शकतो.''<br />""हो...पण मी तुमच्यासारखा गॉगल हवेत फेकून डोळ्यावर झेलू शकत नाही..आणि आता चमत्कार करायची ताकदही राहिली नाही!''<br />""होईल हो...सगळं सुरळित होईल.''<br />""कसलं काय सुरळित होतंय? सोनियाजींना एवढी पत्रं लिहिली...सगळ्यांची "सुरळी' करून कचऱ्यात फेकून दिली त्यांनी! आता तुम्हीच काहितरी चमत्कार घडवा. फार आशा आहेत तुमच्याकडून...''<br />""काय चमत्कार घडवायचाय? तुमचं गेलेलं राज्य परत मिळवून देऊ? की केंद्रातलं तुमचं वजन वाढवू?''<br />""मला राज्य नको...की सत्ता नको...फक्त एकच करा. तेवढं माझ्या मुलीला तुरुंगातून सोडवा हो!''<br />""सोडवलं असतं, पण एक अडचण आहे. तिहार तुरुंगाची भिंत लाथ मारून पाडावी लागेल. किंवा गळ्यातल्या चेनच्या लोहचुंबकानं तुरुंगाचं मुख्य दार खेचून घ्यावं लागेल. त्यासाठी भारतात येणं आवश्यक आहे. आणि इथल्या डॉक्टरांवरची ट्रीटमेंट सोडून मी सध्या तरी तिथे येऊ शकत नाही. डॉक्टर बरे होईपर्यंत थोडं थांबा!''<br />करुणानिधींनी कपाळावर हात मारून घेतला आणि पुन्हा विलापात बुडून गेले...</div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-4499773756768239653?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-47165350841816474322011-06-15T22:05:00.001-05:002011-06-15T11:38:49.665-05:00विहीर<p class="mobile-photo"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Fzc2B50XvWQ/Tfjd5IqSrLI/AAAAAAAAENs/sgBieZ9Dv8M/s1600/ratnagiri%2Btrip%2Bjune%2B11-%2B008-762933.jpg"><img src="http://1.bp.blogspot.com/-Fzc2B50XvWQ/Tfjd5IqSrLI/AAAAAAAAENs/sgBieZ9Dv8M/s320/ratnagiri%2Btrip%2Bjune%2B11-%2B008-762933.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618484508791844018" /></a></p>परसदारातल्या विहिरीचं आकर्षण किंवा अप्रूप अजिबात नव्हतं. आपलं बालपण हे किती अमूल्य आणि अविस्मरणीय आहे, हे कळण्याचं ते वय नव्हतं. घराच्या मागच्या अंगणाला लागूनच विहीर होती. आजही आहे. माझ्या बालपणी पंप, नळ वगैरे आधुनिक सेवांचा आम्हाला गंधही नव्हता. रोज विहिरीवरून पाणी भरायला लागायचं. अंगणातल्या माडांना आणि फुलझाडांना विहिरीचंच पाणी काढून घालावं लागायचं. आजोबा या कामात एकदम पुढे असायचे. आम्हाला कळायला आणि झेपायला लागल्यापासून आम्हीही मग त्यांना मदत करायचो.<br />मला आठवतंय, तेव्हापासून विहिरीचं पाणी काढायला दोन रहाट होते. त्याआधी त्यांच्या मध्ये एक तिसरा रहाटही होता, अशी आख्यायिका ऐकायला मिळायची. सध्या जिवंत असलेल्या दोन रहाटांपैकी उजवीकडचा जरा डेंजर होता. लोखंडीच असावा, पण जरा पातळसर आणि हलका होता. त्यावर पाणी भरायला जास्त सोपं जातं, असं आजोबा म्हणायचे. आम्हाला मात्र लहानपणी त्याची भीती वाटायची. तो जास्तच हलका होता, त्यामुळे कळशी बांधून खाली सोडताना एकदम गपकन पाण्यात पडायची. रहाट आणि विहिरीचा कठडा यांच्यातील अंतरही थोडं जास्त होतं. त्यामुळे सवय नसेल, तर कळशी खेचून वर काठावर घेणं आणि पुन्हा खाली सोडणं अवघड जायचं.<br />त्या मानानं दुसरा रहाट अगदीच मध्यमवर्गीय होता. सोपा, साधा आणि सरळ. जरासा जाडसर आणि गुळगुळीत होता. आम्हा मुलांना तो बरा वाटायचा. रहाटाचं टोक डोळ्याला लागण्याचा धोकाही तिथे नव्हता. आम्ही बरेचदा तोच वापरायचो.<br />आजोबा प्रत्येक माडाला चार, अशा साधारणपणे पंचवीस ते तीस कळशा आणि घागरी दिवसातून दोनदा उपसायचे. आम्ही मदतीला असलो, की त्यांचं काम हलकं व्हायचं. पण त्यांनी स्वतःहून आम्हाला कधी मदतीला बोलावलं नाही. आम्ही नसलो किंवा खेळात दंग असलो तर तरी त्यांचा पाणी घालण्याचा शिरस्ता काही मोडायचा नाही. पुढच्या अंगणासमोर नंतर आमच्या आवाराच्या मालकांनी कपडे धुवायला पाथरी घालून दिल्या. तिथेही आजोबा त्यांचे कपडे, चादरी, अंथरुणं धुण्याचा आनंद घ्यायचे. त्यासाठीचे पाणीसुद्धा ते विहिरीवरूनच आणायचे.<br />आमच्या संपूर्ण आवारात ही विहीर सामायिक होती. आवाराचे मालक वेगळे असले, तरी आमचं घर तेवढं स्वतःच्या मालकीचं होतं. पण आम्हाला ही विहीर वापरण्याची मुभा होती, आहे. तेव्हा नगरपालिकेचे नळ फोफावले नव्हते. आसपासच्या घरांतली, अगदी लांबलांबची माणसं या विहिरीवर पाणी भरायला यायची. बायका आमच्या घरासमोरच्या पाथरीवर कपडे धुवायच्या. सकाळच्या वेळेतली ही लगबग बघताना वेळ छान जायचा. आवारातल्या एका घरातले वयस्कर भाऊ, धुणी भांडी करणा-या कमल-शेवंती आणि इतर काही लोक यांचा विहिरीवर दिवसभर राबता असायचा. कुणा एकाची दोरी रहाटाला लावलेली असायची. दिवसभर सगळ्यांच्या ती उपयोगाला यायची. एखादी प्लॅस्टिकची कळशीदेखील असायची. ती सोयीची असेल, तर लोक तिचाच वापर करायचे. नाहीतर स्वतःची कळशी लावली जायची.<br />पाणी काढण्याची प्रत्येकाची निरनिराळी त-हा होती. काही जण कळशी सोडताना ती रहाटाला लावून मग गडगड करून एकदम विहिरीत सोडायचे. भाऊ त्यात अगदी पटाईत. पन्नाशीच्या घरातले असले, तरी त्यांचा पाणी काढण्याचा उत्साह आणि क्षमता दाडगी होती. ते रहाट एवढ्या वेगाने सोडायचे, की तो डोळ्याला लागेल की काय, अशी भीती वाटायची. काढतानाही अगदी ढंगात ती कळशी वर घ्यायचे.<br />मलाही पाणी काढायला खूप आवडायचं. पण पाणी काढताना त्यात खेळच जास्त व्हायचा. कळशी बुडवताना होणारा आवाज ऐकून मजा यायची. ती पूर्ण भरली, की विहिरीच्या अगदी तळापर्यंत किंवा दोरी संपेपर्यंत सोडायची. मग पाण्याच्या आत असेपर्यंत ती हलकी वाटायची. पाण्याच्या वर आल्यावर मात्र जड व्हायची. मोठ्या रहाटावर पाणी काढायला मला लहानपणी कठीण जायचं. आमचा मुक्काम कायम दुस-या रहाटावर.<br />कधीकधी पाणी काढताना कळशीचा फास सुटून ती विहिरीच्या तळाशी जायची. मग तळाशी सूर मारून काढणारे एक-दोघे जण होते. आमची विहीर जेमतेम सात-आठ पुरुष खोल. त्यामुळे वरून विहिरीचा तळ सहज दिसायचा. कळशी कुठे पडलेय, ते दिसू शकायचं. आम्ही अगदी लहान असतानाच पाण्यात सूर मारून कळशी काढणारे होते. कधीकधी घळ सोडून कळशी वर काढली जायची. घळ म्हणजे लोखंडी आकडे असायचे. त्याला दोर लावून खाली सोडले जायचे. एखादा आकडा कळशीच्या काठात अडकायचा आणि कळशी वर निघायची.<br />आवारात राहणारे एक कुटुंब त्यांचा गणपतीही विहिरीत सोडायचे. पण नंतर ही पद्धत बंद झाली. आमच्या विहिरीत पोहण्याचे किंवा विहिरीच्या काठाला लागूनच कपडे धुण्याचे प्रकार नव्हते.<br />विहिरीत पाण्याचे दोन-तीन मोठे झरे होते. एक तर पाण्याच्या पृष्ठभागाच्या अगदी जवळच होता. आमचे आवार म्हणजे पूर्वीचे शेतच असल्याने विहिरीला पाणी भरपूर. पावसाळ्यात तर हाताने पाणी काढता यायचं. विहीर कोरडी झालेली मी एखाद वेळीच बघितली असेल. एकदा गाळ साफ करण्यासाठी पाणी उपसलं होतं, तेव्हाच.<br />हळूहळू काळ बदलला आणि घरोघरी मुन्सिपाल्टीचे नळ आले. विहिरीच्या पाण्याची गरज कमी होऊ लागली. आम्हीसुद्धा पंप घेतला. दारात नळाचं पाणी येऊ लागल्यावर विहिरीवरची वर्दळ कमी झाली. आता तर विहिरीवर जाळी घातलेय आणि एखादंच कुणीतरी कधीतरी पाणी उपसतं. पाण्यावर हिरवळीचे थरही बघायला मिळतात. आता विहीर बरीचशी एकाकीच असते...बालपणीच्या अनेक आठवणींसारखी...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-4716535084181647432?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-59120950239298844662011-05-04T14:37:00.002-05:002011-06-15T11:39:07.750-05:00मायेची सावलीलहानपणी माझं आवडतं पर्यटनस्थळ होतं आमचं आजोळ. शिपोशी. आजोळाची ओढ प्रत्येकालाच असते, पण विशेषतः मे महिन्यात तिथे जाऊन महिनाभर मुक्काम ठोकण्याचं एक विशेष आकर्षण असायचं. आंब्या-फणसाचा यथेच्छ आस्वाद, नदीतली आंघोळ, मनसोक्त भटकंती आणि आजीचं प्रेम!<br />आमच्या लहानपणी सुटीत कुलू-मनाली, नैनिताल-दार्जिलिंग, गीर-कान्हा, गेला बाजार महाबळेश्वर, असं कुठे फिरायला जाण्याची पद्धत नव्हती. किंबहुना, तसा विचारही कधी मनात यायचा नाही. पर्यटन म्हणजे लग्ना-मुंजीच्या निमित्तानं मुंबई-पुणे किंवा कोल्हापूरला केलेला दौरा. येता-जाता कुणाची गाडी असेल किंवा अगदीच सोयीचं असेल, तर एखाद्या ठिकाणाचं दर्शन. किंवा आईवडिलांबरोबर भावासाठी नवससायास करण्यासाठी केलेली गाणगापूर, त्र्यंबकेश्वर किंवा नृसिंहवाडी वगैरे ठिकाणांची वारी. बास! आमच्या लहानपणीचं पर्यटन हे एवढंच.<br />आजोळी जायला मात्र बंदी नव्हती. सुटी लागली, की कधी एकदा आजोळी जातो असं होऊन जायचं. माझं आजोळ म्हणजे शिपोशी. रत्नागिरीपासून अगदी 48 किलोमीटर म्हणजे दीड तासाचा एश्टीचा प्रवास. संध्याकाळची चारची गाडी पावणेपाचला सुटायची आणि साडेसहापर्यंत वाकड्या फणसावर पोचायची. शिपोशी गावाच्या स्टॉपला "वाकडा फणस' असं नाव आहे. तिथे पूर्वी एक वाकडं झालेलं फणसाचं झाड होतं म्हणे. त्यावरून त्या स्टॉपला नाव पडलं, वाकडा फणस. शिपोशी गावाचे तीन-चार स्टॉप आहेत, त्यामुळं नेमका स्टॉप करण्यासाठी हेच नाव प्रचलित झालं. या वाकड्या फणसावरून चालत घरी जायला वीसेक मिनिटांचं अंतर. छोट्याशा टेकाडावरून वाट काढत जायला मजा यायची. संध्याकाळी गुरं घराकडे परतीच्या मार्गाला लागलेली असायची, माणसं शेतातून घरी निघालेली असायची. आजोळाच्या ओढीनं झपाझप पावलं पडायची.<br />नदीच्या पायऱ्या उतरू लागलो, की समोरच्या मामाच्या घरची मंडळी नेमकं कोण आलंय, याचा अंदाज घेऊ लागायची. तेव्हा शिपोशीत काय, रत्नागिरीत पण आमच्या घरी फोन नव्हता. आजोळी जायचं म्हणजे जायच्या आदल्या दिवशी फोन, निघाल्यावर फोन, बसमध्ये बसल्यावर फोन, उतरायच्या आधी फोन, असे काही प्रकार नव्हते. मी आजोळाच्या अंगणात जाऊन उभा राहिलो, की हा मुक्कामाला आलाय, हे त्यांना समजायचं. घरी गेल्यावर आजी गूळ आणि पाण्याचा तांब्या देऊन स्वागत करायची. रात्रीची जेवणं लवकर म्हणजे आठच्या दरम्यानच व्हायची. आजीनं चुलीवर एका मोठ्या तपेल्यात मस्त भात शिजवलेला असायचा. त्याच्या वासानंच कधी एकदा जेवतोय असं झालेलं असायचं. केळीच्या पानावर मावेल एवढा भात आणि घरचा कढीपत्ता घातलेली आमटी, जोडीला सुकांबाचं लोणचं, असा बेत असायचा. पोळी वगैरे पक्वान्नाचा बेत क्वचितच असायचा. त्यामुळं पहिला भात झाल्यावर पुन्हा भात ओरपायचा!<br />सकाळी आम्ही निवातं आठ साडेआठपर्यंत उठायचो. आजी सकाळी पाच वाजताच उठून कामाला लागलेली असायची. आंब्याचे दिवस असले, की तिची धावपळ काही विचारूच नका! सकाळी उठून रस आटवा, साटं घाला, फणस तयार असेल तर त्याचा रस काढून सांदणं करा, कधी घावने-पातोळे करा, असे तिचे उद्योग सुरू असायचे. आम्ही तोंड वगैरे धुवून चहा घेऊन तरतरीत होईपर्यंत ती गरमागरम नाश्ता खाण्यासाठी हाक मारायची. नाश्त्यालाही तिनं मोठ्या पातेल्यात गरम मऊ भात केलेला असायचा. कधी रात्रीच्या उरलेल्या भाताला फोडणी घातलेली असायची. नाहीतर कधी फणसावरच भागवलं जायचं. फणसाची उस्तवारी मात्र मामाकडे असायची.<br />दुपारी साडेबारापर्यंत आजीची सांदणं, आमटीभात, वगैरे स्वयंपाक तयार असायचाच, पण मधल्या काळात ती रस काढून ठेवायची, रस आटवून त्याची साटं घालायची, आधीची साटं परतून कडकडीत उन्हात वाळत घालायची. कधीकधी पापड-फेण्यांचा घाट असेल, तर तेही मधल्या काळात फटाफट उरकायची. आजीला कधी फार दमलेलं आम्ही बघितलं नाही. बघावं तेव्हा पाठीत वाकून तिची स्वयंपाकघरात काहितरी खुडबूड सुरू असायची. मध्येच "हाया..' म्हणून दोन मिनिटं पाठ सरळ करून विश्रांती घ्यायची, की पुन्हा कामाला जुंपून घ्यायला तयार!<br />दुपारी मात्र थोडा वेळ आजी आराम करायची. शिपोशीच्या जुन्या घरात स्वयंपाकघर आणि माजघराच्या मध्ये तिची खाट होती. त्यावर ती आराम करायची. दुपारी झोपणं ही तेव्हा आम्हाला शिक्षा वाटायची. मग आम्ही गोठ्यात नाहीतर आंब्याखाली जाऊन पत्ते खेळत बसायचो. कधी आंबे गोळा करण्याची स्पर्धा लावायतो, तर कधी नुसत्याच भेंड्या रंगायच्या. चारला पुन्हा चहासाठी आजीची हाक यायची. संध्याकाळी मात्र आजीकडे काही खायला मिळत नसे. मग त्या वेळेत आम्ही डोंगरावरच्या भागात (वाड्याकडे) करवंदं ओरपायला उधळायचो. नाहीतर हिरेजी नावाच्या भागात जांभळं शोधायला पळायचो. नाहीतर नदीच्या पलीकडे काळ्या वाळूत खेळत बसायचो.<br />रात्री अंधार झाल्यावर आजोळीच्या शिरस्त्याप्रमाणे शुभंकरोती वगैरे म्हणावी लागायची. मग थोडा वेळ टाइमपास झाला, की आठ वाजता पुन्हा जेवणं तयारी असायची!<br />कार्तिक महिन्यातल्या उत्सवाचा काळ असला, की जेवणं लवकर करून देवळात कार्यक्रमांसाठी जावं लागत असे. आजी तिची तब्येत सांभाळून रात्रीची कीर्तनं आणि भोवत्या पाहायला येत असे. अलिकडे मात्र तिला फार जागरण झेपत नव्हतं. मग ती घरीच थांबे. कीर्तन ऐकताना आम्ही कीर्तनकार बुवांच्या पुढ्यात बसून पेंगत असू आणि ती देवळाच्या मागच्या बाजूला पेंगत बसे. कधीकधी तिथेच डुलकीही काढत असे. पहाटे तीन-चारला कधीतरी आम्ही घरी यायचो, तेव्हा तीदेखील आमच्यासोबत येई. कधीकधी एकटी किंवा मामाबरोबर पुढे निघून येई. जागरणामुळं आम्ही दुपारी बारा-एकला उठत असू, पण तिची मात्र सकाळी पाचला उठून लढाई सुरू झालेली असे!<br />शिपोशीला दोन खोल्या भरून आंबे काढून ठेवलेले असत. "मनसोक्त खा रे पोरांनो,' अशा सूचना ती दिवसातून किमान चार वेळा देत असे. मध्येच स्वतः खोलीत गेली, तर दोन चांगले अस्सल पायरी किंवा हापूसचे आंबे आणून हातात देत असे. ठेचलेल्या, पडलेल्या आंब्यांचे काप काढून ती ताटं आमच्यासमोर आणून ठेवत असे. आंब्याचे तर एवढे पदार्थ तिला येत, की त्यांच्या रेसिपी ती कशी लक्षात ठेवते आणि एवढं करते तरी कधी, असा प्रश्न पडावा. मुरांबा, गुळांबा, साखरांबा, कोयाडं, तक्कू, रायतं, उकडांबा, मोरावळा, आंब्याचं साट, फणसाचं साट, सांदणं, दशम्या, सुकवलेले गरे, सुकवलेल्या आंब्याच्या फोडी, सुकांबाचं लोणचं. मोहरीचं लोणचं, कैरीचं पन्हं...सत्राशे साठ प्रकार. शिवाय एवढं करून आणि तिथे खायला घालून तिचं समाधान होत नसे. आम्ही शिपोशीहून निघताना सोबत कायकाय प्रकार बांधून देई. घरात जास्त चर्चा नको, म्हणून हळूच डब्यातून दोन-चार साटं काढून आमच्या पिशवीत भरून ठेवी. वर कुणाला सांगू नको, असा हलका दम असे.<br />आजीनं आम्हाला श्लोक, परवचा वगैरे कधी शिकवल्याचं आठवत नाही. ती शाळेतही गेली नव्हती बहुधा. आजोबा खूप लवकर गेले. त्यामुळं आम्ही त्यांना बघितलेलंही नाही. आजी मात्र कधी उदास, निराश दिसली नाही. आजीनं आम्हाला रात्री कधी गोष्टीही सांगितल्या नाहीत. तो तिचा प्रांत नव्हता. पण स्वयंपाक आणि घराचं व्यवस्थापन, यात तिचा हात कुणी धरू शकत नव्हतं. मामाकडे गुरं असताना अध्येमध्ये दूध काढण्याचं आणि वैरण टाकण्याचं कामही ती करायची.<br />गेल्या वर्षी गणपतीत गाडी घेऊन रत्नागिरीहून पुण्याला येताना शिपोशीला काही वेळ गेलो होतो. त्या वेळी हातात डिजिटल कॅमेरा होता म्हणून आजीचं शूटिंग केलं, फोटो काढला. तिला ते लगेच पाहायला दिल्यावर तिला फार अप्रूप वाटलं होतं. दोन महिन्यांपूर्वी सहज फोन केला, तेव्हा तिच्याशी बोलणंही झालं होतं. त्यानंतर काही दिवसांतच ती आजारी पडली. गेल्या महिन्यात तातडीनं तिला भेटून आलो. जागेवर होती, पण चांगली शुद्धीत होती. घावने पातोळे करून घालणारेस ना, अशी तिची चेष्टाही आम्ही केली. पण पुलाखालून बरंच पाणी वाहून गेलंय, हे स्पष्ट दिसत होतं. या आजारातून ती वर येणं अवघड होतं. तिला अशा प्रकारे झोपून राहिलेलं आम्ही कधीच पाहिलं नव्हतं. कंबर दुखत असताना पाठीला पट्टा लावून, ढोपरं दुखली की ढोपराला चिंध्या बांधून आणि डोक्यावर पट्ट्या ठेवून ती कामं करत राहायची. निवांत बसणं तिच्या रक्तातच नव्हतं. शेवटच्या आजारपणातही नैसर्गिक विधीसाठी ती जोर करून उठायची. स्वतः जाऊन यायची. "तुम्ही सगळी आलात, नि मी इथे अंथरूणावर पडलेय,' अशी खंत तिनं बोलून दाखवली, तेव्हा हसावं की रडावं कळत नव्हतं.<br />आजीचं वय झालं होतं. आणखी कष्ट उपसण्याची ताकद तिच्यात उरली नव्हती. तिचा आयुष्यातला शेर संपला होता. जन्माला आलेला माणूस कधीतरी जाणार, हेही स्पष्टच होतं. तरीही आम्हाला ती हवी होती. आजोळी गेल्यावर गोडधोड खाऊ घालण्यासाठी, भरपूर माया करण्यासाठी, "आजी' नावाचं रसायन काय असतं, हे आमच्या मुलांना, नातवंडांना दाखवण्यासाठी! आता कुठे बघायला मिळणार त्यांना आणि आम्हालाही अशी "आजी'? संग्रहालयात तरी मिळेल?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-5912095023929884466?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-67712737106137992942011-04-24T08:37:00.002-05:002011-06-15T11:39:25.195-05:00राडा ...? छे, छे.. संशयकल्लोळ!<p class="mobile-photo"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-qtJ5fhaZntA/TbQnsRQaw4I/AAAAAAAAENg/fqkvtZi6wV8/s1600/rada-772203.jpg"><img src="http://2.bp.blogspot.com/-qtJ5fhaZntA/TbQnsRQaw4I/AAAAAAAAENg/fqkvtZi6wV8/s320/rada-772203.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5599143878228362114" /></a></p>मराठी चित्रपटसृष्टीतील आघाडीच्या काही कलाकारांना पुण्यात धुंद अवस्थेत "मोकळ्या' वातावरणात फिरताना पोलिसांनी पकडलं. त्यांच्याबद्दल पेपरात भरपूर बदनामीकारक बातम्या छापून आल्या. खरंतर चांगल्या घरातल्या, सालस, सज्जन अशा या कलाकारांनी काहीच केलं नव्हतं. त्यांच्या जराशा मोकळेपणाच्या वागण्यानं त्यांच्यावर निष्कारण बालंट आलं होतं, हे त्यांनी स्वतः आणि त्यांच्या पालकांनीही केलेल्या खुलाशांवरून स्पष्ट झालं. प्रत्यक्षात या "ऐतिहासिक' घटनेचे साक्षीदार होण्याचं भाग्य अनेकांच्या नशिबी नव्हतं, पण या कलाकारांचं पाऊल वाकडं पडल्याच्या अफवा कशावरून उठल्या असाव्यात आणि प्रत्यक्षात काय घडलं असावं, याविषयीचे काही अंदाज...<br /><br />'ग्लोबल वॉर्मिंग'वरचा एक मराठी चित्रपट नुकताच प्रदर्शित झाला. या ज्वलंत समस्येकडे लोकांचं लक्ष वेधून घेण्यासाठी आणि चित्रपटाच्या प्रमोशनसाठी हे कलाकार रस्त्यावर उतरले होते. तेदेखील त्या चित्रपटाशी थेट संबंध नसताना, केवळ सामाजिक प्रश्नाबद्दलची कळकळ म्हणून! आता "ग्लोबल वॉर्मिंग'चा म्हणजे थोडक्यात "जागतिक उकाड्या'चा प्रश्न मांडण्यासाठी "रिऍलिस्टिक लुक' द्यावा, म्हणून या घटनेतील काही तारकांनी त्या रात्री तसेच कपडे घातले होते, (किंवा घातले नव्हते!) एवढंच.<br /><br />सौरभ गांगुलीनं भर स्टेडियममध्ये शर्ट काढून फिरवला, तरी त्याच्या कारकिर्दीत त्याला भारताला वर्ल्ड कप जिंकून देता आला नाही. ते स्वप्न धोनीच्या शिलेदारांनी पूर्ण केलं, तर "सार्वजनिक वस्त्रत्याग' करण्याचं व्रत बॉलिवूडच्या एका मॉडेल-कम-अभिनेत्रीनं (म्हणजे जी अभिनेत्री "कमी' आणि मॉडेल जास्त असते ती!) जाहीर केलं होतं. (त्यामुळंच भारतीय खेळाडू जास्त हिरिरीनं खेळले, असंही म्हणतात!) काही नतद्रष्ट संस्कृतिरक्षकांनी तिला ते प्रत्यक्षात आणू दिलं नाही. आपल्या वचनपूर्तीचं ठिकाण तिने पॅरिसला हलविण्याचं जाहीर केलं, त्यामुळे निदान लाइव्ह कव्हरेज पाहता येईल, या आशेनं अनेक जण टीव्हीला डोळे लावून बसले होते. तो सोहळाही रहित झाला. तिची हुकलेली संधी अल्प प्रमाणात का होईना, आपण पूर्ण करावी, अशी या मराठी तारकांची इच्छा होती. पण हाय रे कर्मा! तिथेही (रसिकांचं) कमनशीब आडवं आलं!<br /><br />या घटनेतील काही कलाकारांनी "राडा' अशा काहीतरी नावाच्या चित्रपटात काम केलं होतं. चित्रपटाच्या नावावरून त्यांना जे अपेक्षित होतं, ते प्रत्यक्ष पडद्यावर साकारता न आल्याची त्यांना खंत होती. ती त्यांनी प्रत्यक्ष रस्त्यावर चित्रपटाचं नाव सार्थ करून भरून काढली!<br /><br />"तुला धड मराठी बोलता येत नाही!', "कसले कपडे घालतात आजकालच्या मराठी नट्या', "पार लाज सोडली हो हल्लीच्या पोरींनी,' असे जाहीर टोमणे एका आघाडीच्या मराठी अभिनेत्रीला ऐकावे लागत होते. त्याचा अभिनव निषेध करण्यासाठी तिला याहून अभिनव आंदोलन सुचलं नाही.<br /><br />पोलिस आयुक्तपदी महिला अधिकारी असतानाही पुण्यात महिला सुरक्षित नाहीत. गुन्हेगारीचं प्रमाण वाढलं आहे, याकडे पोलिसांचं लक्ष वेधून घेण्यासाठीचा हा उपक्रम होता. त्याअंतर्गत नियोजनानुसार फरसाण-शेव पार्टी करून ते फिरायला बाहेर पडले होते. त्यांच्या बोलण्यावरून कुणीतरी "शेव पार्टी'च्या ऐवजी "रेव्ह पार्टी' असं ऐकलं आणि निष्कारण पोलिसांना फोन केला. दरम्यान, या कलाकारांना कुणीतरी टारगट तरुण छेडत होते, म्हणून त्यांनीही पोलिसांना कळवलं. पोलिसांची "एन्ट्री' आणि पुढे मिळालेली "प्रसिद्धी' हा मात्र त्यांच्या नियोजनाचा भाग नव्हता.<br /><br />सर्वसामान्य लोक रात्री-अपरात्री "धुंद' झाल्यावर जसे वागतात, त्याहून आपण काही वेगळं केलं नव्हतं, तरीही कलाकार असल्याने आपल्याविरुद्ध मोठी आवई उठली, अशी भावना या कलाकारांच्या मनात आहे. कलाकार म्हणून (निदान अशा प्रसंगी) वेगळी वागणूक देण्यास बंदी घालावी, यासाठी ते आता जनहित याचिका दाखल करणार असल्याचे समजते!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-6771273710613799294?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-86429214576241567572011-04-06T07:24:00.001-05:002011-04-06T08:09:54.183-05:00अनुयायांची पंच्याहत्तरी!...<p class="mobile-photo"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-x439tYJkS0w/TZxhqSiqKUI/AAAAAAAAENY/FwrXnogcksc/s1600/75-748232.jpg"><img src="http://2.bp.blogspot.com/-x439tYJkS0w/TZxhqSiqKUI/AAAAAAAAENY/FwrXnogcksc/s320/75-748232.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592452216446921026" /></a></p><div>"मोठेपणी तू कोण होणार बाळा,' असं प्रत्येक (अवलक्षणी) कार्ट्याला त्याला दहावीत पास होणार की नाही, हे माहीत नसण्याच्या वयात विचारलं जात असतं. मग त्यानं अलिकडच्या काळात बघितलेल्या सिनेमामधल्या प्रमुख नायकानं जे पात्र रंगवलं असेल, तेच आदर्श मानून तो ठोकून देतो - डॉक्टर होणार, वकील होणार, क्रिकेटपटू होणार! मला अगदी लहानपणी सिनेमानट होण्याची आणि जरा नंतरच्या काळात राजकीय पुढारी होण्याची स्वप्नं पडायची. पण नट होण्यासाठी किमान अभिनयाची पातळी आणि पुढारी होण्यासाठी किमान अनुयायांची संख्या असावी लागते, हे माझ्या गावी नव्हतं. त्या वेळीही मला कुत्रं विचारत नव्हतं आणि आताही परिस्थिती फारशी बदललेली आहे, असं मला वाटत नाही. तर सांगायचं काय, त्या वेळच्या या दोन्हीही महत्त्वाकांक्षा काळाबरोबर पुसट होत गेल्या. सिनेमातला नाही, गेला बाजार हौशी रंगभूमीवरचा एखादा नवशा-गवशा नट होण्याची धुगधुगी अजूनही मनात आहे, पण आपल्याला कुणी अनुयायी मिळतील, असं स्वप्नातही वाटलं नव्हतं. अर्थात, "ब्लॉग' नावाचं हुकमी हत्यार त्या वेळी मला सापडायचं होतं!<br /> ऑफिसातल्या एक-दोन सहकाऱ्यांचं मार्गदर्शन घेऊन ब्लॉग सुरू केला, तेव्हा त्यावर काय लिहायचं, हा प्रश्न मलाही भेडसावत होता. ब्लॉगवर लिहिण्यासारखं बरंच काही असतं आणि ते पेपरमध्ये किंवा अन्यत्र लिहिता येत नाही, ही कल्पना मला त्या वेळी यायची होती. बरं, तसं बघायला गेलं, तर ही खासगी डायरी असली, तरी सगळ्यांना वाचायला देण्याजोगीच होती. म्हटलं तर मुक्त चिंतन, म्हटलं तर शेअरिंग, म्हटलं तर दुसऱ्यांचे विचार, भावना जाणून घेण्याचं व्यासपीठ, असं सबकुछ या ब्लॉगमध्ये होतं. मला त्याचा उलगडा खूप उशिरा झाला.<br /> नमनाला एवढं घडाभर तेल ओतण्याचं कारण असं, की मला ब्लॉगवर आता काय लिहायचं, असा प्रश्न पडण्याचं बंद होऊन युगं लोटली. "अरे, इथे लिहिण्यासारखं बरंच आहे की!' हे लगेचच कळलं आणि नंतर तर ब्लॉग लिहायला विषय आहे, पण वेळ नाही, अशी परिस्थिती निर्माण झाली. ब्लॉगवर प्रतिक्रियाही भरपूर येत गेल्या आणि त्यातून नवं लिखाण करण्याचा हुरूप वाढला. विशेषतः मनस्वीच्या जडणघडणीच्या टप्प्यातल्या गमतीजमती लिहिताना मजा आली. निमिषला घरी आणण्याची प्रक्रिया, त्याविषयीचे आमचे विचार (डोंबल!) हे लिहितानाही आनंद वाटला. त्यावर प्रतिक्रियाही उत्साहवर्धक होत्या.<br /> ब्लॉगवर नवी पोस्ट कधी टाकणार, अशी विचारणा वाचकांकडून होऊ लागली आणि आपलं लिखाण लोकांना आवडतंय, याची खात्री झाली. एकेक "फॉलोअर' मिळत गेले आणि त्यातूनही लिहिण्याची ऊर्मी वाढली. गेल्याच महिन्यात या फॉलोअर्सची संख्या 74 झाली. त्यानंतर पंच्याहत्तरीचा टप्पा गाठायला बराच काळ जावा लागला. अखेर गेल्या आठवड्यात तोही टप्पा पार झाला. आता माझे स्वतःचे नाहीत, निदान माझ्या ब्लॉगचे 75 अनुयायी आहेत, असं मी अभिमानानं सांगू शकतो! </div> <div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-8642921457624156757?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-68399098987630956962011-03-25T14:03:00.002-05:002011-04-06T08:10:15.118-05:00गेले यायचे राहुनी...<strong>विश्वकरंडक क्रिकेट स्पर्धेच्या काळात तीन-एक आठवडे सिनेमा थिएटर ओस पडली होती. प्रेक्षक टीव्हीसमोरच ठिय्या देऊन बसतील आणि थिएटरकडे फिरकणारही नाहीत, असा कयास बांधून निर्मात्यांनी मोठे चित्रपट लावायचे टाळले; पण जरा डोकं चालवलं असतं, तर चालू घडामोडींवरचे वेगवेगळे आणि आकर्षक चित्रपट आले असते आणि सहज "ब्लॉकबस्टर' ठरले असते. एक झलक...<br /> </strong>...<br />फस गये रे ओबामा!<br />प्रमुख भूमिका ः बराक ओबामा, मुअम्मर गडाफी, होस्नी मुबारक, सद्दाम हुसेन, ओसामा बिन लादेन आणि पाहुणे कलाकार म्हणून याच जातकुळीतले अनंत हुकूमशहा.<br /><br />अमेरिकेने गल्लोगल्ली, गावोगावी, शहरोशहरी आणि देशोदेशी पोसलेल्या हुकूमशहांच्या इतिहासापासून कथा सुरू होते. मग हेच हुकूमशहा भस्मासूर बनून अमेरिकेवर कसे उलटतात, मग अमेरिकेचे हितशत्रू अमेरिकेला कसे उलटे करतात आणि आपणच त्यांना हुसकावल्याचा उलटा कांगावा करण्याची वेळ अमेरिकेवर कशी येते, अशा घटनांमधून ही कथा रंगत जाते. इजिप्तच्या ताज्या संदर्भामुळे ही कथा अधिक जिवंत आणि वास्तववादी ठरू शकेल. लीबियाचे हुकूमशहा गडाफी आधी घाबरल्याचं नाटक करून नंतर अमेरिकेलाच तोंडघशी पाडतात आणि ओबामांना इतर देशांना भरीला घालून हल्ले सुरू करण्याची वेळ येते, या टप्प्यावर शेवट होतो.<br /> ...<br />(फिर) तेरे बिन लादेन...<br />प्रमुख भूमिका ः ओसामा, ओबामा, जॉर्ज बुश.<br />चित्रपटाची पार्श्वभूमी "फस गये रे...'सारखीच. फक्त अफगाणिस्तानची पार्श्वभूमी हा "यूएसपी' ठरू शकेल. जॉर्ज बुश यांच्या बालपणापासून चित्रपट सुरू होतो. लहानगा जॉर्ज "लंडन लंडन'ऐवजी "लादेन लादेन', "रंग रंग कोणता'ऐवजी "लादेन लादेन कोणता', "खांब खांब खांबोळी'च्या ऐवजी "इराक-अफगाणिस्तान लांबोळी', असे खेळ खेळत असतो. लहानपणीच्या जॉर्जच्या भूमिकेत तेवढ्याच बालिशपणासह स्वतः जॉर्ज बुश बेमालूम अभिनय करतात. बुश आणि अमेरिका शेवटपर्यंत लादेनचा शोध घेत राहतात; पण तो त्यांच्या हाती लागत नाही. शेवटी "तेरे बिन लादेन'मध्ये लादेनची भूमिका करणारा कलाकारच त्यांच्या हाती लागतो, असा उत्कंठावर्धक क्लायमॅक्स. बुश यांची सद्दी संपल्यानंतर ओबामा पुन्हा लादेनच्या शोधावर निघतात, असं "कॅची' दृश्य दाखविल्यानं चित्रपटाच्या "सिक्वल'ची ("एक बार फिर' तेरे बिन लादेन) उत्कंठाही टिकून राहते.<br /> ...<br />सिंग इज किंग! (पार्ट 2)<br />प्रमुख भूमिका ः मनमोहनसिंग, सोनिया गांधी, राहुल गांधी, लालकृष्ण अडवानी, सुषमा स्वराज.<br />एका दाट जंगलात बोधिवृक्षाखाली मनमोहनसिंग तपश्चर्या करीत बसले आहेत. समष्टीपासून दूर जाऊन मनःशांतीचा मार्ग शोधण्याच्या प्रयत्नात आहेत. अचानक सोनिया गांधींचा फोन येतो. मनमोहनसिंगांना पंतप्रधान केल्याचं सांगितलं जातं. मनमोहनसिंग भगवे कपडे बदलून पांढरे कॉंग्रेसवादी कपडे परिधान करून विमानातून थेट राष्ट्रपती भवनाच्या हिरवळीवर अवतीर्ण होतात. पृथ्वीच्या उत्तर ध्रुवावर उभी केल्यासारखी त्यांची खुर्ची सतत डळमळीत राहते. अचानक तिची "डावी' बाजू कलते. मग "उजवी'कडून खुर्ची उलटविण्याचा जोरदार प्रयत्न होतो. तरीही ती स्थिर राहते. कुणीकुणी कुजके, मोडके टेकू आणून खुर्चीला लावतं. त्यामुळं खुर्ची डळमळीत राहते. त्यावर बसलेले मनमोहनसिंग मात्र निश्चल, निस्तब्ध, स्थितप्रज्ञ दिसतात. पृथ्वी स्वतःभोवती गिरकी घेऊन पुन्हा जागेवर येते, तरीही खुर्चीला काही होत नाही. मध्येच अवकाशातून अणुकरार, राष्ट्रकुल, "आदर्श', "विकिलिक्स' अशा वेगवेगळ्या क्षेपणास्त्रांचे वार होत राहतात. तरीही ते जागचे हलत नाहीत...<br /> या चित्रपटाचा "यूएसपी' असा, की पाच वर्षांच्या काळात घडणारी कथा संथ, उत्कंठाहीन असली आणि नायक अगदीच "भारत भूषण' असला, तरी प्रेक्षक पुन्हा पाच वर्षांचा काळ बघण्यासाठी तिकीट काढून कौल देतात!<br />...<br />गल्लीत गोंधळ, दिल्लीत मुजरा<br /> <br />प्रमुख भूमिका ः विलासराव देशमुख, अशोक चव्हाण, पृथ्वीराज चव्हाण, इत्यादी.<br />फिरत्या रंगमंचावर हा चित्रपट घडतो. प्रत्येक हिरो येऊन आपली भूमिका चांगल्या प्रकारे वठवण्याचा प्रयत्न करतो. मध्येच विंगेकडे बघत राहतो. प्रॉंप्टरच्या इशाऱ्याचा वेध घेत राहतो. "नेक्स्ट' असं करून ओरडल्याचा एका बाईचा आवाज पडद्यामागून ऐकू येतो. की लगेच स्क्रीनवर असलेला हिरो आपलं चंबूगबाळ आवरून प्रेक्षकांचा रामराम घेतो. गंमत म्हणजे, पडद्यावर असेपर्यंत अगदी "लार्जर दॅन लाइफ' असणारा हा हिरो त्याची भूमिका संपल्यानंतर अगदीच केविलवाणा दिसू लागतो. रंगमंचाच्या कोपऱ्यावर, आडोशाला उभे असलेले काही सहायक अभिनेते मध्येच विंगेत जाऊन ऑर्डर सोडणाऱ्या त्या बाईंना काहीबाही सांगताना दिसतात. हिरोच्या कपाळावर चिंतांचं जाळं पसरतं. तो विंगेकडे बघूनच "नेक्स्ट'ची आज्ञा कानी पडण्याची वाट बघत चंबूगबाळं आवरायला घेतो. पुढे काही घडणार, अशी उत्सुकता असतानाच "दी एन्ड'ची पाटी झळकते...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-6839909898763095696?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-10052287888507758522011-03-13T14:36:00.002-05:002011-03-14T09:05:55.669-05:00फुकट ते पौष्टिक?<div>"सर, यू हॅव बीन सिलेक्टेड फॉर ए फ्री गिफ्ट व्हावचर...'<br />लाडिक आवाजातल्या एका "तरुणाचा' दोन दिवसांपूर्वी फोन आला होता. सहसा अशा फोनना काय उत्तर द्यायचं, त्याला आता मी सरावलोय. पण इथे जरा माझ्या इंटरेस्टचा विषय होता. चकटफु पर्यटनाचा.<br /> "क्लब महिंद्रा'कडून हा फोन होता. त्यासाठी आम्हा दोघांना जोडीनं त्यांच्या हापिसात गिफ्ट व्हावचरचा आहेर साकारण्यासाठी जायचं होतं. रविवारचा दिवस ठरला. दुपारी साडेबाराला बोलावलं होतं, बाणेर रोडवर दुपारच्या उन्हात बोंबलत तो पत्ता शोधेपर्यंत एक वाजला. एक तासाचं प्रेझेंटेशन ऐकावं लागणार, ते कुठल्या तरी मेंबरशिपची गळ घालणार, कशात तरी अडकवण्यासाठी भुलवणार, सगळं ठाऊक होतं. पण काहीही घ्यायचं नाही, असं आधीच ठरवलं होतं. अर्थात त्यांच्याच ऑफिसात त्यांच्या गळ घालण्याला बळी न पडता त्यांच्याकडून गिफ्ट व्हावचर घेऊन बाहेर पडण्यासाठी जरा जास्तच निगरगट्टपणा हवा होता. तेवढा आजच्या पुरता अंगी आणला होता.<br /> प्रेझेंटेशन म्हणजे त्यांच्या योजनेचं आणि कंपनीचं दुकान लावण्याचा कार्यक्रम होता. पर्यटन किती वेळा करता, कधी करता, किती खर्च करता, कसं करायला आवडेल, परवडलं तर फाइव्ह स्टार हॉटेल आवडेल का वगैरे प्रश्न विचारून झाले. वरवरची अशी माहिती घेण्यात काहीतरी गौडबंगाल आहे, हे लक्षात येत होतंच. पण आमचा अंतिम निर्णय आधीच तयार असल्यानं फारशी चलबिचल होत नव्हती.<br /> माहिती देणाऱ्या माणसानं चार-पाच कोऱ्या कागदांची चवड सोबत घेतली होती. त्यावर गिरबटावून तो आम्हाला कायकाय समजावून देत होता. अर्थातच तुम्हाला काय आवडतं आणि त्याचा स्टॅंडर्ड एवढ्याच पैशात वाढवून मिळाला, तर आवडेल का, हे विचारण्यावर भर होता. आमची बहुतांश उत्तरं सकारार्थीच होती. शेवटी दीडेक तासांनी त्यांनी मुद्द्याला हात घातला. "क्लब महिंद्रा'च्या मेंबरशिपची ती ऑफर होती.<br /> या ऑफरमध्ये दोन प्रकार होते. एक स्पेशल ऑफर आणि दुसरी साधी ऑफर. साध्या ऑफरमध्ये ज्या दिवशी मेंबरशिप घेऊ, त्याच दिवशी दर वर्षी त्यांनी सांगितलेल्या ठिकाणी फिरायला जायची अट होती. ते ठिकाण देखील ते तीन दिवस आधी सांगणार. त्यात आपण प्रवास वगैरे सगळी व्यवस्था करायची. म्हणजे ही ऑफर फक्त दिखाऊच होती. कुणी घेऊ नये अशीच.<br /> स्पेशल ऑफर आकर्षक होती. त्यात फाइव्ह स्टार हॉटेलात राहण्याची सोय दिवसाला हजार रुपये या दरानं करून देण्याचं प्रलोभन होतं. तिकीटांची व्यवस्था, आणायला-जायला टॅक्सी सेवा, तिथल्या आणखी सुखसोयी, अशी काय काय व्यवस्था होती. त्यासाठी सगळ्यात स्वस्ताची ऑफर अशी होती - दर महिन्याला 4085 रुपये चार वर्षं भरायचे. ही रक्कम साधारण दोन लाखांपर्यंत जाते. त्यांनी दाखविलेल्या एकूण भरायच्या रकमेत मात्र एक लाख 60 हजार दाखविले होते. शिवाय त्याच्या दहा टक्के म्हणजे 16 हजारांची रक्कम आजच्या आज, ताबडतोब भरायची होती. व्हिसा, मास्टर कार्ड चालणार होतं.! अर्थातच, याची कल्पना आम्हाला आधी देण्यात आली नव्हती. बहुधा मी पंधरा-वीस हजार रुपये शिशात घेऊन फिरणारा मालदार माणूस असावा, अशीच त्यांची अपेक्षा असावी. असो.<br /> त्याशिवाय दर वेळी भारतात किंवा परदेशात पर्यटनाला जाताना "फक्त' 9 हजार भरायचे होते. म्हणजे या नऊ हजारांत सात दिवसांची हॉटेलची राहण्याची सोय होणार होती. साधारणपणे दिवसाला साडेनऊशे रुपयांत फाइव्ह स्टार हॉटेल! म्हणजे, असा त्यांचा दावा होता. त्याआधी भरलेल्या दोन लाखांचा हिशेब ते जमेत धरत नव्हते.<br /> सगळ्यात महत्त्वाची मेख म्हणजे ही स्पेशल ऑफर त्या-त्या दिवसापुरतीच लागू होती! घरी जाऊन विचार करू, मग सांगू वगैरे काही नाही! आज, आत्ता, ताबडतोब!!<br />म्हणजे 16 हजार त्यांच्या ताब्यात द्यायचे, चार वर्षे दर महिन्याला 4 हजार रुपये भरायचे. शिवाय दर वेळी फिरायला जाऊ, तेव्हा 9 हजार भरायचे. राहण्याची व्यवस्था, इतर सवलती हे सगळं झकास होतं. मला खटकल्या त्या दोन गोष्टी. एक तर आजच्या आज 16 हजारांचं डाऊन पेमेंट करायची सक्ती आणि चार वर्षांसाठीचा ईएमआय. दोन लाख रुपये भरून 25 वर्षांसाठी ही योजना वापरता येणार होती. पण आपले पैसे अडकणार होते, एवढी रक्कम दर महिन्याला परवडणार नव्हती, हे तर होतंच. शिवाय आपण पुढे-मागे खपलो, तर काय? 25 वर्षं पर्यटन करू, असं कुणी बघितलंय? भले आपलं कार्ड ट्रान्सफर करण्याची किंवा विकण्याची सवलत असली, तरी त्यासाठीचं गिऱ्हाईक कोण शोधून देणार? शिवाय आपण आधीच पैसे भरून टाकलेले असताना त्याच्या घशात फुकटात हे कार्ड कशाला घालायचं?<br /> असे बरेचसे प्रश्न मला पडले. शिवाय ताबडतोब निर्णय घेण्याच्या सक्तीबाबतही मनात शंकेची पाल चुकचुकली. वेळ आणि पैशांनुसार जमेल तेव्हा जमेल तिथे फिरायला जायची आपली पद्धत. यांच्यासाठी फाइव्ह स्टारमध्येच जाऊन राहा आणि त्यासाठी आधी पैसे भरा, हे उद्योग कुणी सांगितलेत? मला ताबडतोब 16 हजार वगैरे भरणं परवडणारं नव्हतं आणि दर महिन्याचा ईएमआयही. त्यातून त्यांची ही घाई म्हणजे लपवाछपवीचाच उद्योग वाटला. आम्ही त्यांना सप्रेम नकार देऊन आणि अर्थातच, फुकटातलं व्हावचर घेऊन बाहेर पडलो.<br /> येऊन-जाऊन साडेतीन तास गेले होते. दुपारचे साडेतीन वाजल्यानं सहचारिणीनंही स्वयंपाकघरावर बहिष्कार टाकण्याची घोषणा केली होती. त्यामुळं हाटिलातच हादडावं लागलं. तिथे ते फ्री गिफ्ट व्हावचर पाहताना लक्षात आलं, की तीन दिवस दोन रात्री फुकटात राहण्याची ऑफर मिळवण्यासाठीदेखील सगळ्यात जवळचं ठिकाण कुर्ग (कर्नाटक) हे होतं. "सहा महिन्यांसाठी ही ऑफर व्हॅलिड आहे,' असं सांगणाऱ्यांनी त्याच्या मागे मात्र तीनच कालावधी नमूद केले होते. त्यातला एक 20 मार्चपर्यंतचा होता, जो अशक्य होता. दुसरा जुलैच्या तिसऱ्या आठवड्यातला आणि तिसरा असाच कुठलातरी. म्हणजे सहा महिन्यांत जाऊ शकता, ही ऑफरही फसवीच ठरली.<br /> तुम्हाला कुणाला आलेय का अशी ऑफर? तुम्ही काय केलं त्या वेळी? की खरंच आहे काही त्यात तथ्य?<br />प्रतिक्रियांची वाट पाहतोय. या वेळी फक्त अनुभव लिहिण्याबरोबरच दुसऱ्यांचे अनुभव कळावेत, ही मनापासूनची इच्छा आहे....तेव्हा लिहा प्लीज! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-1005228788850775852?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-24284143948771018762011-03-07T11:18:00.004-06:002011-03-07T12:35:23.939-06:00शर्यत रे जिंकली!<a href="http://1.bp.blogspot.com/-wqycYvcTY04/TXUlW2x-0aI/AAAAAAAAEKo/Phoj72U_K1w/s1600/turtle%2Bfest%2B26-27%2Bfeb%2B11-%2B103.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-wqycYvcTY04/TXUlW2x-0aI/AAAAAAAAEKo/Phoj72U_K1w/s320/turtle%2Bfest%2B26-27%2Bfeb%2B11-%2B103.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581408387788100002" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-eq56fCyYQfc/TXUlJ9flksI/AAAAAAAAEKg/Njt0yINYVi8/s1600/turtle%2Bfest%2B26-27%2Bfeb%2B11-%2B101.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-eq56fCyYQfc/TXUlJ9flksI/AAAAAAAAEKg/Njt0yINYVi8/s320/turtle%2Bfest%2B26-27%2Bfeb%2B11-%2B101.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581408166251696834" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-YYxfQq6jbr0/TXUktIPy04I/AAAAAAAAEKY/vfnb8U1j0AM/s1600/turtle%2Bfest%2B26-27%2Bfeb%2B11-%2B110.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-YYxfQq6jbr0/TXUktIPy04I/AAAAAAAAEKY/vfnb8U1j0AM/s320/turtle%2Bfest%2B26-27%2Bfeb%2B11-%2B110.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581407670922040194" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-BZwGNg1pv3Q/TXUkjfox-0I/AAAAAAAAEKQ/Dze_-GldKcM/s1600/turtle%2Bfest%2B26-27%2Bfeb%2B11-%2B098.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-BZwGNg1pv3Q/TXUkjfox-0I/AAAAAAAAEKQ/Dze_-GldKcM/s320/turtle%2Bfest%2B26-27%2Bfeb%2B11-%2B098.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581407505402166082" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-xjDsdv-wsYA/TXUkbXmsHfI/AAAAAAAAEKI/C2MImcslLdo/s1600/turtle%2Bfest%2B26-27%2Bfeb%2B11-%2B099.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-xjDsdv-wsYA/TXUkbXmsHfI/AAAAAAAAEKI/C2MImcslLdo/s320/turtle%2Bfest%2B26-27%2Bfeb%2B11-%2B099.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581407365806956018" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-_xbmh3y7Vns/TXUkQE1J0OI/AAAAAAAAEKA/mdHzd8fLHvk/s1600/turtle%2Bfest%2B26-27%2Bfeb%2B11-%2B073.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-_xbmh3y7Vns/TXUkQE1J0OI/AAAAAAAAEKA/mdHzd8fLHvk/s320/turtle%2Bfest%2B26-27%2Bfeb%2B11-%2B073.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581407171788787938" /></a><br /><div>"कासव' हा काही उत्साहानं पाहायला जाण्याजोगा प्राणी नाही. मुलांनाही ससा आणि हत्ती-वाघाची जेवढी क्रेझ वाटते, तेवढी कासवाबद्दल वाटण्याची काहीच गरज नाही. एवीतेवी पडला हळू चालणारा, सगळ्यांच्या मागे असलेला आणि कुणाच्या अध्यात-मध्यात न येणारा प्राणी. पण वेळासच्या महोत्सवानं कासव ही सुद्धा पाहण्याची गोष्ट असते, हे सिद्ध केलं. आम्ही वेळासला गेलो, तर किनाऱ्यावर नुसती कासवाची पिल्लं पाहायला दीड-दोनशे पर्यटक मुंबई-पुणे, अन्य कुठल्या कुठल्या शहरांतून आले होते!<br /> एका सहकाऱ्यानं ही टूम काढली होती. मलाही बऱ्याच दिवसांत कुठेतरी उलथायचं होतंच. त्यामुळं सहकुटुंब जायचं ठरवलं. मंडणगडला आधी कधी गेलो नव्हतो. दापोली पाहून झाली, पण मंडणगड तसं अनभिज्ञ होतं. ताम्हिणीमार्गे जायचं तर पाच तासांपासून आठ तास, असा कितीपण रस्ता कुणीही सांगत होतं. वेळास महोत्सवाच्या वेबसाईटवरून थोडीशी माहिती मिळाली होती, पण रस्ता शोधण्याला, चुकण्याला आणि डोकेफोड करण्याला काही पर्याय नव्हता.<br /> तुलनेनं सकाळी पावणेआठला निघाल्यापासून रस्त्याबाबत तरी फारशी काही अडचण आली नाही. एकूण दोनशे किलोमीटरचा प्रवास होता. ताम्हिणीमार्गे माणगावात गेल्यानंतर तिथून वाट शोधत शोधत मंडणगडला पोचलो. तिथूनही वेळास 40 किलोमीटर होतं. दुपारी एकच्या सुमारास आम्ही वेळासमध्ये पोहोचलो. समुद्राच्या काठानं जाणाऱ्या चिंचोळ्या रस्त्यानं वेळासमध्ये आम्ही पोहोचलो. जेमतेम दोन-अडीचशे उंबऱ्याचं गाव. छान नारळीपोफळीच्या बागांमधून जाणारा रस्ता. प्रकाश जोशी यांच्या घरी आम्ही आमच्या राहण्याची व्यवस्था सांगून ठेवली होती. वेळास हे छोटं गाव असल्यानं इथे राहण्याची सोय घरगुतीच आहे. जोशींचं घर अगदी जवळच होतं. तिथे पोहोचलो आणि अगदी कोकणी मातीचा आणि घराचा सुगंध आला. पुढे अंगण, मागे परसदार, पोफळीची बाग...असा मस्त कोकणी थाट होता. जोशींची आणि आमची साता जन्मांची ओळख असावी, अशा थाटात मुलं आणि त्यांच्या मागून आम्हीही त्यांच्या सगळ्या घरात बागडू लागलो. बाहेरचे पाहुणे म्हणून स्वतंत्र खोली वगैरे प्रकार नव्हता. माजघरात एकत्रित जेवण, कुठेही बसून गप्पा, असा सगळा घरगुती मामला होता.<br /> दुपारी जरा वेळ परसातच पडी टाकून आम्ही संध्याकाळी कासवं बघायला समुद्राकडे लोटलो. समुद्र तसा दीडेक किलोमीटरवर होता. मुख्य म्हणजे थेट किनाऱ्यापर्यंत गाड्या जाऊ नयेत, अशीच व्यवस्था कासव महोत्सव आयोजित करणाऱ्या सह्याद्री निसर्ग मंडळानं करून ठेवली होती. बाहेरच्या रस्त्यावर गाड्या लावायच्या आणि आत शेतातून जवळपास तीनेकशे फूट चालत जायचं. जाताना वाटेत दोन काठ्यांची बेडी. (कुंपणं.) जेणेकरून दारूड्यांना धडपणे समुद्रावर तमाशे करण्यासाठी पोहोचताच येऊ नये. आम्ही गेलो, तेव्हा कासवांना बाहेर काढण्याची तयारी सुरू व्हायची होती. ऑलिव्ह रिडले जातीची कासवं या किनाऱ्यावर येऊन डिसेंबरपासून अंडी घालायला सुरुवात करतात. पूर्वी ही अंडी बहुतेकदा स्थानिकांच्या पोटात जायची. सह्याद्री मंडळाचे भाऊ काटदरे यांनी लोकांमध्ये जागृती निर्माण करून या कासवांना वाचविण्याची मोहीम हाती घेतली. सन 2002 पासून अव्याहतपणे हा उपक्रम सुरू आहे. आता स्थानिक लोकच या कासवांना वाचविण्यात आघाडीवर आहेत. ओरिसानंतर सर्वाधिक प्रमाणात या वेळास किनाऱ्यावरच ही कासवं येतात. अंडी घालून गेली, की पुन्हा या आया मुलांकडे परतत नाहीत. वाळूखाली दीड फुटांवर ही अंडी घातलेली असतात. स्थानिक रक्षक ही अंडी एका सुरक्षित ठिकाणी हलवतात. पुन्हा तेवढाच खड्डा करून, तशाच प्रकारे अंड्यांची रचना करावी लागते...तीदेखील सहा तासांत! पहाटेपासून ही मोहीम सुरू होते. किनाऱ्यावर सुरक्षित ठिकाणी अंडी ठेवल्यानंतर 55 दिवसांनी पिल्लं वाळूतून वर येतात. कावळे-कोल्हे-कुत्र्यांपासून त्यांना वाचविण्यासाठीही हे कुंपण उपयोगी ठरतं. प्रत्येक घरट्याच्या (अंडी ठेवलेली जागा) वर टोपल्या असतात. पिल्लं वाळूतून वर येऊन या टोपलीखाली येऊन बसतात. सकाळी सात आणि संध्याकाळी सहा वाजता समुद्रापर्यंत त्यांची पाठवणी करण्याचा कार्यक्रम होतो<br /> .<br />ठरल्याप्रमाणे संध्याकाळी सहाला टोपल्या उघडण्यात आल्या. आठ-दहा घरट्यांपैकी एकाच घरट्यातून सात पिल्लं बाहेर आलेली होती. कधीकधी एका वेळी 50 ते 100 पिल्लंही मिळू शकतात. आमचं नशीब एवढं थोर नव्हतं. पण आम्ही गेलो त्या दिवशी सकाळी आणि आदल्या दिवशीही एकही पिल्लू मिळालं नव्हतं. त्या मानानं आम्ही नशीबवान होतो.<br /> एकेक पिल्लू टोपलीत घेऊन समुद्रापासून ठराविक अंतरावर त्याला वाळूत उतरवण्यात आलं. पिल्लं लगेच धडपडत समुद्राकडे धावत सुटली! लोकांच्या पायाखाली ती येऊ नयेत म्हणून कुंपणही घालण्यात आलं होतं. पाचेक मिनिटांतच ती समुद्राच्या लाटांवर स्वार झाली....आपापल्या आयुष्याची वाट शोधत!<br /> एवढा दहा मिनिटांचा खेळ पाहण्यासाठी आम्ही चारशे किलोमीटरचा प्रवास, दोन दिवसांची सुटी, दगदग सगळं सहन केलं होतं. पण कासवांबरोबरच कोकणी गावातल्या आदरातिथ्यानंही सगळे श्रम वसूल झाले.<br />वेळासहून हरिहरेश्वरही अगदी जवळ आहे. जेटीतून कारसह पलीकडे जावं लागलं फक्त. तिथून दहा किलोमीटरवर हरिहरेश्वर होतं. तिथेही भेट देऊन संध्याकाळपर्यंत परत आलो. दीड दिवसांच्या या प्रवासानंतर मला संध्याकाळी पुन्हा ड्युटीवर जायचं होतं. कासवांना त्यांची वाट शोधायला समुद्राचा अफाट परीघ होता. आम्हाला मात्र पोटापाण्यासाठी नोकरीशिवाय (तूर्त) पर्याय नव्हता!<br /> ... </div> <div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-2428414394877101876?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-6154329047415954462011-02-27T08:38:00.002-06:002011-03-07T07:51:30.417-06:00नायगावकर उवाच!<p class="mobile-photo"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Bc7Xc9pYaKQ/TWph-XNwqdI/AAAAAAAAEI4/f9Iw7cEO7Io/s1600/naygaonkar-728561.jpg"><img src="http://2.bp.blogspot.com/-Bc7Xc9pYaKQ/TWph-XNwqdI/AAAAAAAAEI4/f9Iw7cEO7Io/s320/naygaonkar-728561.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5578378812463294930" /></a></p><div><strong>``काय सुंदर विडंबनं आहेत!<br />"हा माणूस स्टेजवर परफॉर्म करत असेल, तर नक्की स्टेज गाजवत असेल...''</strong></div> <div> </div> <div><br />पुणे श्रमिक पत्रकार संघाच्या कवितासंग्रहात मी दिलेल्या कविता वाचून साक्षात (महा)कवी अशोक नायगावकर यांनी माझ्या विडंबनांचा केलेला गौरव!<br /><br />याच त्या कविता...<br /><br />मी बुडताना गाव माझा<br />डोळे भरून पाहिला होता<br /> "दिवाळी' साजरी करायला सारा गाव<br />किनाऱ्यावर उभा राहिला होता<br />---------<br />बायकोच्या पाचव्या बाळंतपणाला<br />मी तिच्याजवळ नव्हतो,<br />कारण त्या वेळी वाढत्या लोकसंख्येवर<br />मी भाषण झोडत होतो<br />----<br />पावसाची सर चुकून<br /> त्या दिवशी घरातच पडली<br />आणि त्यानिमित्ताने मला<br />बऱ्याच दिवसांनी आंघोळ घडली<br />-------<br />गावाबाहेर आडोशाला<br />एक पडका वाडा आहे...<br />तिथेच भरलेला माझ्या<br />तारुण्यातल्या पापांचा घडा आहे...<br />----<br />मैत्रीण दाराशी आली; म्हटलं,<br /> "तुला शंभर वर्षं आयुष्य आहे!'<br />बायको घरी नाही पाहून ती म्हणाली,<br />"हा काय मनुष्य आहे!'<br />------<br />बोन्साय केलेल्या झाडालाही<br />नवी पालवी फुटली...<br />त्यालाही कळेना,<br />ही वाढायची जिद्द कुठली?<br />-----<br /> ठाऊक असतं, तुझं येणं अशक्य आहे<br />तरी मन "पॉइंट'वर जाणं सोडत नाही<br />तुला शोधताना मग नजर<br />एकही "पाखरू' सोडत नाही...<br />------<br />मरताना वाटलं,<br />आयुष्य नुसतंच वाहून गेलं<br />करायचंय, करायचंय, म्हणताना<br /> लग्न करायचंच राहून गेलं...<br />----<br />घराभोवती कुंपण हवं<br />म्हणजे ते सुरक्षित ठरवता येतं<br />आपल्या गुरांना मात्र<br />दुसऱ्याच्या आवारात चरवता येतं...<br />------<br />सिगारेटची थोटकं मिळाली<br />परवा कपाट लावताना<br />किती माझी उडाली धांदल<br /> असले "धंदे' लपवताना...<br />---------<br />कुणी बरोबर असेल, तर <br />सिनेमा पाहायला अर्थ आहे<br />एकट्यानेच पाहायचा असेल,<br />तर आतला "अंधार'ही व्यर्थ आहे!<br />--------<br />दाढीतला एक ढेकूण<br />एकदा चुकून मिशीत शिरला<br /> इथे सुरक्षित राहू म्हणून<br />मिशीतल्या मिशीत हसला<br />---<br />कुणी म्हणो वाचाळ,<br />कुणी म्हणो निर्लज्ज आहे,<br />कोणत्याही "परस्त्री'ला<br />तोंड द्यायला मी सज्ज आहे...<br />---<br />बरसण्याची वेळ आली,<br />तेव्हा डोळेही फितुर झाले<br /> त्याच वेळी खांदे माझे<br />तुला "पोचवायला' आतुर झाले...<br /></div> <div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-615432904741595446?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-30329521614548996422011-02-16T12:33:00.003-06:002011-03-07T08:18:04.262-06:00दे दान, लागे गिरान!<a href="http://4.bp.blogspot.com/-wCmzpcwSWk4/TVwaCVfIHUI/AAAAAAAAEIg/_DV64IcrUR8/s1600/helping_hands2.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 214px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-wCmzpcwSWk4/TVwaCVfIHUI/AAAAAAAAEIg/_DV64IcrUR8/s320/helping_hands2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5574359066207591746" /></a><br />दान देताना हात दाखवून अवलक्षण करून घेण्याची मला प्रचंड खोड आहे. आतापर्यंत अनेकदा त्याबाबत तोंडघशी पडूनही ही खोड काही जाणार नाही. "देणाऱ्याने देत जावे, घेणाऱ्याने घेत जावे, घेता घेत एक दिवस देणाऱ्याचे हात घ्यावे,' असं विंदा म्हणतात, तसं एखाद दिवशी कुणी माझे हातच घेऊन जाईल की काय, अशी रास्त शंका वाटते.<br /> प्रस्तावनेवरून मी दानशूर कर्णाचा अवतार असल्याचा अनेकांना संशय येऊ शकेल. पण मी तसा अजिबात नाही. सुरुवात जरा आकर्षक करावी म्हणून थोडी अतिशयोक्ती झाली आहे, एवढंच. सांगायचा मुद्दा काय, की दान करण्याबाबतचा अनुभव फारसा उत्साहवर्धक, आनंददायी नाही. मग ते दान पैशांचं असो वा अन्य कुठलं.<br /> लिहिण्यासाठी निमित्त मिळालं ते परवाच आमच्या कॅंटीनच्या कर्मचाऱ्यांना दिलेल्या कपड्यांचं. बोहारणीला कपडे देऊन तिच्याकडून भांडी, ताटल्या, डबे वगैरे घेण्याची आम्हाला पूर्वीपासूनची सवय. पण इथे मोठ्या शहरातल्या सोसायटीत कुठली बोहारीण वगैरे घरी यायला! त्यामुळे कपडे मी कुठल्या कुठल्या संस्थांनाच देत असतो. या वेळी कॅंटीनमध्ये काम करणाऱ्या मुलांना द्यायचे ठरवलं होतं. नको असलेले कपडे बाजूला काढून ठेवण्यात आणि नंतर ते गोळा करून ऑफिसमध्ये आठवणीनं घेऊन जाण्यातच खूप काळ गेला. दोन दिवसांपूर्वी शेवटी ते नेऊन दोन मुलांच्या ताब्यात दिले. मापाचे नसतील ते परत देण्यासही सांगितलं. मला वाटलं संध्याकाळपर्यंत ते निदान कपडे बसताहेत किंवा बसत नाहीत हे तरी सांगतील. पण कुणीच तसं काही सांगितलं नाही. न बसणारे कपडे परत देण्याचा तर प्रश्नच नव्हता. त्यांना त्या कपड्यांचा उपयोग होणार आहे की नाही, हेही कळायला मार्ग नव्हता आणि नाही. मीच पुन्हा त्यांना जाऊन विचारणं म्हणजे त्यांना अवमान वाटायचा. असो.<br /> भाऊ महाराज बोळात राहत होतो, तेव्हाची गोष्ट आठवली. कॉट बेसिसवर होतो आणि रूमवर स्वयंपाक-पाण्याची सोय नव्हती. अध्येमध्ये बाहेरून ब्रेड वगैरे आणून खायचो. असाच एके दिवशी मोठा ब्रेड आणला आणि तो अर्धा शिल्लक राहिला. वाया जाऊ नये म्हणून शनिपाराजवळ बसणाऱ्या भिकाऱ्यांपैकी एका भिकारणीला दिला. मी वळून परत जाईपर्यंत तिने तो कागद उचकटून त्यात काय आहे, ते पाहिलं होतं. ब्रेड फेकून देताना तिला पाहिलं, तेव्हा माझं टाळकं सटकलं. मग तसाच वळून तिच्याशी भांडायला गेलो. तर ती मलाच शिव्या द्यायला लागली. तिथल्या रिक्षावाल्यांनी मग तिचं डोकं फिरल्याचं सांगून मला घरी धाडून दिलं.<br /> पैशांच्या बाबतीत तर माझ्यासारखा दानशूर मीच! अर्थात, मी ते पैसे देताना उधारीच्या बोलीवर देत असेन, तरी घेणारा मात्र ते दान समजूनच घेत असावा. परत न मागण्याच्या अपेक्षेने! कधी कुणी आजारी आहे, कुणी हॉस्पिटलमध्ये आहे, शाळेची फी भरायची आहे, असली कारणं सांगून माझ्याकडून पैसे मागायला आले, की की मी पाघळायचो. ऑफिसातल्याच एकाने असेच तीन हजार रुपये घेऊन ते दिले नाहीत, तेव्हापासून कानाला खडा लावला. आता मी सफाईदारपणे नकार देऊ शकतो. पैसे घेताना हे लोक दीनवाणे, अगतिक वगैरे असतात. द्यायची वेळ आली की मात्र शंभर कारणं तयार! निदान "मी नंतर देईन, थोडं थांब' एवढं म्हणायचं सौजन्यही त्यांना बाळगता येत नाही.<br /> "दान दिल्याने दान वाढते' म्हणतात ते खरं असेल. पण माझ्या बाबतीत दान दिल्याने दान मागणारेच वाढले आहेत! दान प्रत्येकानं केलंच पाहिजे आणि त्याबद्दल फुशारकीही मारता कामा नये. पण दान घेणाऱ्यानं निदान त्याची जाणीव ठेवावी, एवढीच माझी माफक अपेक्षा असते. ती काही चुकीची नाही ना?<br /> आमच्या घरात निमिषला सांभाळायला असलेल्या बाईंसाठीही मी चहा, नाश्ता स्वतः करून द्यायचो. त्यांना कदाचित रोज घ्यायला मिळत नसेल, म्हणून. त्यांनी आमच्या घरातला दागिनाच चोरण्याचा प्रयत्न केला. उपकारांची परतफेड म्हणतात, ती ही!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-3032952161454899642?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-89678318532931835842011-02-11T13:39:00.001-06:002011-02-11T13:44:34.793-06:00अख्खा मसूर आणि दीड (शहाणे) आम्ही!<a href="http://3.bp.blogspot.com/-ndiPGjZCp9k/TVWRP71s2WI/AAAAAAAAEIY/pgxyKA7ONO8/s1600/akhkha%2Bmasoor.bmp"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 223px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ndiPGjZCp9k/TVWRP71s2WI/AAAAAAAAEIY/pgxyKA7ONO8/s320/akhkha%2Bmasoor.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572519816887851362" /></a><br />सातारा रस्त्यावरच्या "अख्खा मसूर'वर बऱ्याच दिवसांपासून डोळा होता. कधीतरी त्याचं नाव कुणाकडून तरी ऐकलं होतं. तिथं जायचं डोक्यात होतं, पण योग येत नव्हता. तसा मी फारसा हॉटेलप्रेमी नाही. आहारात चवीपेक्षाही "उदरभरण नोहे' हा मंत्र जपणाऱ्या अंतू बर्व्याचेच आम्ही अनुयायी. त्यामुळं अमक्या हॉटेलात तमकी डिश चांगली मिळते वगैरे तपशील माझ्या गावी नसतात. कुणी सांगितलं आणि सहज जमलं, तर मी ठरवून एखाद्या हॉटेलाकडे वाट वाकडी करतो. नाहीतर कुठेही हादडायला आपल्याला चालतं.<br />तर सांगण्याचा मुद्दा काय, की काल त्या "अख्खा मसूर' म्हणून प्रसिद्ध असलेल्या हॉटेलात गेलो होतो. सिटीप्राईडच्या अगदी समोर असलेलं हे हॉटेल. "अख्खा मसूर' म्हणजे तिथे मसूराचे बहुविध पदार्थ मिळत असावेत, अगदी चटण्या आणि कोशिंबिरीही मसूर घालूनच करत असावेत, असा आपला माझा समज. तशी चौकशीही एकाकडे केली होती. पण प्रत्यक्षात तिथे "अख्खा मसूर' ही एकच डिश मिळते, हे प्रत्यक्ष गेल्यावरच कळलं. तिथेच आम्ही निम्मे खचलो. मुळात त्या हॉटेलचं नाव "अख्खा मसूर' नसून "जगात भारी कोल्हापुरी' असं असल्याचा साक्षात्कारही तिथे गेल्यावरच झाला. आत जाऊन उत्साहानं मेनू कार्ड बघितलं, तर तिथे मसुराशी संबंधित फक्त "अख्खा मसूर' ही एकच डिश असल्याचं लक्षात आलं. ती मागविण्यावाचून पर्याय नव्हता. मग त्यासोबत रोटी मागवली.<br />रोटी एकाच प्रकारची होती. "व्हीट' वगैरे भानगड नव्हती. तरीपण ती करण्याची प्रक्रिया मनस्वीला दाखवण्याची संधी साधता आली. "अख्खा मसूर'ची चव चाखल्यावर आपण घरात मसुराची उसळ यापेक्षा उत्कृष्ट बनवतो, हे लक्षात आलं. रोटी आल्यावर पदरी पडलं आणि पवित्र झालं या भावनेनं समोर ठेवलेलं हादडायला सुरुवात केली. त्याआधी सभोवार एकदा बघून घेतलं. सगळी टेबल भरली होती आणि लोकही अतिशय प्रेमाने तो अख्खा मसूर रिचवत होते. इतर कसे खातात, हे बघून खाणं बऱ्याचदा श्रेयस्कर असतं. मागे एकदा पुण्यात नवीन असताना मी कॅंपमधल्या "नाझ'मध्ये बन-मस्का उत्तम मिळतो, असं ऐकून तिथे खायला गेलो होतो. ऑर्डर दिल्यानंतर वेटरनं "चहा हवाय काय,' असं प्रेमानं विचारलं. मी "नको' म्हणून गुर्मीत सांगितलं. त्यानं एक भलामोठा पाव समोर आणून ठेवला. हा "बन' असावा असा समज करून घेऊन मी हरी-हरी करत पुढच्या "मस्का'च्या डिशची प्रतीक्षा करत बसलो. तो काहीच आणीना, तेव्हा "बन-मस्का' म्हणजे मस्का लावलेला पाव असावा, असा साक्षात्कार मला झाला आणि मग निमूट चहा मागवून मी स्वतःचा पचका वडा करून घेत तो बन घशाखाली घातला.<br />या वेळी असं काही होऊ नये म्हणून ही काळजी घ्यावी लागली. सगळे जण मसुरावर ताव मारत होते. आम्ही देखील ते मसूर घाशाखाली घातले. चव बरी होती, पण त्यात 70 रुपये देण्यासारखं काही नव्हतं. बायको-मुलीला घेऊन जाऊनही जेवणाचं बिल 230 रुपये येणं एवढाच काय तो माझ्या दृष्टीनं "प्लस पॉइंट' होता.<br />फक्त मिसळपावाची, फक्त मस्तानीची, फक्त वडा-पावची हॉटेलं ऐकली, पाहिली होती. फक्त चहाच्या "अमृततुल्य'मध्येही हल्ली क्रीम रोल, पॅटीस, सामोसे वगैरे मिळतात. या "अख्ख्या मसूरा'त त्या भाजीशिवाय दुसरी कुठलीही भाजी निषिद्ध होती. "खायचा तर हा अख्खा मसूरच खा. नाहीतर अख्खे तसेच घरी परत जा,' अशी संचालकांची भूमिका असावी.<br />अख्खे 230 रुपये मोजून मसुराची उसळ आणि रोटी खाल्ल्यानंतर पुन्हा कुठल्या तरी हॉटेलात व्यवस्थित जेवण करायचं, असं आश्वासन हर्षदा आणि मनस्वीला दिल्यानंतरच मी अख्खाच्या अख्खा घरी येऊ शकलो!<br />...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-8967831853293183584?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-44638831739866752962011-01-29T05:33:00.001-06:002011-01-29T05:33:55.976-06:00गोप्या पडदो उघड!<p class="mobile-photo"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TUP7JaX9H6I/AAAAAAAAEIE/VebxsclXtng/s1600/IMG_0919-735977.JPG"><img src="http://4.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TUP7JaX9H6I/AAAAAAAAEIE/VebxsclXtng/s320/IMG_0919-735977.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5567569703477256098" /></a></p><p class="mobile-photo"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TUP7J6CeqFI/AAAAAAAAEIM/T8LSjAFtCLU/s1600/IMG_0894-738405.JPG"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TUP7J6CeqFI/AAAAAAAAEIM/T8LSjAFtCLU/s320/IMG_0894-738405.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5567569711977113682" /></a></p><em>गोप्यानं पडदो उघडल्यान.<br><br></em><strong>ए</strong>क्क्याण्णवावं अखिल भारतीय नाट्य संमेलन रत्नागिरीत धूमधडाक्यात सुरू झालंय. तसं 25 तारखेपासूनच बालनाट्य, एकांकिका महोत्सवाची नांदी सुरू झाली, पण संमेलनात जान आली ती गुरुवारी संध्याकाळी डॉ. विजया मेहता यांच्या झालेल्या सत्कारानं. स्वतःची नाट्यसृष्टी घडवणाऱ्या विजयाताई म्हणजे अभिनय, दिग्दर्शन, सादरीकरण यांचं विद्यापीठ. त्यांनी मराठी रंगभूमीला दिलेल्या विक्रम गोखले, रीमा, नीना कुलकर्णी, मंगेश कुलकर्णी, सुरेश भागवत, दिलीप कोल्हटकर अशा एकाहून एक ताऱ्यांनी, अर्थात त्यांच्या शिष्यांनीच त्यांचा सत्कार केला. रीमाताईंनी विजयाबाईंना कलाकारांच्या नव्या पिढीसाठी नाट्य शिबिरं घेण्याची गळ घातली. नीनाताईंनी विजयाबाईंची शिस्त, रंगभूमीबद्दलची निष्ठा, यांची आठवण सांगितली.<br> <br>विक्रम गोखलेंनी या विजया मेहता नावाच्या या "आभाळा'ला आता तरी "पद्मभूषण' किताबाने सन्मानित करा, अशी गळ घातली. संमेलनाचे स्वागताध्यक्ष आमदार उदय सामंत यांनी भरपूर बॅटिंग केली. बहुधा नाट्य संमेलनात विजयाबाईंचा सत्कार होण्यासाठी उदय सामंत "आमदार' होण्याचीच सगळे जण वाट बघत होते, असा षटकारही ठोकला. केंद्र सरकार दरबारी प्रयत्न करून विजयाबाईंचा "पद्म'सन्मान करण्याचं त्यांनी दिलेलं आश्वासन आता किती खरं उतरतंय, ते लवकरच पाहायला मिळेल.<br> <br>विजयाबाईंनीच 70च्या दशकात दिग्दर्शित केलेल्या "बॅरिस्टर' नाटकाचं आता त्यांचेच शिष्य विक्रम गोखलेंनी दिग्दर्शन करून ते पुन्हा रंगभूमीवर आणलं आहे. त्याच्याच सेटवर विजयाबाईंचा सत्कार होणं हे एक वेगळं औचित्य होतं. सेटची तयारी सुरू असल्यानंच सात वाजताचा सत्कार प्रत्यक्षात रात्री साडेआठला सुरू झाला आणि बसण्याच्या व्यवस्थेचं नियोजनही थोडं फिस्कटलंच. सावरकर नाट्यगृहात एवढी तुडुंब गर्दी झाली, की खुर्च्यांच्या दोन्ही बाजूला लोक दाटीवाटीनं उभे होते. शेवटी दरवाजे बंद करून घ्यावे लागले. थोडंसं मानापमान, भांडणंही झाली. रात्री "बॅरिस्टर'चा प्रयोग उत्तम झाला. काहीसं गंभीर नाटक असलं, तरी रात्री पावणेदोनपर्यंत लोक खाली बसून, दाटीवाटीनं नाटक बघत होते.<br> <br>गणपतीपुळे रस्त्यावरचं मौजे पिरंदवणे वाडाजून हे रत्नागिरीचे थोर कलावंत कै. शंकर घाणेकर यांचं जन्मगाव. रंगभूमीवर काम करता करता आयुष्याची अखेर होणं हे कोणत्याही कलाकारासाठी भाग्यच. कै. घाणेकरांना हे भाग्य लाभलं. 1974 साली गावातच "वरून कीर्तन आतून तमाशा' या नाटकाचा प्रयोग साकारताना हृदयविकाराच्या झटक्यानं त्यांचा मृत्यू झाला. त्याच रंगमंचावर गुरुवारी सकाळी त्यांना आदरांजलीचा कार्यक्रम झाला. नाट्य परिषदेचे अध्यक्ष मोहन जोशी, ज्येष्ठ लेखक गंगाराम गवाणकर, शंकर घाणेकरांबरोबर काम केलेल्या अभिनेत्री आशालता वाबगावकर या वेळी उपस्थित होते. घाणेकरांच्या घरी जाऊन त्यांच्या भावजयीची भेटही या मंडळींनी घेतली.<br> <br>आता आज (शुक्रवारी) संध्याकाळी नाट्यदिंडी आहे. बऱ्याच कलाकारांची नावं जाहीर करण्यात आल्येत. येतील तेवढे खरे म्हणायचे!<br> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-4463883173986675296?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-30100139811733915052011-01-22T02:12:00.002-06:002011-01-23T00:34:18.091-06:00सिनेमा...सिनेमा<p class="mobile-photo"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TTqRhr6OueI/AAAAAAAAEH8/-DidZHegZYU/s1600/film%2Bphoto-773728.jpg"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TTqRhr6OueI/AAAAAAAAEH8/-DidZHegZYU/s320/film%2Bphoto-773728.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5564920297478339042" /></a></p><div>`भानुविलास' टॉकीजची परवाच्या अंकातली बातमी आणि आजचा म.टा.मधला अभिजित थिटेचा लेख वाचून माझ्याही आठवणींना धुमारे फुटले.<br />अभिजितनं "भानुविलास'च्या आठवणी छानच जागवल्या आहेत. आपली गोची हीच असते, की जुन्या आठवणी सोडवत नाहीत आणि नव्याही हव्याशा वाटतात. आपल्या बालपणाच्या वेळची शाळा, मित्र-मैत्रिणी, घरं, रस्ते, ते वातावरण, तो गणवेश, सगळं सगळं तसंच राहावंसं वाटत असतो. आपण मात्र खूप बदललेलो असतो. आणि ही बदललेली स्थिती आपल्याला सोडायची नसते. पण जुनंही सगळं हवंहवंसं वाटत असतं. "आम्ही लहान होतो ना, तेव्हा...' अशी आपली टेप सुरू झाली, की ती सध्याची पिढी कशी नालायक आहे आणि आपण कसे ग्रेट होतो, या तात्पर्यापर्यंत आल्याशिवाय थांबतच नाही! माझं गाव, माझं बालपण, माझ्या छोट्या-छोट्या गरजा...सगळ्याचं दळण दळायला आपल्याला फार आवडतं, पण पुन्हा त्या परिस्थितीत कुणी नेऊन ठेवतो म्हटलं, की लगेच आपण दोन पावलं मागे येतो. तर ते असो!<br /> हे सगळं सांगण्याचं कारण म्हणजे "भानुविलास'वरून मला झालेली आमच्या रत्नागिरीतल्या "लता टॉकीज'ची आठवण. हेदेखील तिथलं "भानुविलास'च. अगदी, राजा गोसावींनी तिथे काम केलेलं नसूदे. पण आमच्या लेखी त्याचं माहात्म्य "भानुविलास'एवढंच! रत्नागिरीत तीन थिएटर होती. त्याआधी दोन होती. एक नाटकाचं थिएटर होतं. त्याचं नंतर "श्रीराम' चित्रमंदिर झालं. माझ्या लहानपणापासून मी लता, श्रीराम आणि राधाकृष्ण ही तीन थिएटर्स पाहत आलो आहे. "राधाकृष्ण'चा दर्जा जरा उजवा. तिथे नवे हिंदी सिनेमे लागायचे. नवे म्हणजे मुंबई-पुण्यातल्या रिलीजच्या नंतर साधारणपणे दीड ते दोन महिन्यांनी आलेले. त्याचं तिकीटही इतरांपेक्षा जरा जास्त होतं. "जरा' म्हणजे "जरा'च! मी कॉलेजात असताना, म्हणजे 90च्या दशकाच्या सुरुवातीलाही तिथलं सर्वांत जास्त तिकीट होतं सहा रुपये! तेदेखील आम्हाला जास्त वाटायचं. असो.<br /> त्यानंतर "श्रीराम'चा नंबर लागायचा. इथे साधारणतः बरे मराठी किंवा दुय्यम दर्जाचे हिंदी सिनेमे लागायचे. कधीकधी तर "राधाकृष्ण'ला खूपच नवा आणि गाजलेला सिनेमा लागलेला असेल, तर "श्रीराम'लाही तोच लावला जायचा. गंमत म्हणजे, दोन्हीकडे रीळ एकच असायचं आणि सिनेमाच्या खेळाच्या वेळा बदलून मग मधल्या वेळेत एक रीळ संपल्यावर ते शेजारच्या "श्रीराम'मध्ये नेलं जायचं. गंमत होती सगळी.<br /> नंतर नंतर हॉलिवूडचे सिनेमे भारतात डब होऊन यायला लागल्यानंतर त्यांनाही "श्रीराम'चाच बऱ्याचदा आश्रय मिळत असे. नाहीतर हमसें ना टकराना, मुकद्दर का बादशहा, जीते हैं शान से, वर्दी, कानून क्या करेगा, अशाच चित्रपटांशी "श्रीराम'च्या पडद्याची गट्टी जमायची. "श्रीराम'ने एखाद्या चित्रपटाचा दुसरा आठवडा पाहिलाय, असं क्वचितच झालं असेल!<br /> "लता'चा नंबर तिसरा होता. एक तर हे थिएटर खूप छोटं होतं. साधारणतः सहाशे ते सातशे क्षमतेचं असावं. सगळ्यात महत्त्वाचं म्हणजे तिथे तिकीट अगदी कमी होतं. माझ्या लहानपणी एकदा त्याचं "रिनोवेशन' झालं, त्यानंतरचं तिकीट होतं एक, दोन, तीन आणि चार रुपये! आमच्याकडे कमल नावाची मोलकरीण होती. तिलाही इथेच सिनेमा बघायला परवडायचं! एक रुपयात! त्या वेळी एक रुपया ही तिची एका घरची दिवसाची कमाई होती!! मी कॉलेजात असतानाही अनेकदा इथे साडेचार ते पाच रुपयांत सिनेमे पाहिले आहेत! "लता' म्हणजे मराठी सिनेमांचं माहेरघर होतं. नवे हिंदी सिनेमे इथे लागलेले मी क्वचितच पाहिलेत. अनेकदा इंग्रजी ढिशूम ढिशूम छाप सिनेमेही लागायचे.<br /> लता टॉकीजमध्ये मी "फुकट चंबू बाबूराव', "जखमी वाघीण', "ठकास महाठक' असे अनेक सिनेमे पाहिलेत. "आज का अर्जुन'ही इथेच पाहिलेला. "लता'मध्ये एक छोटी बाल्कनीदेखील होती. "राधाकृष्ण' आणि "श्रीराम' ही मोठी थिएटर असूनही, तिथे बाल्कनीची सोय नव्हती. त्याउलट "लता'मध्ये ही लक्झरी मिळायची. ही बाल्कनी जेमतेम पाच ते सहा रांगांची होती. आपल्या "लक्ष्मीनारायण'च्या "मॅजेस्टी'पेक्षा थोडीशी मोठी. शिवाय तिथे पुढे (माझ्यासारखा) उंच माणूस बसला, की मागच्याला दिसायचं नाही. मग त्याला वाकून, दोन खुर्च्यांच्या आणि डोक्यांच्या मधून कसाबसा सिनेमा पाहायला लागायचा. मग मागच्याला दिसावं म्हणून मला खुर्चीत जवळपास झोपूनच सिनेमा पाहण्याची शिक्षा होत असे. (परवा फिल्म फेस्टिव्हलमध्ये फुकटात आर-डेक्कनमध्ये बसून (झोपून) सिनेमा पाहिला, तेव्हा ही शिक्षा नाही, हे कळलं! असो.)<br /> घरच्यांच्या धाकात त्या वेळी सिनेमा बघणं म्हणजे दुर्मिळ मेजवानीच असायची. साधारणपणे अकरावीनंतर आम्ही घरच्यांना न जुमानता, न सांगता आणि न सांगण्यासारखे (!) सिनेमे बघायला सुरुवात केली, तेव्हा "लता' आणि "श्रीराम'चाच मोठा आधार मिळाला. "लता'ला तेव्हा इंग्रजी ऍडल्ट सिनेमे लागायला सुरुवात झाली होती. ग्रुपनं जाऊन सिनेमावर भरपूर कॉमेंट करत तो पाहणं हा मोठा सोहळा असे!<br /> चौथीत असल्यापासूनच सिनेमाची गोडी...गोडी कसली, व्यसनच म्हणा...लागलं होतं. शाळेपासून थिएटर जवळच असल्यानं मी आणि एक मित्र मधल्या सुटीत पळून थिएटरवर सिनेमाची पोस्टर बघायला जायचो. "राधाकृष्ण'मध्येच तिथे आणि "श्रीराम'मध्ये लागलेल्या सिनेमातली पोस्टर खिडकीतून दिसायची. "पोस्टर' म्हणजे मोठी नव्हेत. साधारण ए-3 आकाराची, एका काचेच्या चौकटीत लावलेली सिनेमातल्या दृश्यांची चित्रं. आता आपण टीव्हीवर "प्रोमो' पाहतो ना, त्याचं छायाचित्ररूप. ती बघून आम्ही तो सिनेमा "भारी' आहे की नाही, हे ठरवायचो. "लता'मध्ये मात्र ही सुविधा नव्हती. तिथे पोस्टर असायची, पण ती बाहेरून तिकीट न काढता दिसायची नाहीत. सिनेमासाठी तिकीट काढून आत गेल्यावरच ती पाहता येत असत. मग सिनेमा सुरू व्हायच्या आधी आणि मध्यंतरातही ती पोस्टर पाहून, कुठला सीन दाखवायचा राहिलाय, याची शहानिशा मी करायचो.<br /> "लता'चे मध्यंतरी काही वाद झाले. त्यानंतर थिएटर बंद पडलं. मग तिथे वेगवेगळी प्रदर्शनं भरायला लागली. आता तर तिथे कायमस्वरूपी कार्यालयच झालं आहे! </div> <div> </div> <div><strong>आपल्या बालपणातली आठवणींची एकेक स्मारकं उजाड, भकास होताना पाहिली, की काळजात कुठेतरी चरचरतं...</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-3010013981173391505?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-75401239255039862402010-12-26T08:05:00.002-06:002011-01-23T00:32:00.190-06:00`कांदे'पालट!<p class="mobile-photo"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TRdLp02u6yI/AAAAAAAAEHs/7wkBy6G7rxc/s1600/onion-726661.jpg"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TRdLp02u6yI/AAAAAAAAEHs/7wkBy6G7rxc/s320/onion-726661.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554991847319726882" /></a></p><div>कांद्यानं शंभरी गाठल्याचे संभाव्य परिणाम सर्वसामान्यांच्या आयुष्यावर दिसून आलेच. पण इतर न दिसलेले आणि फारसे प्रकाशात न आलेले परिणामही देण्याचा हा प्रयत्न.<br />...<br />मुलगी "पाहण्याच्या' कार्यक्रमात शिष्टाचारसंमत आणि समाजमान्यताप्राप्त "कांदे-पोहे' जाऊन त्याजागी "बटाटा-पोहे' आले. त्यामुळे "अहो, शकूला कांदे-पोहे आणायला सांगा,' असं म्हणून "आमची शकू फर्मास कांदे-पोहे करते हो!' अशी भलामण करण्याची संधी वधुपित्यांच्या हातून निघून गेलेय. त्याऐवजी शकूला बटाटे-पोहे आणण्याची हाक दिली जातेय. "मुलगी नाकानं कांदे सोलणारी आहे हो!' असं म्हणण्याचीही वरमाईंची पंचाईत झालीय!<br /> ...<br />- परवाचीच गोष्ट. दिनकरकाका गोखले सदाशिव पेठेतून मंडईपर्यंत तंगडतोड करीत मंडईत कांद्याला चार रुपये कमी भाव असेल, या आशेने गेले. दोन-चार दुकानं फिरले, पण मनासारखा कांदा मिळेना. भावही कोणी ओरडून सांगत नव्हते. मंडईच्या कांदा बाजारात शुकशुकाट होता. एका ठिकाणी मनाचा हिय्या करून गोखलेकाकांनी भाव विचारला, तेव्हा सत्तर रुपये किलोचा भाव ऐकून तिथेच चक्कर येऊन पडले म्हणे. कांद्याच्या बाजारात असूनही त्यांना शुद्धीवर आणायला कुणी कांदाही फोडला नाही म्हणतात!<br /> ...<br />लपाछपी, डोंगर की पाणी, रंग रंग कोणता, विषामृत, असे खेळ सध्याच्या क्रिकेटच्या आक्रमणात भरडून गेलेच आहेत, पण अध्येमध्ये खेळला जाणारा "कांदेफोडी'चा खेळही मुलांच्या क्रीडाविषयक आयुष्यातून बाद झाला. परवा गल्लीत कुणी पोरं "कांदेफोड' खेळत होती, तर अण्णा दांडेकरांनी त्यांना बडवून काढलं. "ही कसली तुमची श्रीमंती थेरं' म्हणून ते त्यांच्या अंगावर खेकसले. पोरांना मार खाण्याचं कारणच न कळल्यामुळं ती नुसतीच धुमसत राहिली.<br /> ...<br />छापून तयार असलेल्या पुढच्या वर्षीच्या सर्व दिनदर्शिका "कालनिर्णय', "भाग्यलक्ष्मी'वाल्यांनी माघारी घेऊन त्यात महत्त्वाची दुरुस्ती केली म्हणे. कांद्याचे भाव उत्तरोत्तर वाढतच राहण्याची शक्यता असल्यानं "कांदेनवमी'च्या तिथीचा उल्लेख कॅलेंडरांतून काढून टाकण्यात आल्याची चर्चा आहे. जो सण साजराच होणार नाही, त्याचा उल्लेख तरी कशाला हवा कॅलेंडरात?<br /> ...<br />कांद्याची भजी, कांद्याचं थालीपीठ, कांदा-बटाटा रस्सा, कांदा-लिंबू "मारके' मिसळ, कांद्याची पीठ पेरून भाजी, कांदा उत्तप्पा, वगैरे पदार्थ अजिबात कांदा न वापरता कसे करता येतील, यावरच्या पुस्तकांना आणि "पॉकेट्स बुक'ना प्रचंड मागणी आल्याचं समजतं. काही पुस्तकांच्या तर तीस-चाळीस आवृत्त्या (प्रत्येक आवृत्ती पन्नास पुस्तकांची या हिशेबाने) निघाल्याचंही विश्वसनीय सूत्रांकडून कळलं आहे.<br /> ...<br />कांदा-लसूण खाणे वर्ज्य असलेल्या "चातुर्मासा'ची व्याप्ती वाढवून ती बारा महिन्यांपर्यंत करावी, या मागणीसाठीही मोठी आंदोलनं उभी राहत आहेत.<br />...<br />महाग झालेल्या कांद्याला पर्याय म्हणून अळवाचे कांदे, पालकाचे कांदे रोजच्या जेवणात वापरायला लोकांनी सुरवात केली आहे.<br /> ...<br />कांद्याचे भाव आणखी वाढू नयेत म्हणून चिडका कांदा, अकलेचा कांदा, असे शब्दप्रयोगही दैनंदिन व्यवहारातून काढून टाकण्याचा अध्यादेश सरकारने काढला आहे.<br />...<br />प्रत्यक्ष कांद्याऐवजी कांद्याचा इसेन्स बाजारात आलाय आणि तो प्रचंड खपतोय. हल्ली डाळीच्या पिठात हा इसेन्स घालून कांदा भजी केली जातात म्हणे! कांदा "एक्स्कूझिव्ह' झाल्यामुळं कांद्याच्या परफ्यूमला अचानक मागणी वाढलेय. "ऍक्स', "झटॅक'पेक्षा हा परफ्यूम जास्त "पॉवरफुल' असल्याची जाहिरात केली जातेय.<br /> ...<br />...आणि सरतेशेवटी...सर्वांत महत्त्वाचं.<br />"कांद्यानं केला वांदा' हे नाव चित्रपटाला मिळण्यासाठी पंचवीस जणांनी एकाच वेळी अर्ज केलाय आणि आपल्यालाच हे नाव पहिल्यांदा कसं सुचलं, असा दावा करण्यावरून मराठी चित्रपटसृष्टीतील दिग्गजांमध्ये भांडणं लागली आहेत!</div> <div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-7540123925503986240?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-25292587097471170172010-12-15T13:40:00.001-06:002011-01-23T00:34:36.803-06:00अताशा असे हे...<div>ए खादा मोठा दरोडा घालण्यापूर्वी दरोडेखोर कुलदैवताला जाऊन साकडं घालतात, तसं मी आज करणार आहे. मला कुठे दरोडा घालायला नसला, तरी चार-दोन खडे बोल सुनावायचे आहेत. कदाचित तो माझा अवास्तव संताप असेल किंवा आततायीपणादेखील. पण मला जाणवलंय, ते मांडायचं नक्की आहे. त्यामुळं आधी जरा दोन चांगल्या गोष्टी लिहिणं आवश्यक आहे.<br /> माझ्या ब्लॉगला आता 70 फॉलोअर्स मिळालेत. निदान त्यापैकी निम्म्यांना तरी मी काय लिहितो, याविषयी उत्सुकता असल्यानंच ते माझे अनुयायी झाले असावेत, असा दावा करायला हरकत नाही. काहींना ओझरता दृष्टिक्षेप टाकायचा असेल, आणि सोय म्हणून ते फॉलोअर झाले असतील. काही जण केवळ ब्लॉगने पुरविलेल्या सोयीचा एक भाग म्हणून औपचारिकता पूर्ण करण्यासाठी झाले असतील, तर काही चुकून!...या सगळ्यांनाच माझे मनापासून धन्यवाद. ब्लॉगवर मी जे काही (बाही) लिहितो, ते एवढे दिवस सहन करणाऱ्या 35 व्हिजिटर्सनाही माझा सलाम! माझ्या लिखाणात त्यांना वाचण्यासारखं किंवा निदान माझ्या ब्लॉगला भेट देण्यासारखं काहितरी वाटलं, ही भावनाच मला आनंद देते.<br /> माझ्या विविधांगी (भरकटलेल्या?) लेखनावर प्रतिक्रिया देणाऱ्या सर्वांनाही धन्यवाद. ते दर वेळी नेमाने पोस्ट वाचून त्यांचेही अनुभव शेअर करतात, मतेही मांडतात.<br />मला थोडीशी तक्रार करायचेय ती ही, की एखाद्या चांगल्या लेखावर भरभरून प्रतिक्रिया देणारे माझे हे चाहते, वाचक, हितचिंतक, गुणग्राहक, स्तुतिपाठक वगैरे वगैरे मी अनेक दिवसांत ब्लॉग अपडेट केलाच नाही, तर काहीच कसे म्हणत नाहीत? हल्ली मी काही ना काही कारणांनी बिझी आहे. ब्लॉग अपडेट करायला, नवे अनुभव लिहायला वेळ नाही. मला नेहमी उत्सुकता असते, की ब्लॉगला भेट देणारे, नेहमी वाचणारे मला विचारतील, बाबा रे, काही लिहिलं का नाहीस बऱ्याच दिवसांत? कुठेतरी ई-मेलवर, फेकबुकात तसा उल्लेख करतील. पण तसं काहीच घडत नाही.<br /> ब्लॉग लोक वाचतात, तो त्यांना आवडतोही. त्यांच्या प्रतिक्रियांतून ते जाणवतं. मग लोकांना नवी पोस्ट टाकली नाही तर काही मिस केल्याचं का वाटत नाही? की तसं वाटूनही ते उल्लेख करायचं विसरतात? की अन्य बरंच काही चांगलं वाचायला उपलब्ध असल्यानं माझ्या ब्लॉगची उणीव वगैरे जाणवत नाही?<br /> हा विषय फक्त ब्लॉगपुरताच मर्यादित नाही. मैत्रीबाबतही हीच परिस्थिती मला हल्ली त्रास देते. कितीतरी मित्रांशी महिनोन् महिने भेट होत नाही. कधीतरी कामानिमित्त बोलणं होतं, पण पुन्हा आपण आपापल्या कामांत गुंतून जातो. कुणा मित्रानं "अरे बरेच दिवसांत भेटला नाहीस, खूप उणीव जाणवतेय तुझी. भेट की एकदा!' असं म्हटल्याचंही फारसं घडत नाही.<br /> मी ही तक्रार करताना मी स्वतःदेखील हल्ली काही दिवस खूप बिझी आहे आणि मित्रांना स्वतःहून भेटण्याचा, कुणाचं नवीन काही वाचून त्यावर प्रतिक्रिया देण्याचा प्रयत्न केलेला नाही, हेही खरंच. त्यामुळं या तक्रारीचा बराचसा दोष माझ्याकडेही जातोच. म्हणून तर सुरुवातीला म्हटलं, की तक्रारीपेक्षाही केवळ भावना मांडण्याचा हा प्रयत्न होता.<br /> असो. तुम्हाला काय वाटतं यावर? अगदी मनमोकळ्या प्रतिक्रिया द्या. चुकीचं वाटलं तर कान उपटा. होऊन जाऊ द्या! </div> <div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-2529258709747117017?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-5850693752578977542010-12-06T03:08:00.002-06:002011-01-23T00:34:53.409-06:00सौंदर्याचा "अर्थ'<p class="mobile-photo"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TPyoHL02K8I/AAAAAAAAEHI/yTL-S8c1Ezk/s1600/miss%2Bearth-723440.jpg"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TPyoHL02K8I/AAAAAAAAEHI/yTL-S8c1Ezk/s320/miss%2Bearth-723440.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5547493682400603074" /></a></p><div>""छ्या! यंदाच्या "मिस अर्थ'मध्ये काहीच अर्थ नाही! कुठल्याही ब्यूटी कॉंटेस्टमध्ये पहिल्या आलेल्या मुली कशा एसटीत बसून पोटात ढवळल्यावर उलटी दाबल्यासारखे हात तोंडावर ठेवतात....तसे हिनं का नाही ठेवले?'' चि. कुरकुरे सक्काळी सक्काळी टीव्ही बघताना चेष्टेच्या मूडमध्ये होता.<br /> ""ईईईई...काय काहितरी घाणेरडं बोलतोस रे?'' कु. किरकिरेनं त्याच्या डोक्यात एक टप्पल मारली.<br />""घाणेरडं काय? दर वेळी तसेच नाही का फोटो येत? पण ही निकोल का कोण, तिनं चक्क संपूर्ण चेहरा दाखवणारे फोटो दिलेत, म्हणून जरा शंका आली, एवढंच!''<br /> ""बरं. कळली हा तुमची अक्कल! आता गप्प बसा.'' कु. त्याला पुन्हा दटावली.<br />""आणि ज्या प्रश्नाच्या उत्तरावर ती जिंकली, तो वाचलात का तुम्ही बाबा?''<br />""नाही चिरंजीव! आपणच सांगा!'' आता बाबांनीही परिसंवादात उडी घेतली होती.<br /> ""तिला विचारलं, दिवसातली सगळ्यात आवडती वेळ कोणती, तर म्हणते सूर्योदयाची!''<br />""बरोबर आहे, सकाळी सकाळी पोट साफ झालं, की दिवस कसा छान जातो!'' श्री. कुरकुरेंनी आरोग्य, आहार, संतुलनाची टेप लावली.<br /> ""शी बाबा! तुम्ही पण काय बोलता?'' कु. पुन्हा कुरकुरली, तशा चि. कुरकुरेंना उकळ्या फुटल्या.<br />""आज आईसाहेबांच्या काही एक्स्पर्ट कमेंट्स नाहीत का?'' चि. नं आता आईला वादात ओढलं.<br />""अरे ती निकोल का कोण ती...तिला म्हणं आमच्या घरातला पसारा एकदा आवरून बघ. सगळं सौंदर्य काळवंडेल तिचं!'' चिरंजीवांचं निमंत्रण स्वीकारून सौ. कुरकुरेही आता मैदानात उतरल्या.<br /> ""जाऊ दे, जाऊ दे. भांडण नको. ती तिकडे जिंकणार, मग गावभर फिरणार, मुलाखती देणार, समाजसेवेच्या गप्पा मारणार...आपल्याला कशाला चिंता?'' श्री. कुरकुरेंनी कधी नव्हे ते शांतीपथावरून मार्गक्रमण सुरू केले.<br />""बाबा, आणखी एक जोक वाचला का? ती बंगलोरमधल्या सायकल रिक्षा वाचवण्यासाठी आणि वाढवण्यासाठी प्रयत्न करणारेय. प्रदूषण टाळण्यासाठी!''<br /> ""भले शाब्बास! या नटव्यांच्या डोक्यातलं समाजकार्याचं प्रदूषण कमी केलं पाहिजे आधी!'' सौ. कुरकुरे पुन्हा फिस्कारल्या आणि भाजी करपल्याचा वास आल्यानं पुन्हा स्वयंपाकघराकडे पळाल्या.</div> <div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-585069375257897754?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-9286120906492251562010-12-02T11:45:00.002-06:002011-01-23T00:35:09.892-06:00कुरकुरीत!<p class="mobile-photo"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TPfbODXyHUI/AAAAAAAAEHA/RBMqiLnPSLs/s1600/rolls%2Broyce-727669.gif"><img src="http://4.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TPfbODXyHUI/AAAAAAAAEHA/RBMqiLnPSLs/s320/rolls%2Broyce-727669.gif" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546142500599766338" /></a></p>""बाबा, बघितलंत का, संजूबाबानं मान्यताला काय भेट दिलेय ती...? रोल्स रॉइस!'' चि. कुरकुरेंनी कधी नव्हे तो पेपर हातात घेतला होता आणि त्यावरून परममूज्यांना चाळवण्याची त्याला हुक्की आली होती.<br />""हो का? बरं!'' फार उत्सुकता दाखवणं श्री. कुरकुरेंना परवडण्यासारखं नव्हतं.<br /> ""अगं बाई, कुठला राईस? बरं झालं आठवलं. तांदूळ पार संपलेत! आणायला झालेत...अहो...''<br />""अगं आई, राईस नाही. रोल्स रॉइस! अडीच-तीन कोटींची गाडी आहे ती! त्यानं मान्यताला भेट दिली, तिच्या वाढदिवसानिमित्त!'' चि. कुरकुरे चिरकला.<br /> ""तिची मान्यता आहे ना एवढ्या खर्चाला? मग आपल्याला काय करायचंय? आम्हाला वाढदिवसाला रोल्स रॉइस काय, साधा जिरा राइस खायला घालत नाही कुणी हॉटेलात!'' सौ. कुरकुरे धुसफुसत म्हणाल्या.<br />""का? गेल्या आठवड्यातच गेलो होतो ना हॉटेलात? तेव्हा जिरा राइस कशाला, सगळ्यांनी चांगली बिर्याणी चापली होतीत की! एवढ्यात विसरलात?''<br /> ""हो! धाकट्या वन्संबाईं आल्या होत्या अमेरिकेहून! तेव्हा आमचं भाग्य उजळलं होतं! उगाच नाही काही! कुणाच्या कोंबड्यानं का होईना, उजाडलं म्हणजे झालं, असं आहे तुमचं!''<br />""बाबा, कोंबडी पण काय मस्त लागत होती ना त्या दिवशी? एकदम सॉल्लिड!''<br /> ""गधड्या, तोंड आवर की जरा! तुझ्या जिभेला काही हाड?'' सौ. कुरकुरे त्याच्या अंगावर वस्सकन ओरडल्या.<br />""का? हाडं चघळताना नाही जीभ अडखळत तुमची! मग आता तो बोलला तर काय होतंय? ऐकू देत शेजाऱ्यांना काय ऐकायचंय ते!'' श्री. कुरकुरेंनी मघाच्या टोमण्यांचं उट्टं काढलं.<br /> ""जाऊ दे. तो विषयच नको. बघू तरी कशी दिसत्येय मान्यता? बाळंतपणानंतर बघितलंच नाही बाई तिला! बाळंतपण चांगलंच मानवलंय नाही? आणि तिची बाळं कशी दिसत नाहीत काखोटीला? आणि हे काय? ओली बाळंतीण ना ही? तशीच फिरत्येय कानाला स्कार्फ वगैरे न बांधता? काय बाई या आया तरी!''<br /> ""आई किती चिंता तुला? तिची मुलं सांभाळायला नोकरांची फौज असेल. बाबा, कसलं भारी वाटलं असेल ना मान्यताला? तुम्ही पण अशीच एखादी भेट द्या ना आईला!'' चि. कुरकुरेनं पुन्हा खोडी काढली.<br />""गाढवा, एकतर अशी एखादी गाडी घ्यायची, तर तुझ्या बापालाच विकावं लागेल. आणि त्या मान्यताला जुळी मुलं झाल्येत म्हणून आनंद साजरा करतायंत ते! आपल्याकडे असं काही निमित्त आहे का आता...?''<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-928612090649225156?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-40231370235233157712010-11-28T13:17:00.001-06:002011-01-23T00:35:35.027-06:00सत्त्वपरीक्षा!परीक्षणासाठी काल "अग्निपरीक्षा' पाहायचा होता. अलका आठल्येचा सिनेमा असला, तरी आपल्याला कुठलाच सिनेमा वर्ज्य नसल्यानं कंटाळा येण्याचा प्रश्नच नव्हता. शुक्रवारी त्याच्या प्रेस शो ला जायला जमलं नव्हतं आणि नंतर दिवसभरातही माझ्या वेळेशी त्याची वेळ जमत नव्हती. शनिवारी काहीही करून सिनेमा पाहणं भागच होतं.<br /> "लक्ष्मीनारायण'ला दुपारी साडेबाराचा खेळ होता. एका कामात अडकल्यानं थिएटरवर पोचायला उशीर झाला. तरीही, जेवूनखाऊन गेलो नव्हतो. खरं तर मला चित्रपटाची सुरुवात वगैरे चुकलेली अजिबात आवडत नाही. सिनेमा सुरू व्हायच्या आधी पंधरा मिनिटं आपण थिएटरच्या आवारात उपस्थित पाहिजे आणि अगदी सुरुवातीच्या "फिल्म्स डिव्हिजन की भेंट'पासून काहीही चुकता कामा नये, असा माझा लहानपणापासूनचा खाक्या. पण हल्ली जास्तच बिझी झाल्यामुळं अनेकदा हा दंडक मोडतो. असो. हल्ली कधीतरी सुरुवातीचा सिनेमा चुकला आणि ओळखीचं थिएटर असेल, तर पुढच्या शो च्या वेळी चुकलेला भाग पुन्हा बसून पाहायचा, असेही उद्योग करावे लागतात. अर्थात, वेळ जमणारी असेल, तर! मराठी सिनेमाचे मुळातच दोन-तीन खेळ असतात. तेही कुठल्या कुठल्या लांबच्या थिएटरात! हे गणित कसं जमायचं?<br /> "लक्ष्मीनारायण'च्या दारात पोचलो, तेव्हा एक वाजून पाच मिनिटं झाली होती. थिएटरचं गेट बंद झालं होतं. वॉचमनला विचारलं, तर म्हणाला, "तिकीटविक्री बंद झालेय आता.' मी त्याला समजावून पाहिलं. मी चित्रपट पाहणं कसं महत्त्वाचं आहे आणि उद्याच्या पेपरात परीक्षण आलं नाही, तर कसं आकाश कोसळेल, हेही पटवून पाहिलं. तो बधला नाही. त्यानं कुण्या उपलब्ध वरिष्ठाला बोलावलं. त्याच्यापुढेही मी हीच टेप वाजवल्यानंतरही त्याला पाझर फुटला नाही. मी गेल्या पावली परत आलो.<br /> आज सिनेमा पाहून परीक्षण लिहिणं आवश्यकच होतं. एकदा हा आठवडा चुकला, की पुढच्या आठवड्यात पुन्हा सिनेमा पाहण्याची, त्याचं परीक्षण छापून येण्याची आणि मुळात तो थिएटरात टिकण्याची काय गॅरेंटी? तर ते असो. "लक्ष्मीनारायण'ची संधी हुकल्याने नंतर "मंगला'मध्ये सव्वाचा खेळ असल्याचं कळलं. मी जेवणखाण सोडून आलो होतो. त्यामुळे मग जेवण करूनच जायचं ठरवलं. सुदैवानं थेटरवर पोचल्यावर दीडचाच शो असल्याचं कळलं. दहा मिनिटांचाच चित्रपट हुकला होता. त्यानं फारसं काही बिघडलं नाही.<br /> मध्यंतरी आमच्या हक्काच्या "प्रभात'मध्येही एकदा ऍडव्हान्स बुकिंगच्या वेळेनंतर तिकीट काढायला गेलो होतो. नियमांचा निष्ठावान पाईक असलेल्या तिथल्या कर्मचाऱ्यानं वेळ संपून गेलेली असल्यामुळं मला तिकीट देण्यास नकार दिला. खरं तर त्यांचा धंदा वाढवायलाच मी मदत करत होतो. पण त्याला ते मंजूर नसावं.<br /> मी "मल्टिप्लेक्स' संस्कृतीच्या बाजूनं नाही, पण तिथे पैसे मोजून का होईना, प्रेक्षकांना मिळणाऱ्या सोयी निश्चितच चांगल्या असतात. उरलीसुरली गिऱ्हाइकं टिकवण्यासाठी "एक पडदा'वाल्यांनी त्यांच्या काही सवयी बदलायला नकोत?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-4023137023523315771?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-38010212727145702212010-11-20T13:12:00.002-06:002010-11-28T12:52:34.210-06:00एलओएलझेड!<div>मला पहिल्यांदा कळायचंच नाही. "एलओएल' आणि "एलओएलझेड' म्हणजे काय ते! मला वाटायचं, सॉफिस्टिकेटेड भाषेत शिवी देण्यासाठी "वायझेड' म्हणतात, तशीच काहितरी शिवी असावी. पण फेकबुकाच्या वाऱ्या वाढल्यानंतर हे काहितरी वेगळं प्रकरण आहे, हे लक्षात यायला लागलं.<br /> कुणीतरी समुद्रावर कुठेतरी उंडारतानाचा फोटो टाकते.<br />त्यावर डझनभर प्रतिक्रिया येतात.<br />"काय घरदार सोडलंय वाटत...एलओएलझेड!'<br />....<br />कुणीतरी हापिसातल्या कर्मचाऱ्यांच्या पार्टीतला कुणाच्या तरी गळ्यात पडलेला असतानाचा फोटो टाकते.<br /> त्यावरही "हं...पार्टी-शार्टी...मजाय!' असली काहितरी भंपक कॉमेंट.<br />- पुढे - एलओएलझेड!<br />....<br />जत्रेतली शिंगं डोक्यावर लावलेला फोटो काढतं, वर फेसबुकात टाकतं.<br />त्यावरही डझनभर एलओएलझेड!<br />...<br />तरी फारच साधीसुधी, सोज्वळ, प्रातिनिधिक उदाहरणं घेतली.<br /> या वरच्या प्रसंगांत "लाफिंग आऊट लाऊड' अर्थात तोंड फाटेस्तोवर हसण्यासारखं काय आहे?<br />ओळख, सुसंवाद, मैत्री, उत्तम मैत्री, एकमेकांच्या भावना न सांगता ओळखण्याएवढ्या पातळीवर गेलेली ही माणसं. निदान, तसा दावा करणारी. मग एखाद्याच्या फोटोवर हलकाफुलका विनोद करणारी, त्याचा पाय खेचणारी, त्याची कुरापत काढणारी कॉमेंट टाकली, तर "एलओएलझेड' कशाला म्हणावं लागतं? आपण त्याची चेष्टा करतोय, गंमत करतोय, हे पटवून देण्यासाठी? की त्याबद्दल आगाऊ माफी मागण्यासाठी?<br /> विनोद आपल्या आयुष्यातून एवढा हद्दपार झालाय? आपण ज्याला "मैत्री' म्हणतो, ती एवढी पोकळ, बाळबोध, बालिश, बाष्कळ आहे? दुसऱ्यानं केलेली चेष्टा, गंमत, टर खुल्या मनानं, तेवढ्याच जिंदादिलीनं न स्वीकारण्याएवढी?<br />की "एलओएलझेड' म्हणण्याचा पण एक ट्रेंड आहे? सगळे म्हणतात, म्हणून आपणही म्हणूया! की स्वतःच्याच विनोदशैलीच्या क्षमतेबद्दल असलेली ही शंका आहे?<br /> काय नक्की आहे काय?<br />...<br />ही झाली एक तऱ्हा.<br />दुसरी तऱ्हा म्हणजे फेसबुकावर काहितरी आचरट, अर्धवट, अपूर्ण आणि तथाकथितरीत्या उत्कंठा चाळवणारा स्क्रॅप टाकण्याची.<br />उदाहरणार्थ - "फीलिंग लाइक वीपिंग...'<br />"अलोन टुडे...'<br /> "व्हाय धिस हॅपन्स टू मी ऑल द टाइम...'<br />"समथिंग इंटरेस्टिंग इन माय लाइफ...'<br />किंवा तत्सम काहितरी.<br />म्हणजे सरळसोट "आज 18 वेळा बादली धरून बसावं लागलं,', "अमक्या ढमक्याशी लग्न ठरलंय,' "तमक्यानं आज मला जाम पिडलं. जोड्यानं मारावासा वाटतोय साल्याला', असं म्हणायचं नाही. गोल - गोल फिरत बसायचं.<br /> मग कुणीतरी विचारणार - "काय झालं गं?'<br />अशा दीडेक डझन कॉमेंट आल्यावर मग ही - "काही नाही गं...सहजच. गंमत करत होते,' असं काहितरी उत्तर देऊन वेळ मारून नेणार.<br />काय साधतं यानं?<br />लोकांचा वेळ फुकट घालवल्याचं समाधान? की लोकांना निष्कारण त्रास देण्याचा विघ्नसंतोषीपणा?<br /> तुम्ही म्हणाल - "ज्याला वाचायचंय त्यानं वाचावं. इतरांनी सोडून द्यावं.'<br /><br />मग प्रश्नच मिटला!<br />असो.<br />एलओएलझेड!<br />-------- </div> <div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-3801021272714570221?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-91309578920724612462010-10-28T04:47:00.003-05:002010-11-28T12:53:35.637-06:00चिऊचं घर शेणाचं...<p class="mobile-photo"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TMlGmNOyUOI/AAAAAAAAEG4/7cog3j_ota0/s1600/sparrow-723829.jpg"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TMlGmNOyUOI/AAAAAAAAEG4/7cog3j_ota0/s320/sparrow-723829.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5533031239402016994" /></a></p><div>एक होता काऊ<br />एक होती चिऊ<br /><br />काऊचं घर होतं मेणाचं<br />चिऊचं घर होतं शेणाचं<br /><br />एकदा काय झालं,<br />जोराचा वारा आला<br />चिऊचं घर उडून गेलं<br /><br />चिऊ आली काऊकडे<br />तिला वाटलं, तो आपलं ऐकून घेईल<br />त्याचं घर एवढं मोठं, त्यात जागा देईल<br /> <br />काऊदादा काऊदादा दार उघड<br />""नको, माझं घर लहान आहे''<br /><br />काऊदादा काऊदादा दार उघड"</div> <div>"नको, माझं घर खराब होईल''<br /><br />काऊदादा काऊदादा दार उघड<br />""नको, माझे कपडे खराब होतील''<br /><br />काऊदादा काऊदादा दार उघड<br />""नको, मला जायला उशीर होईल''<br /><br />""असं काय रे करतोस? माझं घर वाहून गेलंय.<br /> सगळे छळतील. टोचतील, त्रास देतील.<br />तू मला घरी घे; दाणे दे, पाणी दे.<br />जरा वेळाने बरी होईन. भुर्रकन उडून जाईन.''<br /><br />""तुझं पटतंय गं चिऊताई, पण माझा इलाज नाही.<br />माझ्या मुलांना दाणे, पाणी घालायचंय.<br /> त्यासाठी ऑफिसला जायचंय, काम करायचंय.<br />त्यापेक्षा तू असं कर. तूच दुसरं घर शोध!''<br /><br />काऊनं मग तिला उचललं<br />पण चिऊ बसली होती हटून.<br />काऊच्या गाडीवर पाय रेटून!<br /><br />ती जागेवरून हलेना<br />आपला हेका सोडेना<br /><br /> काऊनं जास्तच जोर केला<br />बिचारीचे पाय सोडवायला<br /><br />चिऊ शेवटी दमली<br />भुर्रकन उडून गेली...<br />एका मैत्रीची कहाणी<br />अर्ध्यावरच संपली<br />---<br />(घरातून निघताना चिमणीचं एक पिल्लू माझ्या बाईकच्या हॅंडलवर बसलं होतं. उठता उठेना. त्याला उचलून बाजूला ठेवायला गेलो, तर घट्ट रोवलेले पाय सोडेना. त्याला कुणापासून तरी संरक्षण हवं असावं. मला काहीच करायचं सुचलं नाही. मी त्याला उचलून खाली ठेवायला गेलो, तर हात लावल्यावर भुर्रकन उडून गेलं. त्यावरून ही (कथित) कविता सुचली...) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-9130957892072461246?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-42721338566435933142010-10-20T08:50:00.002-05:002010-11-28T12:53:15.772-06:00देव देव्हाऱ्यात नाही!<p class="mobile-photo"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TL7zsTTUH8I/AAAAAAAAEGc/1UKBotKEeOU/s1600/lalbag+raja-739877.jpg"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TL7zsTTUH8I/AAAAAAAAEGc/1UKBotKEeOU/s320/lalbag+raja-739877.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530125334878625730" /></a></p>शनिवारी ऑफिसातून कधी नव्हे ते लवकर घरी आलो होतो. मनस्वीला देवी दाखवायला नेण्याचं कबूल केलं होतं. रात्री नऊला घरातून बाहेर पडलो. ती थोडीशी झोपाळली होती, पण देवी बघायला जाण्याचं सोडवत नव्हतं.<br />सर्वांत आधी बंगाली दुर्गा पाहण्यासाठी कॉंग्रेस भवन गाठलं. तुफान गर्दी होती, पण देवी पाहता आली. माझ्यासमोर डझनभर तरुण-तरुणी, प्रौढ-प्रौढा हातातले मोबाईल सरसावून देवीची छबी आणि शूटिंग टिपण्यात गुंतले होते. फ्रेम ऍडजस्ट करून देवीचा चेहरा बरोबर मध्यभागी कसा येईल, याचे प्रयत्न सुरू होते. मला हसावं की रडावं कळेना. गणपतीतही हेच दृृश्य सगळीकडे पाहायला मिळतं. लोक उठसूट कसलेही फोटो मोबाईलमध्ये घेऊन काय साध्य करतात? बरं, देवीची भक्ती, श्रद्धा समजू शकतो. पण यांच्या वॉलपेपरवर, स्क्रीनसेव्हरवर किंवा इतर वेळी कायम पाहण्यात हा फोटो येणार नसतो. फोटो डाऊनलोड करून ते डेस्कटॉप, लॅपटॉपवर टाकणार नसतात. गेला बाजार तो फोटो फेसबुक किंवा ऑर्कुटचं कोंदण पटकावू शकतो. पण तेवढ्यासाठी एवढा आटापिटा कशाला?<br /> बंगाली दुर्गेचं उदाहरण एकवेळ समजू शकतो. ती एरव्ही पुण्यात कुठे पाहायला मिळणार नाही. पण गणपतींच्या मूर्तींचं काय? दगडूशेठ गणपतीचा देखावा आणि रथ दरवर्षी इथूनतिथून सारखाच असतो. त्याला नावं वेगवेगळी असतात, एवढंच. बरं, आपण मोबाईलवर काढतो त्यापेक्षा अत्युच्च गुणवत्तेचा फोटो कुठूनही उपलब्ध होऊ शकतो. मग उपडीतापडी पडून, लोकांना धक्काबुक्की करून, मोबाईलचा आणि आपला जीव धोक्यात घालून फोटो काढण्यासाठी धडपडायलाच हवं का?<br /> काही लोक याला श्रद्धा असं नाव देतील.<br />कबूल.<br />श्रद्धा कुठेतरी असायलाच हवी. काहींची ती देवावर असते. याच श्रद्धेचा प्रत्यय त्यानंतर सारसबागेसमोरच्या महालक्ष्मी मंदिराजवळ गेलो, तेव्हा आला. रात्रीच्या साडेदहा वाजता भाविकांचा मोठा जथ्था महालक्ष्मीच्या दर्शनासाठी भक्तिभावानं रांगेत उभा होता. साधारण तास-दीड तास तरी त्यांना तसंच ताटकळावं लागेल, असं चित्र होतं. तरीही लोक एकेका पायावर नाचत, हातात तबकं, फुलं, पोरं सांभाळत त्या रांगेत तिष्ठत होते.<br /> मंदिराच्या समोर रस्त्यावर उभं राहूनही देवीचं दर्शन झालं. "आत येऊन माझी खणानारळानं ओटी भरली नाहीस, तर तुझा नरकासुर करून टाकीन,' असं काही देवी माझ्या कानात पुटपुटल्याचं मला तरी ऐकू आलं नाही.<br />तिरुपतीच्या रांगेत म्हणे तासन् तास उभं राहावं लागतं. सिद्धिविनायकाच्या मंदिरात बच्चन कुटुंबीय अनवाणी चालत गेल्याचे फोटो छापून येतात. लालबागच्या राजाच्या दर्शनासाठी तिष्ठणाऱ्या भाविकांना "थंडगार' करण्याची सोय केल्याचं कौतुक होतं, एकवीरेला 50 लाखांचा मुखवटा चढवल्याच्या हेडलाइन होतात....<br /> देवांच्या चरणी लीन होण्यासाठी एवढे उतावीळ झालेले हे भाविक इतर वेळी कितपत पुण्याचं (पुण्याचं म्हणजे उच्चारानुसार "पुण्ण्याचं'. "पुणे शहराचं नव्हे!) काम करतात हो? एकदा देवाच्या पाया पडलं की बाहेर आपण चोऱ्यामाऱ्या, लांड्यालबाड्या, पापं करायला मोकळे का? बाहेर दडपून पैसे खाणारे देवळात जाऊन स्वतःच्या तोंडावर थपडा कशाला मारून घेतात? बाहेर पुन्हा लोकांना थपडा मारता याव्यात म्हणून?<br /> झ्या मनात ते वाईट विचार असतात, ते देवळात गेल्यावरही येऊ शकतात. म्हणून तिथे गेल्यावर भाविकतेचं, सात्विकतेचं नाटक मी करत नाही. आपण अजिबात वाईट काम करत नाही, असा माझा बिल्कुल दावा नाही. किंवा देवळात गेल्यानं आपली सर्व पापं धुवून निघाली, असंही मला कधी वाटत नाही. माझ्या चुका, उणिवा, कमतरता आणि अकार्यक्षमतेचं खापर मी कधी देवावर फोडत नाही.<br /> एवढ्या निर्गुण-निराकार देवाला एखाद्यानं नमस्कार केला नाही, गंध-फूल वाहिलं नाही, दक्षिणेची लाच दिली नाही, तर एवढं कोपायचं कारण काय? तो राग-लोभ-मोह-माया यांच्या पलीकडं गेलाय ना? मग त्याची पूजा केली की तो चांगला माणूस आणि नाही केली तर वाईट, हा कुठला न्याय? हा भक्तिरूपी अत्याचार आता "ई-मेल'मधूनही फोफावलाय. कुठल्या तरी देवाचा फोटो पुढे 15 जणांना पाठवला नाही, तर म्हणे तुमच्यावर कोप होईल. होऊ द्या काय व्हायचाय तो कोप. तुमचा देव जर चराचरांत भरून राहिलाय, तर एवढा प्रसिद्धिलोलुप कसा हो?<br /> असो. सध्या एवढंच. उर्वरित भाग पुढच्या वेळी.<br />कुठल्या देवाला झोडपण्याचा उद्देश नाही. नाहीतर देवाचे स्वयंघोषित "पीआरओ' अंगावर यायचे!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-4272133856643593314?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-54228375437493105742010-10-17T12:35:00.002-05:002010-10-17T14:06:57.791-05:00"अन्नोन'दशा!<p><br />सकाळी बाइकवरून कुठेतरी निघालो होतो आणि राजाराम पुलाजवळील सिग्नलच्या अलीकडेच मोबाईल वाजला. "सायलेंट' करायला विसरलो होतो आणि व्हायब्रेटर सुरू असल्यानं माझं हृदय खिळखिळं होण्याआधी फोन उचलणं आवश्यक होतं.<br />कुठला तरी "अननोन' नंबर होता.<br /> ""सर तुम्ही अभिजित पेंढारकरच बोलताय ना?''<br />""हो, बोला.''<br />""सर, मी जळगावहून बोलतेय, तुमचा "प्रीमियर'मधला लेख वाचला.''<br />व्हायब्रेटरवर असलेल्या मोबाईलमुळे दडपलेली माझी छाती आता फुगली होती. सत्काराच्या वेळी हार घालण्यासाठी मान वाकवून ठेवतात, तशी मी लेखनाबद्दलची प्रशंसा ऐकण्यासाठी माझे कान मी मोबाईलच्या अधिकाधिक जवळ आणले. कानात प्राण, प्रेम चोप्रा, अमरीश पुरी, शक्ती कपूर...सगळे आणले!<br /> ""सर, तुम्हाला जरा विचित्र वाटेल, पण एक विचारू का?''<br />आता तर मी तिच्या शब्दांच्या अमृतचांदण्यात चिंब व्हायला आतुर झालो होतो. माझ्या लेखनाची वारेमाप स्तुती होणार, "तुम्हाला कसं काय सुचतं हे सगळं,' असा कौतुकवर्षाव होणार, अशी खात्री होती. त्याच धुंदीत मी असताना तिनं पुढचं वाक्य टाकलं -<br /> "सर, सलमान खानचा नंबर आहे का तुमच्याकडे?''<br />धुंदी खाडकन उतरली होती. कानाखाली एक सणसणीत चपराक बसली होती.<br />""सलमान खानचा नंबर? तुम्हाला कशाला हवाय? तुम्ही फॅन आहात का त्याच्या?'' मी आवाजात शक्य तितकं मार्दव आणून विचारलं.<br /> ""हो सर...खूप! मला प्लीज द्या ना त्याचा नंबर. कुठून मिळणार नाही का?''<br />""अहो ताई, माझ्याकडे नाही त्याचा नंबर. मी पुण्यात असतो. तुम्हाला मुंबईतून मिळवावा लागेल नंबर.''<br />"सलमान खानच्या कारकिर्दीवर लेख लिहिण्यासाठी त्याला "मॉडेल' म्हणून समोर बसवून त्याची लांबी-रुंदी मोजायची नसते! तसा मी बराक ओबामांनाही लेखातून चार खडे बोल सुनावू शकतो. याचा अर्थ ते अफगाणिस्तान, इस्राईलविषयीची धोरणं आखण्यासाठी ते दर वेळी फोन करून माझा सल्ला घेतात असं नाही!' असंच मला तिला सुनावायचं होतं, पण मनाला आवर घातला. शेवटी युवती-दाक्षिण्य म्हणून काही असतंच ना! <br /> बिचारीचा भ्रमनिरास झाला होता. लेख वाचल्या वाचल्या "युरेका' म्हणून तिनं मला फोन केला असावा. तिच्या लाडक्या सलमानचा नाही, निदान त्याच्यावर लेख लिहिणाऱ्याचा नंबर "प्रीमियर'मध्ये छापला होता. सलमान त्याच्याकडे नक्कीच रोज विटी-दांडू खेळायला येत असणार, असा तिचा ठाम समज होता. केवढ्या अपेक्षेनं तिनं मला फोन केला होता! पण तिच्या सगळ्या स्वप्नांचा आणि उत्साहाचा मी चक्काचूर केला.<br /> "अननोन' नंबरची दहशत असते ती अशी. एखाद्या वेळी काही वेगळी संधी असेल म्हणून "अननोन' नंबरचा फोन उचलायला जावं, तर कुण्यातरी प्रतिभावंत वाचकाचा फोन असतो. कुठला तरी लेख कुठल्या तरी पुरवणीसाठी त्यांनी म्हणे टपालानं, कुण्या माणसाच्या हस्ते किंवा पेटीत टाकून पाठविलेला असतो. आपला एवढा एकमेवाद्वितीय अनुभव का छापला नाही, अशी त्यांची विचारणा असते.<br /> कधी कधी तर आपण सकाळी सकाळी प्रेमानं "अननोन' नंबरचा फोन घ्यावा तर असे संवाद होतात...<br />""हॅलो...'' (आवाजात शक्य तितका गोडवा आणून) - मी.<br />""हलव...कोन बोल्तंय?''<br />""आपण कोन बोल्ताय?''<br /> ""हा...कोन? विलास का?''<br />""आपण कोण बोलताय? आपण फोन केलाय ना? मग आपणच आधी सांगितलं पाहिजे ना, कोण बोल्ताय ते?''<br />""हा...मी अण्णा बोल्तोय. विलास आहे का?''<br />...<br /> कधी कधी तर "रॉंग नंबर' आहे, असं सांगूनही लोकांना पटत नाही. "काय चेष्टा करताय का राव,' म्हणून ते पुन्हा तिथेच फोन करतात. वर त्यांच्या कुणा विलास, संजय, दादू, म्हादू, गणपतला फोन देण्याचा धमकीवजा आदेशही देतात. आता त्यांच्या आग्रहासाठी आणि आपण त्यांचा फोन उचलल्याचं प्रायश्चित्त म्हणून त्यांचा विलास, संजय, दादू, म्हादू किंवा गणपत कुठून पैदा करायचा, असा प्रश्न मला पडतो.<br /> प्राचीन काळी लॅंडलाइनवर फोन करण्याची पद्धत होती, तेव्हा तर माझ्या नंबरवर कायम दुसऱ्याच कुणाच्या नावासाठी फोन यायचा. बहुधा "बीएसएनएल'नं कुणाचा तरी बंद केलेला नंबर मला दिला होता. त्या भल्या माणसाचे जुने स्नेही मला फोन करून पिडायचे. दहा-बारा वेळा सांगून झालं, तरी त्यांची संपर्कयात्रा काही थांबेना. शेवटी कंटाळून त्यांनी त्यांच्या स्नेह्याचा मोबाईल नंबर मिळविला की काय, कुणास ठाऊक! पण माझे फोन बंद झाले.<br /> हल्ली नाइट ड्युटीच्या वेळी तरी मी दुपारी मोबाईल सायलेंटवरच टाकून घोरत पडतो. कुठल्या नोन-अननोन नंबर्सना नंगानाच घालायचाय, तो घालू द्या! चार वाजता उठेपर्यंत मी त्याकडे ढुंकून बघत नाही. एखाद वेळी उतावीळ झालेल्या कुणाकुणाचे ढीगभर मिस्ड कॉल्स मिळतात. मी मेलो बिलो की काय, अशी शंका त्याला येते. मग मी झोपलो होतो, असं त्याला शांतपणे सांगतो. त्याचा चेहरा मग (मोबाईलवरूनही) पाहण्यासारखा होतो.<br /> र्ल मॅनर्स ही तर भल्याभल्यांना न झेपणारी गोष्ट आहे. माझा मोबाईल अनेकदा "सायलेंट' असतो. म्हणजे मीटिंगसाठी जाण्यापूर्वी काही मिनिटं आधी आणि नंतर, दुपारी झोपलो असताना, रात्री झोपण्यापूर्वी आणि अगदी फोनच्या रिंगची कटकट नको असेल तेव्हाही! मीटिंग ऐन रंगात आलेली असताना अनेक जणांचे मोबाईलवरचे "कोंबडे' आरवतात. काहीतरी गंभीर विषय चाललेला असताना त्यांची "मुन्नी बदनाम' होते किंवा तबला, ढोलताशे वाजू लागतात. मग फोन बंद करण्यासाठी किंवा उत्तर देण्यासाठी त्यांची तारांबळ उडते. बरं, मीटिंगमध्ये असताना चुकून फोन आला, तर लोक कट करून गप्प बसत नाहीत.<br /> "हॅलो, मीटिंगमध्ये आहे.' हे सांगून बहुधा त्यांना फुशारकी मिरवायची असते.<br />बरं, हळू आवाजात खुसपुसल्यामुळं पलीकडच्याला काही ऐकू येत नाही. तेवढी त्याची पोहोचही नसते. तो पुन्हा काहितरी विचारतो.<br />हा पुन्हा - "हॅलो, मीटिंगमध्ये आहे. नंतर करतो,' असं सांगतो.<br /> आल्यावर कट न करण्याएवढा आणि फोन "कट' केल्याचा अर्थ न कळण्याएवढा कोण उपटसुंभ पलीकडे असतो, कुणास ठाऊक! यांना तरी "आन्सर' करावाच लागेल, असा कुठल्या राष्ट्राध्यक्षांचा दर वेळी फोन येत असतो, हेही कळत नाही.<br /> थेटरात असताना तर यांना आणखी स्फुरण चढतं. थेटरातल्या गर्दीतही फोन घेऊ नये, सायलेंट ठेवावा, वगैरे गोष्टी यांच्या गावीही नसतात. तिथला संवाद साधारणतः असा ः<br />""हां...बोल.'' ...जणू काही हा लोडाला टेकून घरात निवांत पडलाय!<br /> "पिच्चर बघतोय...पिच्चर'<br />यावर पलीकडच्यानं "बरं, ठीक आहे, नंतर करतो,' असं म्हणणं अपेक्षित असतं. प्रत्यक्षात पलीकडचा विचारतो, "कुठला पिच्चर?'<br />मग हा त्याला "पिच्चर'चं नाव सांगतो. बरं, ते सहज समजण्यासारखं असेल, तर ठीक. नाहीतर त्याला त्यातल्या कलाकारांचीही नावं घेऊन समजावून द्यावं लागतं. (किती त्रास!) पलीकडच्याचं समाधान होत नाही, तोपर्यंत शेजारच्या प्रेक्षकांची सुटका कठीणच.<br /> बरं, फोन "कट' करण्याचा, न उचलण्याचा अर्थही अनेकांना कळत नाही, हे खरंच आहे. एकदा फोन उचलला नाही, तर लोक तो उचलेपर्यंत पुनःपुन्हा करत राहतात.<br />मला तर अनेक जण एसएमएस-शत्रूच वाटतात.<br />मध्यंतरी माझ्या फोनवरचे सगळे नंबर उडाले. त्यामुळे सणासुदीला ढिगाने येणारे एसएमएस कुणाचे आहेत, हेही कळत नाही. काही "अननोन' लोक एखादा जोक-बिक पाठवतात, त्यांचेही नाव कळत नाही. "हू इज इट,' असा रिप्लाय पाठवला, तर या बाबांना झेपतच नाही! पुन्हा काहीच उत्तर नाही.<br /> मला रिप्लाय करण्याचीही जाम खुमखुमी असते. त्या माणसाला पुन्हा एसएमएस करण्यासाठी उचकवण्याचा प्रयत्न त्यातून असतो. अनेक ठोंब्यांना तेही कळत नाही. विरामचिन्हांचा आणि त्यांचाही 36चा आकडा असावा, असं वाटतं. कारण दूरदर्शनवरच्या बातम्या सांगितल्यासारखे सपक, सरळसोट एसएमएस करून ते मोकळे होतात.<br /> असो.<br />विषय जरासा लांबलाच नाही? आपल्या प्रतिक्रिया एसएमएस करून नक्की कळवा हं! "अननोन' नंबर असला, तरी मी नक्की रिप्लाय देईन. <strong>(*कंडिशन्स अप्लाय)<br /></strong>...<br /><strong>* दसरा, दिवाळीला एक किंवा दोन रुपये एसएमएस नसलेल्या दिवशी! </strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-5422837543749310574?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-34134327626913121102010-10-06T15:01:00.003-05:002010-10-17T14:16:18.177-05:00"विकत' घेतला श्याम!<a href="http://1.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TLtKDFY_ipI/AAAAAAAAEGU/sv2cjYIgLjU/s1600/DSC00044.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TLtKDFY_ipI/AAAAAAAAEGU/sv2cjYIgLjU/s320/DSC00044.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5529094384374483602" /></a><br /><div><br />निमिष गेल्या आठवड्यात अखेर कायदेशीररीत्या आमचा झाला.<br />तसा गेल्या डिसेंबरमध्ये आणल्यापासूनच तो आमचा झाला होता, पण त्यावर कायदेशीर मान्यता बाकी होती. त्याला पहिल्यांदा आमच्या घरापर्यंत येण्यात जेवढ्या अडचणी आल्या, तेवढ्या नंतरच्या प्रवासात आल्या नाहीत, हे खरं आहे. तरीही वाटलं तेवढा हा प्रवास सोपा नव्हता.<br /> त्याच्या काही वैद्यकीय तपासण्या आणि शारीरिक वाढ, या प्रकरणात आमचे काही दिवस व महिने मानसिक तणावाचे गेले. अशा प्रकारच्या मुलांना पोटात पुरेसे पोषण मिळाले नसल्याने त्यांच्यात असणाऱ्या कमतरता नंतरच्या काळात भरून काढण्यासाठीचे आव्हान होतेच. डॉक्टरांच्या सल्ल्याने त्याचा खुराक आणि उपचार सुरू होते. शारीरिक व्यायामही सुरू होता आणि तोच सर्वांत अवघड प्रकार होता. हर्षदानं त्यासाठी दोन महिने अक्षरशः जिवाचं रान केलं. दिवसातून तीन-चार वेळाहा व्यायाम घेण्याचं आव्हान खडतर होतं. ते तिनं लीलया पेललं. मी तिला जमेल तशी मदत केली, पण तरीही तिचं पारडं जड होतं.<br /> मनस्वीची आणि निमिषची लगेचच गट्टी झाली होती. आमच्याही आधी तिनं त्याच्याशी जुळवून घेतलं. सुरुवातीच्या काळात अगदी त्याला मांडीवर घेऊन वाटी-चमच्यानं दूध पाजण्यातही ती मागे नव्हती. अजूनही कधी मस्ती कधी रडारड असा दंगा सुरू असतो. ती आमच्या जवळ आली ती हा तिला ढकलतो, केस ओढतो, ओरबाडतो. मग ती त्याला दणकावते. कधी स्वतःहून उचलून घरभर फिरवते. कधी पाडते, कधी मलम लावते. कधी समजावते. कधी खायला देते, कधी हिसकावून घेते.<br /> निमिषचा कायदेशीर ताबा आमच्याकडे देण्याची प्रक्रिया मात्र सुलभरीत्या झाली. आता त्याचा नावे एक आर.डी. आणि दोन धनादेशही द्यावे लागले. एक पॉलिसीही करायचेय. हा "श्यामरंगी' त्या दृष्टीने विकतच घ्यावा लागला म्हणायचा! आता माझ्या आधीच्या दोन आरडी बंद कराव्या लागणार आहेत. बघू, कसं काय जमतंय ते!<br /> अडीच वर्षांपूर्वी सुरू केलेली ही प्रक्रिया गेल्या आठवड्यात सुफळ संपूर्ण झाली. आताशा निमिष चार-पाच पावलंही टाकायला लागलाय. त्याला सोबत घेऊन आता नव्या आयुष्याची पावलं टाकायची आहेत... </div> <div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-3413432762691312110?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-12275267480802889352010-10-05T08:41:00.002-05:002010-10-17T14:07:52.100-05:00दमते `तंत्र' देवता<p class="mobile-photo"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TKsq9ZQqgfI/AAAAAAAAEGM/kEqY97_zw5U/s1600/robot1-769381.jpg"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TKsq9ZQqgfI/AAAAAAAAEGM/kEqY97_zw5U/s320/robot1-769381.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5524556602141213170" /></a></p><p>दीडशे कोटींचा "रोबो' पाहताना डोळ्याचं पारणं फिटतंच, पण डोळेही फिरतात. एका शास्त्रज्ञानं यंत्रमानवाच्या स्वरूपात साकारलेली स्वतःचीच प्रतिकृती आणि तिच्या करामती पाहताना अक्षरशः स्तंभित व्हायला होतं. चमकदार कथा, रंजक पटकथा यामुळे "रोबो' प्रेक्षणीय झाला आहे. तरीही चित्रपटाचं बलस्थान असलेलं "तंत्र' शेवटच्या काही प्रसंगांत एवढं अंगावर येतं, की प्रेक्षकाचीच काय, त्या तंत्रज्ञानाचीही दमछाक व्हावी!<br /> चित्रपटाची कथा तीन-तीन रजनीकांतांशी संबंधित आहे. डॉ. वसीकरण हा साधारण (तीस ते पन्नास या कुठल्याही वयोगटातला) रजनीकांत एका अद्भुत यंत्रमानवाच्या संशोधनासाठी दहा वर्षे मेहनत घेतो. शंभर कला, जगातील सर्व भाषा, शंभर हत्तींचं बळ असलेला, त्याच्याच चेहऱ्याचा एक रोबो तयार होतो. हाच दुसरा रजनीकांत. पहिल्या रजनीकांतची प्रेयसी असते "सना'. ती दुसऱ्या रजनीकांतला घरी "खेळायला' घेऊन जाते आणि तो तिला फिल्मी स्टाईलनं वाचवतो. दुसऱ्या रजनीकांतला लष्कराच्या ताब्यात देऊन सीमेवर शत्रूशी लढायला पाठवायचं पहिल्या रजनीकांतच्या मनात असतं, पण त्याचेच वरिष्ठ शास्त्रज्ञ (डॅनी) हे असूयेतून त्यात दोष काढतात. मग दुसऱ्या रजनीकांतच्या शरीरात पहिला रजनीकांत मानवी भावनाही फिट करतो. त्यातून दुसरा रजनीकांत पहिल्याच्याच प्रेयसीच्या प्रेमात पडतो आणि घोळ होतो. मग डॅनी दुसऱ्या रजनीकांतला आपल्या ताब्यात घेऊन, त्याचे "प्रोग्रॅम' बदलून तिसराच रजनीकांत जन्माला घालतो आणि विनाशकारी खेळ सुरू होतो...<br /> दिग्दर्शक शंकरनं "रोबो'ला मध्यवर्ती भूमिकेत ठेवून आणि खऱ्याखुऱ्या रजनीकांतला दुय्यम भूमिका देऊन खेळलेला जुगार यशस्वी झाला आहे. रोबोच्या रूपात रजनीकांतच असल्यानं त्याच्या चाहत्यांच्या अपेक्षा त्याच्याकडून दसपट प्रमाणात पूर्ण होतात. जमिनीला समांतर अवस्थेत रेल्वेच्या डब्यांवरून धावत जाणं, हेलिकॉप्टरची फेकाफेक, डोकं काढून हातात घेणं, असे चमत्कार पाहताना थक्क व्हायला होतं. "रोबो'बरोबरच चित्रपटातही भावना पेरायला दिग्दर्शक विसरलेला नाही. त्यामुळे शेवटी "रोबो'ची आत्महत्या पाहताना डोळ्यांत पाणी येतं.<br /> दीडशे कोटी ज्या कारणासाठी घातलेत, ते तंत्रज्ञान, गाण्यांचं परदेशातील विलोभनीय चित्रीकरण, यातून प्रेक्षकांचेही पैसे वसूल होतात. शेवटच्या प्रसंगातील शेकडो रोबोंचे "सर्कस'छाप विविध खेळ मात्र अंगावर येतात. तेवढा भाग सोडला, तर चित्रपट एकदा पाहण्यासारखा नक्कीच आहे.<br /> पहिल्या रजनीकांतकडून अभिनयाची अपेक्षा त्याचे चाहतेही करत नाही. त्याच्याकडून ज्या करामतींची अपेक्षा असले, त्या दुसरा रजनीकांत आणि तिसरा रजनीकांत इथे पूर्ण करतात. ऐश्वर्या तिला मिळालेल्या मानधनाइतपत सुंदर दिसलेय.<br />खऱ्या रजनीकांतनं आता अभिनयाचा नाही, निदान वयाचा विचार करण्याची वेळ आलेय. म्हणजे आणखी दहा वर्षांनी तरी तो आपल्याला पडद्यावर गेला बाजार चाळिशीच्या भूमिकांत दिसू शकेल. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-1227526748080288935?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-4059652791961879062010-09-24T14:37:00.002-05:002010-10-02T11:07:29.542-05:00स्मृतिभ्रंश!<p class="mobile-photo"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TJz-BE0m1hI/AAAAAAAAEGE/PVaQ5AWzkLk/s1600/nokia-3110-classic-759992.jpg"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TJz-BE0m1hI/AAAAAAAAEGE/PVaQ5AWzkLk/s320/nokia-3110-classic-759992.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520566537677100562" /></a></p>बातमी खूप वाईट आहे.<br />गांभीर्यानं दखल घेण्याजोगी आहे. चिंता करायला लावणारी आहे. खचवून टाकणारी आहे.<br />माझ्या मोबाईलमधल्या "सॉफ्टवेअर'चं काल दि. 23 रोजी निधन झालं. अनंत चतुर्दशीनंतरच्या तिसऱ्या दिवशी म्हणजे आज त्याचं "विसर्जन' करायला मला भाग पडलं. सॉफ्टवेअर बदलून घेणं किंवा त्यासाठी आलेला अडीचशे रुपये खर्च, हे दुःखाचं कारण नसून, माझ्या खात्यातील सर्व संपर्कही सॉफ्टवेअरसोबत गंगेला मिळाले, हे आहे!<br /> काल रात्री काम करताना वरिष्ठांचे धपाधप पाच-सहा एसएमएस आले. बहुधा त्याचा ताण सहन न झाल्यामुळे की काय कुणास ठाऊक, मोबाईलनं अचानक मान टाकली. सुरूच होईना. थोडासा "डिस्प्ले' येऊन गायब होत होता. मला वाटलं, झाला असेल "स्विच ऑफ'! पण मोबाईल नव्हे, त्यातलं "सॉफ्टवेअर' स्विच ऑफ झालंय, याची मज पामरास काय कल्पना?<br /> सकाळी सगळे प्रयोग करून पाहिले. बायकोच्या मोबाईलमधलं सिमकार्ड काढून इकडे घाल, इकडची बॅटरी तिकडे लाव, मेमरी कार्ड तपासून बघ...सगळे निष्फळ होते. मोबाईल जो रुसून बसला, तो उजेडात यायला काही तयार नव्हता.<br />""सगळे नंबर सेव्ह करून ठेवायला काय होतं तुला? फोन मेमरी कशाला वापरतेस? सिम मेमरी वापरत जा ना! एवढंही कळत नाही का...'' वगैरे वगैरे स्तुतिसुमनं मी हर्षदावर वारंवार उधळली होती. त्यामुळं माझ्याकडील सर्व नंबर सिमकार्डमध्ये सेव्ह असणार, याची खात्रीच होती. माझं सिमकार्ड काढून दुसऱ्या मोबाईलमध्ये टाकलं, तेव्हा त्यात ढिम्म एकसुद्धा नंबर दिसत नव्हता.<br /> माझा पोपट झाला होता. मोबाईल बंद पडला होताच, वर सिम कार्ड कोरं होतं. सकाळी सगळा जामानिमा घेऊन मोबाईलच्या दुकानात जाणं नशीबी आलं.<br />"साहेब, काही होणार नाही. सॉफ्टवेअर बदलायला लागेल. मेमरी लॉस होईल...' तिथल्या कर्मचाऱ्यानं निष्ठूरपणे सांगून टाकलं.<br /> ""अरे लेका, आमची मेमरी लॉस झालेय म्हणून या मोबाईलच्या मेमरीवर अवलंबून राहतो ना! आता तीही लॉस झाली, तर "गझनी' होईल की नाही आमचा?'' असं म्हणायचं अगदी तोंडावर आलं होतं. पण मी ते माझ्या "मेमरी'तच ठेवलं. "डिस्प्ले' होऊ दिलं नाही.<br /> मग खात्री करण्यासाठी आणखी दोन-चार दुकानं पालथी घातली. काहीही फायदा होणार नव्हता, हे लक्षात आलं होतं, तरी वेडी आशा काही सुटत नव्हती. "सध्याच्या स्थितीत फोन नंबर्स तरी सेव्ह होणार नाहीत का,' अशी अजीजी मी प्रत्येक ठिकाणी करत होतो आणि मी जणू काही त्यांची इस्टेट लिहून मागत असल्यासारखी प्रतिक्रिया ते देत होते.<br /> शेवटी मनावर दगड ठेवून "सॉफ्टवेअर' बदलून घ्यायचं ठरवलं. दोन मिनिटं स्तब्ध उभं राहून आधीच्या सॉफ्टवेअरला श्रद्धांजली वाहिली. काहीही झालं तरी त्यानं मला दोन वर्षं साथ दिली होती! संध्याकाळी मोबाईल कोरा होऊन माझ्या हातात आला, तेव्हा माझं मन मात्र आता सगळे नंबर पुन्हा जमविण्याच्या कल्पनेनंच भरून आलं होतं!<br /> ...<br /><strong>ता. क. :</strong> "तुमचा मोबाईल नंबर पाठवा,' असा एसएमएस माझ्या सर्व परिचितांना पाठवण्याचा विचार आहे. कशी वाटते कल्पना?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-405965279196187906?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-81209262956152526042010-08-30T20:59:00.003-05:002010-09-01T12:08:41.135-05:00लगी रहो मुन्नीबाई!<p class="mobile-photo"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/THxiHRbQflI/AAAAAAAAEFg/IGxVyQNgwLU/s1600/film1-797032.jpg"><img src="http://4.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/THxiHRbQflI/AAAAAAAAEFg/IGxVyQNgwLU/s320/film1-797032.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5511387921070980690" /></a></p><div>काळीज<font face="Aparajita"> </font>विदीर्ण<font face="Aparajita"> </font>करणारी<font face="Aparajita"> </font>ती<font face="Aparajita"> </font>बातमी<font face="Aparajita"> </font>ऐकून<font face="Aparajita"> </font>माझ्या<font face="Aparajita"> </font>पायाखालची<font face="Aparajita"> </font>जमीन<font face="Aparajita"> </font>सरकली<font face="Aparajita">. </font>अंगातील<font face="Aparajita"> </font>त्राण<font face="Aparajita"> </font>निघून<font face="Aparajita"> </font>गेल्यासारखं<font face="Aparajita"> </font>झालं<font face="Aparajita">. </font>गात्रं<font face="Aparajita"> </font>शिथील<font face="Aparajita"> </font>झाली<font face="Aparajita">. </font>हाडांचा<font face="Aparajita"> </font>भुगा<font face="Aparajita"> </font>होऊन<font face="Aparajita"> </font>त्यांची<font face="Aparajita"> </font>पावडर<font face="Aparajita"> </font>हवेत<font face="Aparajita"> </font>धुक्यासारखी<font face="Aparajita"> </font>उडायला<font face="Aparajita"> </font>लागल्याचा<font face="Aparajita"> </font>भास<font face="Aparajita"> </font>झाला<font face="Aparajita">. </font>धरणीमाता<font face="Aparajita"> </font>दुभंगून<font face="Aparajita"> </font>आपल्याला<font face="Aparajita"> </font>उदरात<font face="Aparajita"> </font>घेईल<font face="Aparajita"> </font>तर<font face="Aparajita"> </font>बरं<font face="Aparajita">, </font>असं<font face="Aparajita"> </font>वाटायला<font face="Aparajita"> </font>लागलं<font face="Aparajita">.</font></div> <p>तशीच<font face="Aparajita"> </font>भयाण<font face="Aparajita"> </font>परिस्थिती<font face="Aparajita"> </font>निर्माण<font face="Aparajita"> </font>झाली<font face="Aparajita"> </font>होती<font face="Aparajita">...</font></p> <font face="Aparajita"> <p>`</p></font>दबंग<font face="Aparajita">`</font>मधील<font face="Aparajita"> </font><font face="Aparajita">`</font>मुन्नी<font face="Aparajita"> </font>बदनाम<font face="Aparajita"> </font>हुई<font face="Aparajita">`</font><font face="Aparajita"> </font>या<font face="Aparajita"> </font>गाण्यावर<font face="Aparajita"> </font>बंदी<font face="Aparajita"> </font>घालण्याच्या<font face="Aparajita"> </font>मागणीसाठी<font face="Aparajita"> </font>कुण्या<font face="Aparajita"> </font>नतद्रष्टानं<font face="Aparajita"> </font>न्यायालयात<font face="Aparajita"> </font>धाव<font face="Aparajita"> </font>घेतली<font face="Aparajita"> </font>होती<font face="Aparajita">...</font> <p>देशहितकारक<font face="Aparajita">, </font>संस्कृतीरक्षक<font face="Aparajita">, </font>समाजोपयोगी<font face="Aparajita"> </font>कार्य<font face="Aparajita"> </font>कुणी<font face="Aparajita"> </font>करायला<font face="Aparajita"> </font>घेतलं<font face="Aparajita">, </font>की<font face="Aparajita"> </font>त्यात<font face="Aparajita"> </font>खोडा<font face="Aparajita"> </font>घालणारे<font face="Aparajita"> </font>उपटसुंभ<font face="Aparajita"> </font>रिकामटेकडे<font face="Aparajita"> </font>अनेक<font face="Aparajita"> </font>असतात<font face="Aparajita">. </font>अरबाज<font face="Aparajita"> </font>खाननं<font face="Aparajita"> </font>केवढ्या<font face="Aparajita"> </font>उदात्त<font face="Aparajita"> </font>हेतूनं<font face="Aparajita"> </font>त्याच्या<font face="Aparajita"> </font><font face="Aparajita">`</font>दबंग<font face="Aparajita">`</font>मध्ये<font face="Aparajita"> </font>हे<font face="Aparajita"> </font>गाणं<font face="Aparajita"> </font>टाकलं<font face="Aparajita">!</font>स्त्रीला<font face="Aparajita"> </font>कवडीमोल<font face="Aparajita"> </font>समजणा<font face="Aparajita">-</font>या<font face="Aparajita">, </font>तिच्या<font face="Aparajita"> </font>भावनांना<font face="Aparajita">, </font>विचारांना<font face="Aparajita"> </font>काडीचीही<font face="Aparajita"> </font>किंमत<font face="Aparajita"> </font>न<font face="Aparajita"> </font>देणा<font face="Aparajita">-</font>या<font face="Aparajita"> </font>आपल्या<font face="Aparajita"> </font>समाजाच्या<font face="Aparajita"> </font>तोंडात<font face="Aparajita"> </font>मारणारं<font face="Aparajita"> </font>हे<font face="Aparajita"> </font>गाणं<font face="Aparajita">. </font><font face="Aparajita">`</font>मुन्नी<font face="Aparajita"> </font>बदनाम<font face="Aparajita"> </font>हुई<font face="Aparajita">..</font>डार्लिंग<font face="Aparajita"> </font>तेरे<font face="Aparajita"> </font>लिये<font face="Aparajita">...</font><font face="Aparajita">` </font>किती<font face="Aparajita"> </font>अर्थवाही<font face="Aparajita"> </font>शब्द<font face="Aparajita">. </font>किती<font face="Aparajita"> </font>अप्रतिम<font face="Aparajita"> </font>चाल<font face="Aparajita">...</font>आपल्यासाठी<font face="Aparajita"> </font>अतिप्रिय<font face="Aparajita"> </font>असलेल्या<font face="Aparajita"> </font>आपल्या<font face="Aparajita"> </font>प्रियकराला<font face="Aparajita"> </font>उद्देशून<font face="Aparajita">, </font>समाजाची<font face="Aparajita"> </font>पर्वा<font face="Aparajita"> </font>न<font face="Aparajita"> </font>करता<font face="Aparajita">, </font>सर्व<font face="Aparajita"> </font>बंधनं<font face="Aparajita"> </font>झुगारून<font face="Aparajita"> </font>आपल्या<font face="Aparajita"> </font>प्रेमभावना<font face="Aparajita"> </font>मुक्तपणे<font face="Aparajita"> </font>व्यक्त<font face="Aparajita"> </font>करणारी<font face="Aparajita"> </font>ही<font face="Aparajita"> </font>रूपगर्विता<font face="Aparajita">...</font>सगळ्या<font face="Aparajita"> </font>जगाला<font face="Aparajita"> </font>ओरडून<font face="Aparajita"> </font>सांगतेय<font face="Aparajita">, </font><font face="Aparajita">`</font>मुन्नी<font face="Aparajita"> </font>बदनाम<font face="Aparajita"> </font>हुई<font face="Aparajita">...</font>डार्लिंग<font face="Aparajita"> </font>तेरे<font face="Aparajita"> </font>लिये<font face="Aparajita">...</font><font face="Aparajita">` </font>कुणी<font face="Aparajita"> </font>ऐकेल<font face="Aparajita">, </font>तिला<font face="Aparajita"> </font>विरोध<font face="Aparajita"> </font>करेल<font face="Aparajita">, </font>याची<font face="Aparajita"> </font>तिला<font face="Aparajita"> </font>अजिबात<font face="Aparajita"> </font>पर्वा<font face="Aparajita"> </font>नाही<font face="Aparajita">. </font>आपल्या<font face="Aparajita"> </font>पवित्र<font face="Aparajita">, </font>उदात्त<font face="Aparajita"> </font>प्रेमासाठी<font face="Aparajita"> </font>कोणत्याही<font face="Aparajita"> </font>त्यागाची<font face="Aparajita"> </font>तिची<font face="Aparajita"> </font>तयारी<font face="Aparajita"> </font>आहे<font face="Aparajita">. </font>भले<font face="Aparajita"> </font>समाजानं<font face="Aparajita"> </font>नावं<font face="Aparajita"> </font>ठेवली<font face="Aparajita"> </font>तरी<font face="Aparajita"> </font>चालतील<font face="Aparajita">! </font>तिचं<font face="Aparajita"> </font>प्रेम<font face="Aparajita"> </font>अढळ<font face="Aparajita"> </font>आहे<font face="Aparajita">. </font>तिची<font face="Aparajita"> </font>निष्ठा<font face="Aparajita"> </font>अविचल<font face="Aparajita"> </font>आहे<font face="Aparajita">. </font>तिचा<font face="Aparajita"> </font>निर्धार<font face="Aparajita"> </font>दबंग<font face="Aparajita">...</font>साॅरी<font face="Aparajita">..</font>अभंग<font face="Aparajita"> </font>आहे<font face="Aparajita">.</font></p> <p>भारतीय<font face="Aparajita"> </font>संस्कृतीचं<font face="Aparajita"> </font>मोल<font face="Aparajita"> </font>आणि<font face="Aparajita"> </font>सार<font face="Aparajita"> </font>किती<font face="Aparajita"> </font>सार्थपणे<font face="Aparajita"> </font>मांडलंय<font face="Aparajita"> </font>मोजक्या<font face="Aparajita"> </font>शब्दांतून<font face="Aparajita">...</font>किती<font face="Aparajita"> </font>समर्पक<font face="Aparajita"> </font>उपमा<font face="Aparajita">! </font>किती<font face="Aparajita"> </font>नेमक्या<font face="Aparajita"> </font>भावना<font face="Aparajita">! </font>काय<font face="Aparajita"> </font>उत्स्फूर्त<font face="Aparajita"> </font>नृत्य<font face="Aparajita">!!</font></p> <p>गाण्यातल्या<font face="Aparajita"> </font>नेमक्या<font face="Aparajita"> </font>भावना<font face="Aparajita">, </font>विचार<font face="Aparajita"> </font>आपल्या<font face="Aparajita"> </font>अंगप्रत्यंगातून<font face="Aparajita"> </font>समर्थपणे<font face="Aparajita"> </font>प्रेक्षकांपर्यंत<font face="Aparajita"> </font>पोचविण्यासाठी<font face="Aparajita"> </font>भारतीय<font face="Aparajita"> </font>सौंदर्याचं<font face="Aparajita"> </font>मूर्तिमंत<font face="Aparajita"> </font>प्रतीक<font face="Aparajita"> </font>असलेली<font face="Aparajita"> </font>तशीच<font face="Aparajita"> </font>समर्थ<font face="Aparajita"> </font>अभिनेत्री<font face="Aparajita">, </font>नृत्यांगनाही<font face="Aparajita"> </font>हवी<font face="Aparajita">. </font>अरबाज<font face="Aparajita"> </font>खाननं<font face="Aparajita"> </font>हे<font face="Aparajita"> </font>शिवधनुष्य<font face="Aparajita"> </font>पेलण्यासाठी<font face="Aparajita"> </font>आपल्या<font face="Aparajita"> </font>सहधर्मचारिणीलाच<font face="Aparajita"> </font>साकडं<font face="Aparajita"> </font>घातलं<font face="Aparajita">. </font>तिनंही<font face="Aparajita"> </font>पतीची<font face="Aparajita"> </font>आज्ञा<font face="Aparajita"> </font>शिरसावंद्य<font face="Aparajita"> </font>मानून<font face="Aparajita"> </font>ही<font face="Aparajita"> </font>कामगिरी<font face="Aparajita"> </font>लीलया<font face="Aparajita"> </font>पार<font face="Aparajita"> </font>पाडलेय<font face="Aparajita">. </font>प्रेक्षकांच्या<font face="Aparajita"> </font>हृदयांचा<font face="Aparajita"> </font>आणि<font face="Aparajita"> </font>स्वतःच्या<font face="Aparajita"> </font>हाडांचा<font face="Aparajita"> </font>चक्काचूर<font face="Aparajita"> </font>होईल<font face="Aparajita">, </font>याची<font face="Aparajita"> </font>पर्वाही<font face="Aparajita"> </font>न<font face="Aparajita"> </font>करता<font face="Aparajita"> </font>तिनं<font face="Aparajita"> </font>गाण्यातल्या<font face="Aparajita"> </font>भावना<font face="Aparajita">, </font>विचार<font face="Aparajita"> </font>नेमकेपणानं<font face="Aparajita"> </font>प्रेक्षकांपर्यंत<font face="Aparajita"> </font>पोचवण्यासाठी<font face="Aparajita"> </font>किती<font face="Aparajita"> </font>विद्युल्लतेच्या<font face="Aparajita"> </font>वेगानं<font face="Aparajita"> </font>कंबर<font face="Aparajita"> </font>लचकवलेय<font face="Aparajita"> </font>पाहा<font face="Aparajita">...</font></p> <p>प्रत्यक्ष<font face="Aparajita"> </font>जीवनात<font face="Aparajita"> </font>नणंद<font face="Aparajita">-</font>भावजयीचं<font face="Aparajita"> </font>पवित्र<font face="Aparajita"> </font>नातं<font face="Aparajita"> </font>कसं<font face="Aparajita"> </font>असावं<font face="Aparajita">, </font>याचं<font face="Aparajita"> </font>किती<font face="Aparajita"> </font>यथार्थ<font face="Aparajita"> </font>दर्शन<font face="Aparajita"> </font>सलमान<font face="Aparajita">-</font>मलायकाच्या<font face="Aparajita"> </font>नृत्यातून<font face="Aparajita"> </font>घडतं<font face="Aparajita">...</font>वहिनी<font face="Aparajita"> </font>असावी<font face="Aparajita"> </font>तर<font face="Aparajita"> </font>अशी<font face="Aparajita"> </font>असं<font face="Aparajita"> </font>प्रत्येकाला<font face="Aparajita"> </font>वाटलं<font face="Aparajita"> </font>नाही<font face="Aparajita">, </font>तर<font face="Aparajita"> </font>ज्याचं<font face="Aparajita"> </font>नाव<font face="Aparajita"> </font>ते<font face="Aparajita">. </font></p> <p>चित्रपट<font face="Aparajita"> </font>संगीताची<font face="Aparajita"> </font>ओळख<font face="Aparajita"> </font>बदलून<font face="Aparajita"> </font>टाकणा<font face="Aparajita">-</font>या<font face="Aparajita">, </font>गीतलेखन<font face="Aparajita">-</font>नृत्यशैलीला<font face="Aparajita"> </font>नवी<font face="Aparajita"> </font>दिशा<font face="Aparajita"> </font>दाखवणा<font face="Aparajita">-</font>या<font face="Aparajita">, </font>भारतीय<font face="Aparajita"> </font>संस्कृतीची<font face="Aparajita"> </font>महती<font face="Aparajita"> </font>नेमक्या<font face="Aparajita"> </font>शब्दांत<font face="Aparajita"> </font>पटवून<font face="Aparajita"> </font>देणा<font face="Aparajita">-</font>या<font face="Aparajita"> </font>या<font face="Aparajita"> </font>गाण्यावर<font face="Aparajita"> </font>बंदी<font face="Aparajita"> </font>घालण्याची<font face="Aparajita"> </font>मागणी<font face="Aparajita"> </font>करणं<font face="Aparajita">, </font>त्यासाठी<font face="Aparajita"> </font>निर्मात्यांना<font face="Aparajita"> </font>कोर्टात<font face="Aparajita"> </font>खेचणं<font face="Aparajita">, </font>याला<font face="Aparajita"> </font>करंटेपणा<font face="Aparajita"> </font>म्हणावं<font face="Aparajita"> </font>नाहीतर<font face="Aparajita"> </font>काय<font face="Aparajita">..</font></p> <p>...</p> <div>दुःखालाही<font face="Aparajita"> </font>सुखाची<font face="Aparajita"> </font>सोनेरी<font face="Aparajita"> </font>किनार<font face="Aparajita"> </font>असते<font face="Aparajita"> </font>म्हणतात<font face="Aparajita">. </font><font face="Aparajita">`</font>मुन्नी<font face="Aparajita"> </font>बदनाम<font face="Aparajita"> </font>हुई<font face="Aparajita">`</font>वर<font face="Aparajita"> </font>बंदी<font face="Aparajita"> </font>येण्याच्या<font face="Aparajita"> </font>नैराश्यजनक<font face="Aparajita">, </font>विदारक<font face="Aparajita"> </font>बातमीच्या<font face="Aparajita"> </font>सोबत<font face="Aparajita"> </font>एक<font face="Aparajita"> </font>आशेचा<font face="Aparajita"> </font>किरण<font face="Aparajita"> </font>आहेच<font face="Aparajita">....</font>त्यातल्या<font face="Aparajita"> </font>हिंदुस्थान<font face="Aparajita"> </font>एवढ्याच<font face="Aparajita"> </font>शब्दाला<font face="Aparajita"> </font>याचिकाकर्त्याचा<font face="Aparajita"> </font>आक्षेप<font face="Aparajita"> </font>आहे<font face="Aparajita">. </font>त्यामुळे<font face="Aparajita"> </font>देशाचा<font face="Aparajita"> </font>अवमान<font face="Aparajita"> </font>होत<font face="Aparajita"> </font>असल्याचा<font face="Aparajita"> </font>त्याचा<font face="Aparajita"> </font>दावा<font face="Aparajita"> </font>आहे<font face="Aparajita">. </font>चला<font face="Aparajita">...</font>म्हणजे<font face="Aparajita"> </font>तेवढा<font face="Aparajita"> </font>शब्द<font face="Aparajita"> </font>काढला<font face="Aparajita">, </font>तर<font face="Aparajita"> </font>गाणं<font face="Aparajita"> </font>या<font face="Aparajita"> </font>भीषण<font face="Aparajita"> </font>संकटातून<font face="Aparajita"> </font>सहीसलामत<font face="Aparajita"> </font>सुटण्याची<font face="Aparajita"> </font>चिन्हं<font face="Aparajita"> </font>आहेत<font face="Aparajita">. </font>देव<font face="Aparajita"> </font>पावला<font face="Aparajita">!</font></div> <div><font face="Aparajita"></font> </div> <div><font face="Aparajita"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=tzaFhyeRSQU">(मुन्नीचा आवाज दाबून टाकला जाण्याआधी इथे ऐका.)</a></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-8120926295615252604?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-76467808753428582862010-08-23T09:59:00.002-05:002010-08-24T14:22:16.902-05:00राखी अमावस्या!<p class="mobile-photo"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/THKMx6XneGI/AAAAAAAAEFY/ZqSFP1uxGkU/s1600/rakhi2-759277.jpg"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/THKMx6XneGI/AAAAAAAAEFY/ZqSFP1uxGkU/s320/rakhi2-759277.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508620083337328738" /></a></p>राखी पौर्णिमा जवळ आली, की छातीत धडकी भरायचे दिवस आता सरले आहेत. तरीही राखीपौर्णिमेच्या निमित्तानं जुन्या जखमांवरच्या खपल्या निघतात आणि आमचा अश्वत्थामा पुन्हा गत आठवणींच्या भोवऱ्यात भिरभिरत राहतो...<br />शाळेच्या आवाराच्या तटबंदीपेक्षा जास्त भक्कम तटबंदी त्या वेळी आमच्या मनांची होती. मुलीकडे पाहणं म्हणजे "शांतम् पापम्' म्हणायचे ते दिवस. त्यातून आम्ही रत्नागिरीसारख्या छोट्या शहरातल्या सर्वांत "सुसंस्कृत' शाळेत, सर्वांत हुशार समजल्या जाणाऱ्या विद्यार्थ्यांच्या वर्गातले सहाध्यायी. सर्व जगाच्या संस्कृतीरक्षणाची जबाबदारी आमच्यावरच! "मैत्रीण' असणं वगैरे गोष्टी वर्ज्यच होत्या, साधं वर्गातल्या मुलीशी बोलणंही दुरापास्त होतं. शाळेच्या व्हरांड्यात मुलं-मुली घोळक्यानं गप्पा मारताहेत, एकत्र नाटकं-सिनेमे बघताहेत, टाळ्या देऊन खिदळताहेत, अशी दृश्यं पाहिली, की आपण शाळेत भोगलेल्या "नरकयातना' नको नको म्हणताना आठवतात.<br /> आम्ही सातवीच्या वर्गात होतो. आमचा वर्ग जाम दंगा करायचा, त्यामुळे शिक्षा म्हणून आम्हाला एका बेंचवर एक मुलगा-एक मुलगी असं बसवण्यात आलं होतं. केवढा घोर अपमान, अन्याय वाटला होता आम्हाला तेव्हा! तेव्हा आम्ही एकमेकांशी घेतलेली खुन्नस, बेंचवर आखून घेतलेली हद्द वगैरे गोष्टी ब्लॉगवर लिहिल्या आहेतच.<br /> वर्गात मुला-मुलींच्या जोड्या लावायची फॅशन होती. कुणी मुलगा एखाद्या मुलीच्या जागेवर बसला, की त्याला तिच्या नावानं चिडवलं जायचं. किंवा साधारणपणे मुलग्यांमधला हुशार क्रमांक एक आणि मुलींमधली हुशार क्र. 1, अशा क्रमानेही जोड्या लागायच्या. एकमेकांच्या नावांमधली सामायिक अक्षरं शोधून त्यानुसार जोड्या लावल्या जायच्या. शेजारी पाजारी किंवा एकाच भागात राहणाऱ्या मुलामुलींच्या जोड्या लावायला तर सोप्पंच होतं. एकाच भागात राहत असलो, तरी शाळेत एकत्र वगैरे जाण्याची सोयच नव्हती. साधं एखाद्या मुलीच्या मागून गेलो, तरी हा मुलगा आपल्या मागे लागलाय की काय, असा संशय या मुलींना यायचा. "दहशतवाद' त्या काळीही फोफावलेला होताच!<br /> अशा चिडवाचिडवीला वैतागून मग त्यातून सहीसलामत बाहेर पडण्याचा सोपा मार्ग म्हणजे राखीपौर्णिमेचा "पवित्र' सण होता. आपल्याला ज्या नावाने चिडवलं जातं, त्या मुलाला राखी बांधली, की भानगडच मिटून जायची. मग कोण कशाला धाडस करतंय चिडवायचं? असे आगंतुक "भाऊराया' बनायला काही लोक अगदी उतावीळ असायचे, तर काहींच्या हृदयाची अगदी शंभर शकलं व्हायची.<br /> वर्गातून गायब होऊन किंवा आवडत्या मुलीला टाळून या दहशतवादातून सुटण्याचा मार्ग होता. पण शाळेत होणाऱ्या सामूहिक रक्षाबंधनाचं काय? संघाच्या माध्यमातून शाळेत येणाऱ्या गोंड्याच्या राख्या प्रत्येकाच्या हातावर दिसल्याच पाहिजेत, असा शाळेचा दंडक होता. जणू सगळ्या मुलींचा संभाव्य तेजोभंग टाळण्याचा घाऊक मक्ताच शाळेने घेऊन टाकला होता! जेवढी मुलं, तेवढ्या राख्या वर्गात मागवल्या जायच्या आणि मग प्रत्येकाला समोर बोलावून एकेका मुलीनं त्याच्या प्रेमभावनांच्या सामूहिक कत्तलीचा साग्रसंगीत सोहळा पार पडायचा! तरीही शक्यतो आपली आवडती मुलगी आपल्याला राखी बांधायला येऊ नये, म्हणून मुलं जागांची अदलाबदल, बेंचखाली दडून राहणं, वगैरे वगैरे उपद्व्याप करायचे. कश्शाकश्शाचा म्हणून निभाव लागायचा नाही.<br /> अर्थात, राखी बांधून घेण्यातही एक गंमत होतीच म्हणा! आपल्याला मुलगी राखी बांधतेय, म्हणजे इतरांपेक्षा जास्त भाव देतेय, असाही एक सर्वमान्य समज होता. हातावर राख्यांची संख्या जेवढी जास्त, तेवढा तो मुलगा मुलींचा लाडका, असंही एक गृहीतक होतं. त्यातून मुलीच्या नाजूक हातातून राखी बांधून घेताना होणारा अलगद स्पर्शही त्या वयात मनाला मोहरून टाकायचा, ही गोष्ट अलाहिदा! शिंगं फुटली, तशी राख्यांची जागा "फ्रेंडशिप बॅंड'नी घेतली. रस्तोरस्ती, गल्लोगल्ली त्यांचेही पेव फुटायच्या आतच आम्ही कॉलेजातून बाहेर पडलो होतो!<br /> मनगटांतील राख्यांची आणि अपवादात्मक परिस्थितीत फ्रेंडशिप बॅंडची सद्दी संपली आणि लग्नाच्या वेळी हातात बांधलेला हळकुंडाचा दोरा हातात बांधला. दुसऱ्या दिवशी तो उतरवला असला, तरी आयुष्यभराची बेडी हातात पडली ती पडलीच!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-7646780875342858286?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-48028250652569621572010-08-12T15:01:00.002-05:002010-08-24T14:23:35.929-05:00ये रे माझ्या "माग'ल्या!<p class="mobile-photo"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TGRTNApC7-I/AAAAAAAAEFM/H0UGRWfJIEM/s1600/dostana1-716746.jpg"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TGRTNApC7-I/AAAAAAAAEFM/H0UGRWfJIEM/s320/dostana1-716746.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504616127529152482" /></a></p><div>युवतीहृदयसम्राट, गालखळीचा बादशहा जॉन अब्राहम तसा नेहमीच चर्चेत असतो, पण या वेळची "पार्श्वभूमी' जरा वेगळी होती.<br />बातमी अशी होती, की जॉननं दहा कोटी रुपयांचा विमा करण्याचा घाट घातलाय...विमा कशाचा माहितेय? त्याच्या पार्श्वभागाचा! हो हो...! </div> <div>`दोस्ताना'मध्ये त्यानं ज्याची झलक दाखवल्यानंतर त्याला त्याची जास्तच काळजी वाटू लागली असावी...<br />कुणी कुणाच्या कुठल्या अवयवाचा विमा करावा, याविषयी आपला आक्षेप असण्याचं काहीच कारण नाही, पण ज्या विशिष्ट अवयवाचा त्यानं विमा करायचं ठरवलं, त्यावरून भुवया उंचावल्या जाणं साहजिक होतं. शिवाय, त्यासाठी दहा कोटी रुपये कुठली कंपनी मोजायला तयार होणार, ते विमा म्हणून नक्की कशाची हमी देणार, याविषयीचं कुतूहल जास्त होतं.<br /> <br />बातमीतून तरी ते काही स्पष्ट झालं नाही. माझ्या मनात मात्र अनेक कल्पना, शंकाकुशंकांनी थैमान घातलं. त्यातल्याच या काही...<br />1. एखाद्या व्यक्तीनं त्याच्या पार्श्वभागाचा विमा करून घेतला आणि कंपनीनं त्याला त्याच ठिकाणी लाथ मारून हाकललं, तर विम्याची संपूर्ण रक्कम मिळते का?<br /> 2. बूडही न हलवता तासन् तास एकाच जागी बसून जास्तीत जास्त काम करावं, अशी कंपनीची अपेक्षा असेल तर त्यासाठीच्या विम्याचा हप्ता कंपनीनंच भरायला नको का?<br />3. पार्श्वभागाचं दर्शन घडविणाऱ्या जीन्स घातल्या, तर विम्याच्या हप्त्यात काही सवलत मिळते का?<br /> 4. "हिप्स डोन्ट लाय' असं कुणीतरी शकीरा नामक गुरूमाता म्हणून गेलेय, असं ऐकतो. "हिप्स'बाबतची "पॉलिसी' पण डोन्ट लाय, याची हमी कोण देणार?<br />5. ** फाटणे, ** मारणे, ** उदास होणे, अशा दुर्घटना/आपत्तींसाठी पण विमा योजना लागू होणार का?<br /> ---</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-4802825065256962157?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-73539626566789723042010-08-11T05:46:00.002-05:002010-08-24T14:23:57.326-05:00मणिकांचन योग आणि माझ्या कर्माचे भोग!<strong>गुरूपुष्य, अक्षय तृतीया वगैरे मुहूर्तावर सोने खरेदी करायची असते म्हणे.<br /></strong>- मी सर्वपित्री अमावस्येला करतो.<br />...<br /><strong>चतुर्थीच्या दिवशी गणपतीला, नवरात्रात चतुःशृंगीला जायचं असतं म्हणे.</strong><br />- मी संध्याकाळी वेळ असेल तेव्हा पर्यटनासाठी म्हणून जातो.<br /> ...<br /><strong>संध्याकाळच्या वेळेत तेल, मीठ आणू नये, सोमवारी केस कापू नयेत, म्हणतात.<br /></strong>- मी हटकून त्याच दिवशीचा मुहूर्त धरतो.<br />...<br /><strong>बकवास </strong>रीतिरिवाज मी पाळत नाही. कुणी तसं सांगितलं तर मी मुद्दाम ते धुडकावण्याची खुमखुमी मला येते. पण अलिकडे का कुणास ठाऊक, (मुलीच्या लग्नाची चिंता सतावायला लागल्यामुळेही असेल कदाचित) सोने खरेदी करून ठेवण्याची खुमखुमी मला आली आहे. गेल्या महिन्यापासून तसा संकल्प केला आणि दोन महिने पारही पाडला. अलिकडच्या काळात सोन्याला सोन्याचा भाव आल्यापासून तर आपण त्यात गुंतवणूक करायलाच हवी, असं प्रकर्षानं वाटू लागलंय. त्यातून लॅपटॉपच्या "सरप्राइज गिफ्ट'साठी बायकोनं घरात जमवून ठेवलेलं सोनं उधळल्याचं रहस्योद्घाटन मला झाल्यानंतर तर हा किडा डोक्यात फारच वळवळायला लागला. गेल्या महिन्यापासून शिलकीतले पैसे सोन्यात घालायचा संकल्प केला आणि दोन महिने पारही पाडलाय. सोनं खरेदी करायचं ठरवणं, त्यासाठी वेळेत हातात पैसे असणं, हा "मणिकांचन योग'च! सुदैवानं तो जुळून आलाय.<br /> नमनाला एवढं घडाभर तेल ओतण्याचं कारण असं, की याच सोन्यानं आज एका संभाव्य भुर्दंडातून मला वाचवलं.<br />सकाळी सकाळी बहिणीचा फोन आला. बॅंकेत लॉकरच्या किल्ल्यांवर एम्बॉसिंग करून मिळणार आहे आणि त्याची मुदत आज आणि आणखी एक दिवस, अशी दोनच दिवस आहे, असं तिनं सांगितलं. या मुदतीत करून न घेतल्यास ग्राहकांना स्वतःच्या पैशांनी ते करून घ्यावं लागणार आहे, असंही समजलं. तसं पत्र तिला बॅंकेकडून आल्याचं तिनं सांगितलं. मला असं काहीच पत्र आल्याचं आठवत नव्हतं. मी तिच्या सूचनेचं पालन करायचं ठरवलं आणि सकाळी सकाळी बॅंकेत जाऊन धडकलो. विचार केला, लॉकरची किल्ली घेऊन जात आहोत, तर लॉकर उघडून घरातलं काहीबाही ठेवूनही यावं. भविष्यकालीन योजनेसाठी घेतलेलं सोनंही त्यात होतंच.<br /> घरातून लॉकरची किल्ली चटकन शोधून बॅंकेत पोचलो, तर हीऽऽऽऽ गर्दी होती. आधी लॉकर उघडून ते काम पूर्ण करावं, मग एम्बॉसिंगसाठी किल्ली द्यावी, असं ठरवलं. लॉकर उघडायला गेलो, तर किल्लीच लागेना. सोबत आलेल्या बाईंनी त्यांच्याकडची किल्ली लावली, तरी कुलूप ढिम्म. मग त्यांनी आलटून पालटून सगळ्या किल्ल्या लावून बघितल्या. दुसरा जुडगाही आणला. तरीही काहीही फरक नव्हता. मी चुकीची किल्ली आणली असेल, असं त्यांनी भीत भीत सुचवून पाहिलं, पण मी त्यांना धुडकावून लावलं. आमच्या घरात अशी दुसरी किल्लीच नाहीये, असं छातीठोकपणे सांगितलं. मग त्या थकल्यावर त्यांनी एका शिपायाला ते काम दिलं. त्याचेही प्रयत्न निष्फळ ठरले.<br /> त्यांच्यावर उपकार केल्याच्या थाटात, "तरीही मी किल्ली चुकलेय का ते पाहतो,' असं मोठ्या मनानं मी त्यांना सांगितलं.<br />बाहेर पडल्या पडल्या हर्षदाला फोन केला आणि झाला प्रकार सांगितला.<br />""तू चुकीची किल्ली नेली असशील!'' तिनं पहिलेछूट सांगून टाकलं.<br /> स्वतःबद्दलही नसेल, एवढा विश्वास बायकांना नवऱ्याच्या गबाळेपणाबद्दल कसा असतो, कुणास ठाऊक!<br />तरीही मी मनाचा हिय्या करून तिला प्रत्युत्तर देण्याचं धाडस केलं. तूच कुठली तरी किल्ली आणून ठेवली असशील, मी चुकणं शक्यच नाही वगैरे तिला सांगून पाहिलं.<br /> घरी येऊन तपासलं, तर तिचंच म्हणणं बरोबर होतं.<br />चुकीची किल्ली नेली होती. आता मान खाली घालून पुन्हा बॅंकेत जाणं आलं. तरीही बॅंकेतल्या बाई माझ्याशी सौजन्यानं वागल्या.<br />"तुम्हाला एवढीही अक्कल नाही का हो,'च्या ऐवजी फक्त "बघा, मी तुम्हाला म्हणत होते ना,' एवढंच म्हणाल्या.<br /> बाई देखण्या होत्या. त्यामुळे त्यांना "सॉरी' म्हणतानाही जिवावर आलं. त्यांनी त्याची दखलही घेतली नाही, हे सांगणे न लगे.<br /><strong>...</strong><br /><strong>सर्वांत </strong>महत्त्वाचं म्हणजे, बॅंकेचं लॉकरसंदर्भातलं जे पत्र आलं नाही म्हणून मी त्या (देखण्या) बाईंशी भांडलोही होतो, ते आमच्या घरीच असल्याचं मला बायकोनं नंतर सांगितलं.<br /> "मला आधी का सांगितलं नाहीस,' असा जाब विचारल्यावर, ते मीच फोडलं होतं, अशी मौलिक माहिती तिनं दिली.<br />"किल्लीच्या एम्बॉसिंगबद्दल मला का सांगितलं नाहीस,' असं विचारल्यावर "तू ते वाचलंही होतंस,' अशी आणखी मौलिक माहिती तिनं दिली.<br /> "माझ्या दिव्य स्मरणशक्तीबद्दल कल्पना असूनदेखील, तूच ते लक्षात ठेवून मला का ठोठावलं नाहीस,' असा युक्तिवाद मी त्यानंतर केला.<br />कपाळावर हात मारून घेण्याखेरीज तिच्याकडे दुसरा पर्याय नव्हता!<br />---<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-7353962656678972304?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-84135520783048778492010-08-09T14:34:00.002-05:002010-08-24T14:24:17.622-05:00काचांची `लांबी' आणि गृहकृत्यदक्षतेची `रुंदी'<div>"घरच्या छपराचे कोने (दोन बाजूंच्या कौलांना जोडणारी वेगळ्या प्रकारची कौले) बसवायला माणूस मिळत नव्हता. घरी यायला नाटकं करत होता. शेवटी मी त्याला झिडकारून छपरावर चढून कोने बसवले...''<br />रायकर मास्तर आम्हाला सांगत होते.<br /> ""कुणी अडून बसला, तर त्याच्यावर अजिबात अवलंबून राहायचे नाही, हे धोरण अंगी आणायला हवे. जगात कुणाचं काही अडणार नाही!''...त्यांची भूमिका ठाम होती.<br />आज मी घराच्या खिडक्यांना लांबी बसवली, तेव्हा त्यांची आठवण झाली.<br /> </div> <div>...<br /></div> <div>"घरात इतर काही करत नाहीस. निदान तेवढं तरी काम कर!''<br />...अगदी अशाच नाही, पण अशा भावना असलेल्या भाषेत सहधर्मचारिणीनं आमचा उद्धार केला होता. त्यामुळं आपल्यालाही घराची काळजी आहे, घरासाठी आपलंही काही योगदान आहे, हे सिद्ध करणं आवश्यक होतं.<br /> घराच्या खिडक्यांच्या काचांची लांबी पडली होती. पण आमच्या मासिक आर्थिक नियोजनाची "रुंदी' कमी झाल्यानं लांबी लावण्याचं काम बाहेरच्या कुणाला देणं शक्य होत नव्हतं. एका कामगाराला बोलावलं, त्यानं सगळ्या काचांचे एक हजार रुपये सांगितले होते. त्याच वेळी त्याच्या पुढ्यात त्या सगळ्या काचा फोडून त्यावर त्याला नाचायला लावावं, असं मला वाटलं होतं. पण घरच्या "हेमा'नं रोखलं.<br /> बाहेरच्या कुणालाही काम द्यायचं नाही, असं ठरवलं खरं, पण याचाच अर्थ ते काम मी करण्याला पर्याय नाही, असा झाला होता. त्यासाठी बाहेरून लांबी आणणं आणि वेळात वेळ काढून ती लावणं गरजेचं होतं. बरेच दिवस ते काही जमत नव्हतं. एक काच तर अगदी पडायला आली, तेव्हा चिकटपट्ट्या लावून तिला व्हेंटिलेटरवर ठेवलं होतं. ती आयुष्याच्या शेवटच्या घटका मोजत होती.<br /> अखेर आज मुहूर्त लागला. समोर बॅंकेत काही कामानिमित्त गेलो होतो, तेव्हा मनाचा हिय्या करून हार्डवेअरच्या दुकानात गेलो आणि अखेर लांबी खरेदी केली. घरी आणून लावूनही टाकली. ती तयार अवस्थेतलीच होती. त्यात काहीच मिक्स वगैरे करायचं नव्हतं. अवघ्या वीस रुपयांत दोन काचांचं काम उरकलं!<br /> एवढे दिवस लांबी कुठे मिळेल, ती कशी वापरायची, हाच गहन प्रश्न होता. त्यामुळे टाळाटाळ चालवली होती. एखाद्या दुकानात जाऊन चौकशी करण्याची तसदीही घेतली नव्हती. आज अचानक मनात आलं आणि लांबी मिळूनही गेली!<br />काही गोष्टींना थेट भिडल्याखेरीज त्या हाताशी येत नाहीत, हेच खरं!!<br /> </div> <div>...<br /><strong></strong></div> <div><strong>ता. क. : </strong>या ब्लॉगपोस्टला फारशी "खोली' नाही, हे जरी खरं असलं, तरी "लांबी'च्या या मोहिमेबद्दल मला छाती "रुंद' करून सांगायचंच होतं! असो. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-8413552078304877849?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-21015222903684611232010-08-03T04:18:00.003-05:002010-08-03T04:25:28.495-05:00फ्रेंडशिप band (`बंद')!<p class="mobile-photo"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TFfe_eCsdII/AAAAAAAAEE0/0Mp6A-iW39Y/s1600/frindship+day1-733396.jpg"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TFfe_eCsdII/AAAAAAAAEE0/0Mp6A-iW39Y/s320/frindship+day1-733396.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501110651833840770" /></a></p><div>""बाबा, आपल्याकडे फ्रेंडशिप बॅंड आहेत?''<br />शी-शू करायची अक्कल आत्ता आत्ता आलेली आमची साडेपाच वर्षांची चिमुरडी मला विचारत होती.<br />"नाहीत,' असं सांगून मी टाळण्याचा प्रयत्न केला.<br />""मला उद्या पाच -सहा फ्रेंडशिप बॅंड हवेत!'' तिनं फर्मान सोडलं.<br /> ""कशाला गं?'' मी साळसूदपणाचा आव आणला.<br />""आमच्या वर्गातली मुलं आज एकमेकांना बांधत होती. माझ्याकडे एकही नव्हता. मला उद्या हवा म्हणजे हवा!'' तिनं ठणकावलं.<br />आपला गरीब बिच्चाऱ्या पित्याच्या भूमिकेत शिरून गप्प बसलो. संध्याकाळी आईनं तिला फ्रेंडशिप बॅंड आणून दिले. आज वर्गातल्या तिच्या आवडत्या मुलांना ती बांधूनही आली.<br /> आमची शाळा आठवली.<br />फ्रेंडशिप म्हणजे काय, ते आम्हाला सातवी-आठवीत कळू लागलं. तेदेखील मुला-मुलांच्या फ्रेंडशिपबद्दलच. मुला-मुलींची फ्रेंडशिप वगैरे नाव काढायचीच सोय नव्हती. एक गाल शिक्षकांनी आणि दुसरा घरच्यांनी लाल केला असता, अशी परिस्थिती होती.<br /> शाळेत मुला-मुलींच्या गप्पा, मैत्रीवर अघोषित बंदी होती. शाळेनं तशी घातली नव्हती, पण प्रथाही नव्हती. मुला-मुलींना चिडवणं वगैरे चालायचं. एखाद्या मुलीला एखाद्या मुलाच्या नावानं जास्तच चिडवलं जाऊ लागलं, की ती राखीपौर्णिमेला थेट त्याला राखीच बांधायची. मुला-मुलींमध्ये एकच नातं होतं - भावा बहिणींचं! कसं अगदी पवित्र नातं!<br /> आम्ही वर्ग डोक्यावर घ्यायचो म्हणून सातवीत आम्हाला भयंकर "शिक्षा' झाली होती. मुलींच्या शेजारी एकाच बाकावर बसण्याची!<br />एखाद्या मुलीच्या शेजारी बसण्यासारखा अपमान आणि अवहेलना नव्हती!<br />आम्ही मग बेंचवर "हद्द' आखून घ्यायचो. माझ्या हद्दीत तू फिरकायचं नाही...हात ठेवायचा नाही...पेन इकडे येता कामा नये, एवढ्या पातळीवर ही खुन्नस चालायची.<br /> झ्या शेजारी राहणारी मुलगी माझ्या पुढच्याच बाकावर बसायची, पण मी वर्गात तिच्याशी जेमतेम एक-दोनदा बोललो असेन. तेदेखील पेन खाली पडलंय, खोडरबर आहे का वगैरे प्रश्नांसाठी.<br />फ्रेंडशिप वगैरे करण्याचं वारं कॉलेजात गेल्यावरच डोक्यात शिरलं. स्लॅमबुक देखील वर्षाच्या अखेरीस हाती पडलं.<br /> फ्रेंडशिप करायची क्रेझ असते त्या वयात ती केली नाही, पण पुण्यात आल्यावर मात्र मनसोक्त अनुभवली. प्रत्यक्ष फ्रेंडशिपच्या जागी इथे व्हर्च्युअल, अर्थात नेट फ्रेंडशिप अनुभवायला मिळाली.<br />त्या माध्यमातून मात्र अनेक चांगले मित्र मिळाले. कुणी माझ्या गावाचे निघाले, कुणाशी विचार जुळले, कुणाशी भावनिक तारा जमल्या, कुणी "ग्राफिटी'चे चाहते निघाले. अनेकांशी दृढ मैत्री झाली. ती केवळ व्हर्च्युअल न राहता प्रत्यक्षही भेटणं झालं.<br /> असं असलं, तरी फ्रेंडशिप बॅंड वगैरे मैत्रीच्या देखाव्यात कधी अडकावंसं वाटलं नाही. तशा दिखाऊ मैत्रीपेक्षा खूप घट्ट मैत्री असली, तरी ती जगाला ओरडून सांगावीशी वाटली नाही. कधीकधी स्पष्ट बोलण्यानं, अलिप्त वागण्यानं काही मित्र दुखावले, काही दूर गेले, काहींनी अचानक रामराम ठोकला. पण जे उरले, त्यांच्याशी छान संवाद राहिला. त्यांच्या आयुष्यात वेगवेगळी स्थित्यंतरं आली...दरवेळी मला साथीला जाता आलंच असं नाही, पण त्यांच्याबद्दल प्रेम, आपुलकी, मदतीची भावना कायम राहिली.<br /> आजही आहे...जे दूर गेले, त्यांनाही या निमित्तानं परत येण्यासाठी ही हाक आणि जे आहेत, त्यांच्याशी मैत्री अधिक घट्ट व्हावी, ही सदिच्छा!<br />मनस्वीच्या फ्रेंडशिप बॅंडच्या निमित्तानं बऱ्याच आठवणींवरचा पडदा निघाला.<br />लिहायचं होतं जरा हलकंफुलकं, पण जरा भावनांचे कढ जास्तच झाले.<br /> असो. माणसानं दर वेळी मन हलकं करण्यासाठी विनोदाचा आधार घेतलाच पाहिजे का?<br />----<br /><strong><font color="#ff0000">तळटीप ः</font> आजही फेसबुक, ऑर्कुटवर ओळखपाळख, स्वतःची माहिती देण्याचंही सौजन्य न दाखविता थेट "फ्रेंडशिप रिक्वेस्ट' पाठवणारे उपटसुंभ भेटतात. मी त्यांची माहितीही न बघता रिक्वेस्ट फेटाळून लावतो! </strong></div> <div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-2101522290368461123?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-83301123561759453332010-07-30T14:59:00.002-05:002010-08-03T04:32:46.987-05:00`काका' मला वाचवा!<div>"सार्वजनिक काका' अशा नावाचा एक पुरस्कार पुण्यात दिला जातो. सार्वजनिक कार्यात अग्रेसर असलेल्या लोकांसाठी हा पुरस्कार असावा. आमच्याशी संबंधित दोन काकांनी मात्र त्यांच्या "सार्वजनिक' वागण्याने अलीकडच्या काळात उच्छाद मांडला.</div> <div><br />गेल्या वर्षीपर्यंत मला वेळ असल्यानं मनस्वीला सकाळी शाळेत आणि दुपारी बाल भवनला सोडण्याची जबाबदारी मीच खांद्यावर (आणि कडेवर) घेतली होती. या वर्षी मात्र निमिषचं आमच्या घरात आगमन झाल्यापासून आणि मनुच्या शाळेची वेळ बदलल्यापासून तिच्या शाळेच्या वेळांच्या बंधनात अडकायला नको वाटू लागलं. मनुची शाळा यंदा सकाळी 7.20 ची झाली. त्यामुळं सहाला उठणं, तिला आवरून वेळेत तयार करणं आणि काकांच्या व्हॅनसाठी सातच्या आधी सोडणं, असा दिनक्रम झाला. महिनाभरच झाला शाळा सुरू होऊन आणि सगळं व्यवस्थित सुरू होतं. एके दिवशी मात्र मनस्वी दुपारी घरी आली, ती हिरमुसल्या चेहऱ्यानं. तिला शाळेत उशीर झाल्यामुळं शिक्षा झाली होती. मैदानात उभं राहायला आणि उठाबशा काढायला लावलं होतं.</div> <div><br />सकाळी ती वेळेत खाली उतरली, पण काका आले, तेव्हा त्यांच्या गाडीचं चाक पंक्चर होतं. त्यांनी तशाच अवस्थेत मुलांना गोळा करून वाटेत दुसऱ्या गाडीत मुलं सोडली आणि त्यांच्या मार्फत ती शाळेत पोचली, तेव्हा थोडासा उशीर झाला होता. अशा कारणासाठी पाच-दहा मिनिटं उशीर झाल्यानंतरही मुलांना शिक्षा झाल्याचं कळल्यावर माझं डोकंच फिरलं.</div> <div><br />दुसऱ्याच दिवशी शाळेच्या मुख्याध्यापकांना तीव्र नाराजी व्यक्त करणारं पत्र दिलं. त्यांनी त्याची दखल घेतली, पण फारसा फरक पडला नव्हता त्यांना. वर उठाबशा म्हणजे मुलांसाठी व्यायामच असतो, असंही ऐकावं लागलं.</div> <div><br />या काकांनी दुसऱ्या काकांकडे मुलं सोपविताना शाळेपर्यंत व्यवस्थित निरोप पोचविण्याची व्यवस्था तातडीने करायला हवी होती. ती त्यांनी न केल्यामुळे या मुलांना नाहक शिक्षा झाली.<br /><br />दुसऱ्या काकांची वेगळीच तऱ्हा.<br />मनस्वी बाल भवनला अधून मधून दांड्या मारतेच. कधी पाऊस, कधी कुठलं काम, कधी कार्यक्रम यामुळे ती जाऊ शकत नाही. दर वेळी ती एक-दोन दिवस गेली नाही, की तिसऱ्या दिवशी तिच्या काकांना फोन करून ती येणार असल्याचं कळवायला लागायचं. त्यातून हल्ली साडेचारच्या बाल भवनसाठी तिची रिक्षा खूप लवकर, म्हणजे पावणेचारलाच येते, म्हणून आम्ही जाताना तिला स्वतःच सोडायचं ठरवलं होतं. तरीही काकांना पैसे दोन वेळचेच देत होतो.</div> <div><br />मध्यंतरी एक-दोनदा काकांना फोनवरून न कळवल्यामुळं ते मनस्वीला घेऊनच आले नाहीत. मग उगाच धावतपळत तिला आणायला पुन्हा जावं लागलं. दरवेळी त्यांचं कारण ठरलेलं असायचं - ती कुठेतरी खेळत होती, बाईंनी मला सांगितलंच नाही, काका काही बोललेच नाहीत..वगैरे वगैरे.<br /> आज पुन्हा ते तिला तिथेच ठेवून निघून गेले, तेव्हा या संतापानं टोकच गाठलं. मनस्वी ताईंबरोबर घरी आली. मी फोनवरून त्यांना झापलं. पण तरीही ते ढिम्म होते. आजही त्यांची कारणं तयार होती. मी रिक्षा बंद करून टाकली, तरी त्यांना फारसा काही फरक पडलेला नव्हता.</div> <div><br />आता मनस्वीला दुसरी व्हॅन शोधायचेच. पण स्वतः करीत असलेल्या कामावर विश्वास असलेले काका कुठे मिळतील? </div> <div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-8330112356175945333?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-1167319623421129602010-07-29T14:43:00.002-05:002010-07-29T14:47:31.042-05:00व्यसनेशु सख्यम!<p class="mobile-photo"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TFHZ8Z1a_1I/AAAAAAAAEEs/wytLKGFk8tg/s1600/kaminey-725460.jpg"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TFHZ8Z1a_1I/AAAAAAAAEEs/wytLKGFk8tg/s320/kaminey-725460.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5499416251746418514" /></a></p><div>आज दुपारी ऑफिसातील काम उरकल्यानंतर थोडासा वेळ हाताशी होता म्हणून बऱ्याच दिवसांनी सीडी खरेदी आणि विंडो शॉपिंगसाठी लक्ष्मी रस्त्यावरच्या माझ्या आवडत्या दुकानात गेलो होतो. इथूनच मी पहिल्यांदा सीडी प्लेअर घेतला, तेव्हापासून तिथल्या सीडी, कॅसेट कलेक्शनच्या प्रेमात पडलो होतो. तिथली शिस्त आणि सगळं साहित्य व्यवस्थित मांडण्याची पद्धत फार आकर्षक आहे. आपल्याला हवी ती सीडी विकत घ्यायला फार सोयीचं जातं. असो.<br /> <br />अलिकडच्या काळात बरेच हिंदी, मराठी चित्रपट पाहायला वेळ झालेला नाही. अनेक सिनेमे घरी कॉंप्युटरच्या हार्डडिस्कवर असले, तरी ते बघणं झालेलं नाही. काही सिनेमे तर अर्धवट बघितले, पण इंटरव्हलनंतर बघायचे राहिले, ते राहिलेच. अनेक जुने, अर्धजुने सिनेमेही मी पाहिलेले नाहीत. पूर्वी घरून परवानगी नव्हती, कुठले सिनेमे बघायची त्याची अक्कल नव्हती, रत्नागिरीत फार काही बघण्याची संधी नव्हती...बरीच कारणं. बॅकलॉग बराच राहिलाय, एवढंच खरं.<br /> <br />हाच बॅकलॉग भरून काढण्याचे आता प्रयत्न चाललेत. त्यामुळे आज वेळ होता म्हणून थोड्या सीडी खरेदी कराव्यात, असा विचार करून दुकानात शिरलो होतो. दहा-पंधरा मिनिटांत खरेदी उरकून निघायचं होतं, पण सीडींचा खजिना पाहून रमायलाच झालं. मोझर बेअरच्या अलिकडे आलेल्या स्वस्तातल्या सीडी हे माझं पहिलं लक्ष्य होतं. पण डीव्हीडी पाहिल्या आणि त्यांच्या प्रेमात पडलो.<br /> <br />नव्या, जुन्या सिनेमांच्या अनेक डीव्हीडी खुणावत होत्या. माझे अलिकडच्या काळात चुकलेले अनेक सिनेमे एकत्रित उपलब्ध होते. त्यातही सर्वांत चांगल्या पॅकेजसाठी बरीच शोधाशोध केली. कमिने, वेन्सडे, देव डी, अशा एकूण सहा चित्रपटांची डीव्हीडी अवघ्या 55 रुपयांना पाहून मी थक्क झालो. अलिकडे पायरसी बोकाळल्यापासून 50 रुपयांत पाच, सहा चित्रपट की गोष्ट काही नवी नव्हती. पण ती बनावट सीडींच्या बाबतीत होती. अधिकृत, चांगल्या दर्जाच्या आणि कंपनीच्या सीडीसुद्धा एवढ्या स्वस्तात उपलब्ध असल्याची मला कल्पनाच नव्हती.<br /> अवघ्य 55 रुपयांत सहा सिनेमे खरेदी करताना मला रत्नागिरीचे सिनेमा पाहण्यासाठीचे संघर्षाचे दिवस आठवले. तेव्हा थिएटरला तिकीट दहा रुपयांच्या आतच होते, पण तरीही घरून सिनेमा पाहायला जायला परवानगी मिळवण्यासाठी आटापिटा करावा लागायचा. "टीव्हीवर येईल तेव्हा बघ सिनेमा!' हे उत्तर ठरलेलं असायचं. मग काहीतरी कारण सांगून, बाबापुता करून परवानगी मिळवायला लागायची. नववीत असताना आईनं "थरथराट' बघायला परवानगी दिली नाही, तेव्हा तेवढा "थयथयाट' केला होता मी! दहावीच्या अख्ख्या वर्षात मी एकच चित्रपट पाहिला होता. मोठं झाल्यावर मी यंव करीन नि त्यंव करीन अशी स्वप्नं पाहायचं वय होतं ते. मी त्यावेळी मोठं झाल्यावर आपण तिन्ही थिएटरला लागलेले सगळेच्या सगळे सिनेमे दर आठवड्याला पाहायचे, असली स्वप्नं रंगवायचो. आमच्या महत्त्वाकांक्षेची झेप तेवढीच!<br /> <br />अनेकदा उन्हाळ्यात सार्वजनिक पूजेच्या निमित्तानं मळ्यात, मैदानात सिनेमे प्रोजेक्टरवर दाखवले जायचे. शेजारपाजारचा कुणीतरी जोडीदार शोधून मी ते पाहायला जायचो. टिपिकल मिथून, अमिताभ, नाहीतर जीतेंद्रचे सिनेमे असायचे. पण तरीही कुठेतरी शेणार, चिखलात, काट्यात, गडग्यावर बसून डोळे तारवटून ते सिनेमे पाहायचो. रस्त्यात बसलेलो असताना बस आली म्हणून चंबूगबाळं आवरून मध्येच उठावं लागायचं. पडद्याच्या समोरच्या बाजूला जागा मिळाली नाही, तर मागच्या बाजूनं उजव्या हातानं फायटिंग करणारा अमिताभ पाहावा लागायचा. मध्येच कुठून तरी सापबिप निघाला, तर पळापळ व्हायची. धुरळा, मातीनं कपडे खराब व्हायचं. पण "की न घेतले हे व्रत आम्ही अंधतेने' या निर्धारानं आम्ही टिकून राहायचो.<br /> "राम तेरी गंगा मैली' पाहायला असाच कुठेतरी रस्ता तुडवत गेलो होतो. तिथे व्हिडिओवर सिनेमा होता आणि आम्ही सुमारे वीस-पंचवीस फुटांवर होतो. मंदाकिनीचं नखसुद्धा दिसणं शक्य नव्हतं! मग हिरमुसून परत फिरलो होतो.<br />मजा होती त्या दिवसांत!<br /> <br />आज 55 रुपयांत 6 सिनेमे, म्हणजे नऊ रुपयांना एक सिनेमा कायमस्वरूपी विकत घेताना हे सगळं आठवलं आणि फार वाईट वाटलं. आपण जिवापाड प्रेम केलेलं हे व्यसन एवढं स्वस्त आणि सहज होईल, अशी कधीच कल्पना केली नव्हती.<br />आपल्या आवडीच्या, अतीव प्रेमाच्या गोष्टीसाठी थोडेफार कष्ट करायला लागले पाहिजेत. सुखसोयी आयत्या मिळाल्या, तर त्यातली गंमत कमी होते, हेच खरं! </div> <div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-116731962342112960?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-76939788862932762262010-06-29T01:42:00.001-05:002010-06-29T07:03:58.352-05:00पावसा पावसा कधी होशील रे पाऊस?<p class="mobile-photo"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TCmWc_JbUaI/AAAAAAAAD98/WBxW0Vzp5kM/s1600/tahini+5th+july+09+076-706170.jpg"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TCmWc_JbUaI/AAAAAAAAD98/WBxW0Vzp5kM/s320/tahini+5th+july+09+076-706170.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488083045659136418" /></a></p><p class="mobile-photo"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TCmWdiWy5JI/AAAAAAAAD-E/RAb-2WP6xXs/s1600/tahini+5th+july+09+108-709055.jpg"><img src="http://4.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TCmWdiWy5JI/AAAAAAAAD-E/RAb-2WP6xXs/s320/tahini+5th+july+09+108-709055.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488083055110448274" /></a></p><p>मानसा<font face="SUBAK-1"> </font>मानसा<font face="SUBAK-1"> </font>कधी<font face="SUBAK-1"> </font>होशील<font face="SUBAK-1"> </font>रे<font face="SUBAK-1"> </font>मानूस</p> <p>अशी<font face="SUBAK-1"> </font>कुणाची<font face="SUBAK-1"> </font>तरी<font face="SUBAK-1"> </font>कविता<font face="SUBAK-1"> </font>आहे<font face="SUBAK-1">. </font>कुणाची<font face="SUBAK-1"> </font>तरी<font face="SUBAK-1"> </font>अशासाठी<font face="SUBAK-1">, </font>की<font face="SUBAK-1"> </font>मला<font face="SUBAK-1"> </font>कवितेतलं<font face="SUBAK-1"> </font>ओ<font face="SUBAK-1"> </font>की<font face="SUBAK-1"> </font>ठो<font face="SUBAK-1"> </font>कळत<font face="SUBAK-1"> </font>नाही<font face="SUBAK-1">. </font>कळलं<font face="SUBAK-1">, </font>तरी<font face="SUBAK-1"> </font>लक्षात<font face="SUBAK-1"> </font>राहत<font face="SUBAK-1"> </font>नाही<font face="SUBAK-1">. </font>मग<font face="SUBAK-1"> </font>कशाला<font face="SUBAK-1"> </font>डोक्याला<font face="SUBAK-1"> </font>ताप<font face="SUBAK-1"> </font>घ्या<font face="SUBAK-1">? </font>कुणाची<font face="SUBAK-1"> </font>तरी<font face="SUBAK-1"> </font>असं<font face="SUBAK-1"> </font>म्हटलं<font face="SUBAK-1">, </font>की<font face="SUBAK-1"> </font>सगळे<font face="SUBAK-1"> </font>प्रश्न<font face="SUBAK-1"> </font>मिटतात<font face="SUBAK-1">.</font></p> <p>तर<font face="SUBAK-1"> </font>ते<font face="SUBAK-1"> </font>असो<font face="SUBAK-1">.</font></p> <p>सांगण्याचा<font face="SUBAK-1"> </font>उद्देश<font face="SUBAK-1"> </font>हा<font face="SUBAK-1">, </font>की<font face="SUBAK-1"> </font>सध्या<font face="SUBAK-1"> </font>पावसा<font face="SUBAK-1"> </font>पावसा<font face="SUBAK-1"> </font>कधी<font face="SUBAK-1"> </font>होशील<font face="SUBAK-1"> </font>रे<font face="SUBAK-1"> </font>पाऊस<font face="SUBAK-1">, </font>असं<font face="SUBAK-1"> </font>म्हणायची<font face="SUBAK-1"> </font>वेळ<font face="SUBAK-1"> </font>आलेय<font face="SUBAK-1">.</font></p> <p>यंदा<font face="SUBAK-1"> </font>भरपूर<font face="SUBAK-1"> </font>पाऊस<font face="SUBAK-1"> </font>होणार<font face="SUBAK-1">...</font>मान्सून<font face="SUBAK-1"> </font>आला<font face="SUBAK-1">...102 </font>टक्के<font face="SUBAK-1"> </font>सरासरी<font face="SUBAK-1"> </font>गाठणार<font face="SUBAK-1">..</font>जूनची<font face="SUBAK-1"> </font>सरासरी<font face="SUBAK-1"> </font>ओलांडली<font face="SUBAK-1">...</font>खंडीभर<font face="SUBAK-1"> </font>बातम्या<font face="SUBAK-1"> </font>लिहून<font face="SUBAK-1">, </font>वाचून<font face="SUBAK-1"> </font>आणि<font face="SUBAK-1"> </font>संपादित<font face="SUBAK-1"> </font>करून<font face="SUBAK-1"> </font>जूनच्या<font face="SUBAK-1"> </font>पहिल्या<font face="SUBAK-1"> </font>पंधरवड्यात<font face="SUBAK-1"> </font>भरपूर<font face="SUBAK-1"> </font>करमणूक<font face="SUBAK-1"> </font>झाली<font face="SUBAK-1">. </font>या<font face="SUBAK-1"> </font>बातम्या<font face="SUBAK-1"> </font>वाचतानाच<font face="SUBAK-1"> </font>मनात<font face="SUBAK-1"> </font>शंकेची<font face="SUBAK-1"> </font>पाल<font face="SUBAK-1"> </font>चुकचुकत<font face="SUBAK-1"> </font>होती<font face="SUBAK-1">. </font>चोर<font face="SUBAK-1">-</font>दरोडेखोर<font face="SUBAK-1"> </font>जसे<font face="SUBAK-1"> </font>पेपरमधल्या<font face="SUBAK-1"> </font>बंदोबस्ताच्या<font face="SUBAK-1"> </font>बातम्या<font face="SUBAK-1"> </font>वाचून<font face="SUBAK-1"> </font>सावध<font face="SUBAK-1"> </font>होतात<font face="SUBAK-1"> </font>ना<font face="SUBAK-1">, </font>तसाच<font face="SUBAK-1"> </font>पाऊस<font face="SUBAK-1"> </font>झाला<font face="SUBAK-1"> </font>तर<font face="SUBAK-1">? </font>पण<font face="SUBAK-1"> </font>स्वयंघोषित<font face="SUBAK-1"> </font>हवामानतज्ज्ञ<font face="SUBAK-1"> </font>सांगत<font face="SUBAK-1"> </font>होते<font face="SUBAK-1">, `</font>गेल्या<font face="SUBAK-1"> </font>वर्षी<font face="SUBAK-1"> </font>दुष्काळ<font face="SUBAK-1"> </font>होता<font face="SUBAK-1">. </font>म्हणजे<font face="SUBAK-1"> </font>यंदा<font face="SUBAK-1"> </font>पाऊस<font face="SUBAK-1"> </font>नक्की<font face="SUBAK-1"> </font>पडणार<font face="SUBAK-1">. </font>अगदी<font face="SUBAK-1"> </font>सरासरी<font face="SUBAK-1"> </font>ओलांडणार<font face="SUBAK-1">...' </font>मग<font face="SUBAK-1"> </font>आमची<font face="SUBAK-1"> </font>तोंडं<font face="SUBAK-1"> </font>गप्प<font face="SUBAK-1"> </font>झाली<font face="SUBAK-1">.</font></p> <p>पण<font face="SUBAK-1"> </font>व्हायचं<font face="SUBAK-1"> </font>तेच<font face="SUBAK-1"> </font>झालं<font face="SUBAK-1">. </font>गेले<font face="SUBAK-1"> </font>पंधरा<font face="SUBAK-1"> </font>दिवस<font face="SUBAK-1"> </font>पाऊस<font face="SUBAK-1"> </font>वाकुल्या<font face="SUBAK-1"> </font>दाखवतोय<font face="SUBAK-1">. </font>पुण्यात<font face="SUBAK-1">, </font>पुणे<font face="SUBAK-1"> </font>जिल्ह्यात<font face="SUBAK-1"> </font>जोरदार<font face="SUBAK-1"> </font>पाऊस<font face="SUBAK-1"> </font>पडून<font face="SUBAK-1"> </font>पाणी<font face="SUBAK-1"> </font>वगैरे<font face="SUBAK-1"> </font>भरल्याच्या<font face="SUBAK-1"> </font>बातम्या<font face="SUBAK-1"> </font>एखाद<font face="SUBAK-1">-</font>दोन<font face="SUBAK-1"> </font>वेळाच<font face="SUBAK-1"> </font>वाचायला<font face="SUBAK-1"> </font>मिळाल्या<font face="SUBAK-1">. </font>त्यादेखील<font face="SUBAK-1"> </font>जूनच्या<font face="SUBAK-1"> </font>पहिल्या<font face="SUBAK-1"> </font>आठवड्यात<font face="SUBAK-1">. </font>त्यातला<font face="SUBAK-1"> </font>निम्मा<font face="SUBAK-1"> </font>पाऊस<font face="SUBAK-1"> </font>तर<font face="SUBAK-1"> </font>मान्सूनचा<font face="SUBAK-1"> </font>नव्हताच<font face="SUBAK-1">...</font></p> <p>ट्रेकला<font face="SUBAK-1"> </font>सुरुवात<font face="SUBAK-1"> </font>करायची<font face="SUBAK-1"> </font>म्हणून<font face="SUBAK-1"> </font>गेल्या<font face="SUBAK-1"> </font>रविवारी<font face="SUBAK-1"> </font>भातराशी<font face="SUBAK-1"> </font>ट्रेकला<font face="SUBAK-1"> </font>जाऊन<font face="SUBAK-1"> </font>आलो<font face="SUBAK-1">. </font>पवनानगरच्या<font face="SUBAK-1"> </font>अगदी<font face="SUBAK-1"> </font>पावसाच्या<font face="SUBAK-1"> </font>पट्टयात<font face="SUBAK-1">. </font>वाटलं<font face="SUBAK-1">, </font>पावसात<font face="SUBAK-1"> </font>चिंब<font face="SUBAK-1"> </font>भिजता<font face="SUBAK-1"> </font>येईल<font face="SUBAK-1">. </font>पण<font face="SUBAK-1"> </font>कसलं<font face="SUBAK-1"> </font>काय<font face="SUBAK-1"> </font>नि<font face="SUBAK-1"> </font>कसलं<font face="SUBAK-1"> </font>काय<font face="SUBAK-1">...</font>औषधालाही<font face="SUBAK-1"> </font>पाऊस<font face="SUBAK-1"> </font>नव्हता<font face="SUBAK-1">. </font>एकदा<font face="SUBAK-1"> </font>धुक्याचं<font face="SUBAK-1"> </font>दर्शन<font face="SUBAK-1"> </font>झालं<font face="SUBAK-1">, </font>तेवढंच<font face="SUBAK-1">.</font></p> <p>काल<font face="SUBAK-1"> </font>खडकवासल्याला<font face="SUBAK-1"> </font>गेलो<font face="SUBAK-1"> </font>होतो<font face="SUBAK-1">. </font>तिथेही<font face="SUBAK-1"> </font>पाऊस<font face="SUBAK-1"> </font>भेटला<font face="SUBAK-1"> </font>नाहीच<font face="SUBAK-1">. </font>साधे<font face="SUBAK-1"> </font>ढगसुद्धा<font face="SUBAK-1"> </font>सिंहगडाच्या<font face="SUBAK-1"> </font>टोकावरून<font face="SUBAK-1"> </font>खाली<font face="SUBAK-1"> </font>उतरायला<font face="SUBAK-1"> </font>तयार<font face="SUBAK-1"> </font>नव्हते<font face="SUBAK-1">.</font></p> <p>गेल्या<font face="SUBAK-1"> </font>वर्षी<font face="SUBAK-1"> </font>पावसानं<font face="SUBAK-1"> </font>असंच<font face="SUBAK-1"> </font>कुथवलं<font face="SUBAK-1"> </font>होतं<font face="SUBAK-1">. </font>जूनची<font face="SUBAK-1"> </font>पुण्यातली<font face="SUBAK-1"> </font>सरासरी<font face="SUBAK-1"> </font>ओलांडून<font face="SUBAK-1"> </font>गेली<font face="SUBAK-1"> </font>आणि<font face="SUBAK-1"> </font>मग<font face="SUBAK-1"> </font>पावसासारखा<font face="SUBAK-1"> </font>पाऊस<font face="SUBAK-1"> </font>काही<font face="SUBAK-1"> </font>पडलाच<font face="SUBAK-1"> </font>नाही<font face="SUBAK-1">. </font>जुलै<font face="SUBAK-1">, </font>आॅगस्टमध्ये<font face="SUBAK-1"> </font>थोडी<font face="SUBAK-1"> </font>भरपाई<font face="SUBAK-1"> </font>केली<font face="SUBAK-1"> </font>त्यानं<font face="SUBAK-1">, </font>पण<font face="SUBAK-1"> </font>तेवढीच<font face="SUBAK-1">. </font>गेल्या<font face="SUBAK-1"> </font>वर्षी<font face="SUBAK-1"> </font>पाच<font face="SUBAK-1"> </font>जुलैला<font face="SUBAK-1"> </font>ताम्हिणीत<font face="SUBAK-1"> </font>गेलो<font face="SUBAK-1"> </font>होतो<font face="SUBAK-1">. </font>नेहमीपेक्षा<font face="SUBAK-1"> </font>जरा<font face="SUBAK-1"> </font>लवकरच<font face="SUBAK-1">. </font>पुण्यात<font face="SUBAK-1"> </font>पावसाची<font face="SUBAK-1"> </font>फारशी<font face="SUBAK-1"> </font>लक्षणं<font face="SUBAK-1"> </font>नसल्यानं<font face="SUBAK-1"> </font>या<font face="SUBAK-1"> </font>ट्रिपविषयी<font face="SUBAK-1"> </font>जरा<font face="SUBAK-1"> </font>धाकधूकच<font face="SUBAK-1"> </font>मनात<font face="SUBAK-1"> </font>होती<font face="SUBAK-1">. </font>पण<font face="SUBAK-1"> </font>जातानाच<font face="SUBAK-1"> </font>एका<font face="SUBAK-1"> </font>छोट्या<font face="SUBAK-1"> </font>धबधब्यानं<font face="SUBAK-1"> </font>उत्साह<font face="SUBAK-1"> </font>वाढवला<font face="SUBAK-1">. </font>नंतर<font face="SUBAK-1"> </font>तर<font face="SUBAK-1"> </font>रस्त्यावर<font face="SUBAK-1"> </font>आम्ही<font face="SUBAK-1"> </font>धुक्यात<font face="SUBAK-1"> </font>हरवून<font face="SUBAK-1"> </font>गेलो<font face="SUBAK-1"> </font>आणि<font face="SUBAK-1"> </font>ताम्हिणीत<font face="SUBAK-1"> </font>फार<font face="SUBAK-1"> </font>नाही<font face="SUBAK-1">, </font>पण<font face="SUBAK-1"> </font>आनंद<font face="SUBAK-1"> </font>घेण्याएवढे<font face="SUBAK-1"> </font>धबधबे<font face="SUBAK-1"> </font>मिळाले<font face="SUBAK-1">.</font></p> <div>यंदा<font face="SUBAK-1"> </font>एवढ्यात<font face="SUBAK-1"> </font>ताम्हिणीत<font face="SUBAK-1"> </font>जायचा<font face="SUBAK-1"> </font>विचार<font face="SUBAK-1"> </font>नाहीये<font face="SUBAK-1">, </font>पण<font face="SUBAK-1"> </font>पावसाची<font face="SUBAK-1"> </font>प्रतीक्षा<font face="SUBAK-1"> </font>मात्र<font face="SUBAK-1"> </font>आहे<font face="SUBAK-1">. </font>ताम्हिणीसह<font face="SUBAK-1"> </font>माळशेजही<font face="SUBAK-1"> </font>करायचा<font face="SUBAK-1"> </font>बेत<font face="SUBAK-1"> </font>आहे<font face="SUBAK-1">. </font>बघूया<font face="SUBAK-1">. </font>आधी<font face="SUBAK-1"> </font>पाऊस<font face="SUBAK-1"> </font>तर<font face="SUBAK-1"> </font>पडू<font face="SUBAK-1"> </font>दे<font face="SUBAK-1">.!</font></div> <div><font face="SUBAK-1"></font> </div> <div><font face="SUBAK-1"><strong><u><font color="#ff0000">(फोटो गेल्या वर्षीचे आहेत. क्रुपया गैरसमज नसावा.)</font></u></strong></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-7693978886293276226?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-72953870082090229642010-06-23T05:42:00.002-05:002010-06-23T05:51:28.662-05:00डोळे तुपाशी; डोके उपाशी!<a href="http://1.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TCHlaiozPmI/AAAAAAAAD8w/J6AWn83Shak/s1600/raavan-wallpaper.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TCHlaiozPmI/AAAAAAAAD8w/J6AWn83Shak/s320/raavan-wallpaper.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485918065251270242" /></a><br /><br />दसऱ्याचा रावण दहनाचा भव्य कार्यक्रम पाहायला जावं आणि बुजगावण्याला जाळताना पाहायला लागावं, तसं काहीसं "रावण' पाहणाऱ्या प्रेक्षकांचं होतं. प्रचंड बजेट, अफाट मेहनत, बक्कळ पैसे घेणारे बडे कलाकार आणि भारतीय चित्रपटसृष्टीला वेगळी दिशा देणारे दिग्दर्शक मणिरत्नम अशी भरभक्कम रसद रणांगणावर मान टाकते आणि "रावण'चं "दहन' कसलं, शेकोटीच पाहावी लागते!<br />महाभारतावरचा "राजनीती' झाला; आता मणिरत्नम यांनी "रावण'मध्ये रामायणाला वेठीस धरलं आहे. इथे दुष्ट प्रवृत्तीचा "रावण' (वीरा ः अभिषेक बच्चन) आहे, त्याला मारणारा "राम' (देव ः विक्रम) आहे आणि रावणानं अपहरण केलेली त्याची पत्नी "सीता' (रागिणी ः ऐश्वर्या राय) आहे. सीतेचं अपहरण, रामाला हनुमानाची (गोविंदा) मदत, सीतेची अग्निपरीक्षा (पॉलिग्राफ टेस्ट!) असं सगळं आहे. मणिरत्नम यांचा रावण मात्र जरा जास्तच सहानुभूती वाटावा असा आणि अन्यायामुळे व्यवस्थेशी संघर्ष करणारा आहे. हा रावण जसा सीतेच्या प्रेमात पडतो, तसेच तिलाही त्याच्याविषयी आपुलकी निर्माण होते, एवढाच कथानकातला "ट्विस्ट'!<br />मणिरत्नम यांनी आतापर्यंत नेहमीच वेगळे विषय हाताळले आहेत आणि प्रत्येक चित्रपटातून ते सामाजिक भाष्य करू पाहतात. "रावण' मात्र सामाजिक सोडाच, कुठलंच भाष्य करत नाही. वीरानं केलेल्या रागिणीच्या अपहरणापासून चित्रपटाला सुरवात होते. रागिणी त्याच्या लंकेतल्या यातना भोगत असताना त्याच्यावर झालेला अन्याय आणि त्याची सर्वांना मदत करण्याची वृत्ती जवळून अनुभवते. तिच्या मनात त्याच्याविषयी आपुलकी निर्माण होते. रागिणीला सोडविण्यासाठी आणि वीराला पकडण्यासाठी पोलिस अधीक्षक देव जंगजंग पछाडतो. रागिणीला मिळवून तो हा संघर्षही संपवतो.<br />रावणाची व्यक्तिरेखा सादर करताना मणिरत्नम यांनी अभिषेक बच्चनची प्रतिमा लक्षात ठेवून त्याला खूपच सहानुभूती मिळेल, अशी व्यवस्था केली आहे. चित्रपटाची मोठी फसगत तिथेच झालीय. सुरवातीच्या निर्घृण हिंसाचाराच्या दृश्यात तो नरसंहारक म्हणून शोभत नाही आणि नंतरच्या सहानुभूतीपूर्ण प्रतिमेमुळे आधीचं क्रौर्य अविश्वसनीयच वाटू लागतं. रागिणीला तिच्याविषयी प्रेम वाटावं म्हणून केलेली ही व्यवस्था कथानक भरकटून टाकते. चित्रपट पकड घेतो तो शेवटच्या अर्ध्या-पाऊण तासात.<br />कथा-पटकथा फसली असली, तरी चित्रपट शेवटपर्यंत पाहत राहावासा वाटतो तो संतोष सिवन-मणिकंदन यांनी केलेल्या आंतरराष्ट्रीय दर्जाच्या छायाचित्रणामुळे. रौद्रभीषण धबधब्याचं दृश्य असो वा जंगलातील शोधमोहीम... प्रत्येक फ्रेमच्या कानाकोपऱ्यातून कॅमेरा फिरवून त्यांनी झाडं-फुलंच नव्हेत, तर दगड-धोंडेही जिवंत करून टाकले आहेत. शेवटचा अधांतरी पुलावरच्या मारामारीचा प्रसंग म्हणजे तंत्रज्ञानाची, छायाचित्रणाची अत्युच्च पातळी आहे. रहमानचं संगीत वेगळं असलं, तरी चित्रपटातली गाणी अनावश्यक पद्धतीनं येतात.<br />न शोभणारी व्यक्तिरेखा आणि आचरट हावभाव यामुळे अभिषेक बच्चनची कामगिरी फसली आहे. ऐश्वर्या राय-बच्चनने अभिनयाचा आणखी एक उत्तम नमुना सादर केला आहे. रविकिशन लक्षात राहण्यासारखा. गोविंदाला वाया घालवलं आहे. विक्रमही ठीकठाक.<br />छायाचित्रण, सादरीकरणासाठी पाहायलाच हवा, असा हा "रावण' मणिरत्नमचा चित्रपट म्हणून अपेक्षापूर्ती करत नाही, एवढं खरं.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-7295387008209022964?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-56598598855893700962010-06-22T23:43:00.002-05:002010-06-23T05:42:25.101-05:00`भात-राशी'च्या राशीला!<div>भातराशी<font face="Aparajita"> </font>हे<font face="Aparajita"> </font>काही<font face="Aparajita"> </font>ट्रेकला<font face="Aparajita"> </font>जाण्यासाठी<font face="Aparajita"> </font>आकर्षण<font face="Aparajita"> </font>वाटावं<font face="Aparajita"> </font>असं<font face="Aparajita"> </font>नाव<font face="Aparajita"> </font>नाही<font face="Aparajita">, </font>हे<font face="Aparajita"> </font>कबूल<font face="Aparajita">. </font>पण<font face="Aparajita"> </font>दरवेळी<font face="Aparajita"> </font>आपल्याला<font face="Aparajita"> </font>आवडीच्या<font face="Aparajita"> </font>आणि<font face="Aparajita"> </font>नेहमीच्या<font face="Aparajita"> </font>ठिकाणीच<font face="Aparajita"> </font>जावं<font face="Aparajita">, </font>असं<font face="Aparajita"> </font>काही<font face="Aparajita"> </font>नाही<font face="Aparajita"> </font>ना<font face="Aparajita">...</font>कधी<font face="Aparajita"> </font>कधी<font face="Aparajita"> </font>नवे<font face="Aparajita"> </font>प्रयोगही<font face="Aparajita"> </font>करून<font face="Aparajita"> </font>बघावेत<font face="Aparajita">, </font>या<font face="Aparajita"> </font>उद्देशानं<font face="Aparajita"> </font>गेल्या<font face="Aparajita"> </font>रविवारी<font face="Aparajita"> </font>ट्रेकला<font face="Aparajita"> </font>जायचं<font face="Aparajita"> </font>निश्चित<font face="Aparajita"> </font>केलं<font face="Aparajita">.</font></div> <div> <p>आमचा<font face="Aparajita"> </font>मित्र<font face="Aparajita"> </font>अजित<font face="Aparajita"> </font>रानडे<font face="Aparajita"> </font>याच्या<font face="Aparajita"> </font><font face="Aparajita">wanderers </font>क्लबने<font face="Aparajita"> </font>ट्रेक<font face="Aparajita"> </font>आयोजित<font face="Aparajita"> </font>केला<font face="Aparajita"> </font>होता<font face="Aparajita">. </font>रविवार<font face="Aparajita"> </font>होता<font face="Aparajita"> </font>आणि<font face="Aparajita"> </font>मीही<font face="Aparajita"> </font>बऱ्याच<font face="Aparajita"> </font>दिवसांत<font face="Aparajita"> </font>कुठे<font face="Aparajita"> </font>ट्रेक<font face="Aparajita"> </font>केला<font face="Aparajita"> </font>नव्हता<font face="Aparajita">. </font>सगळं<font face="Aparajita"> </font>जुळून<font face="Aparajita"> </font>आलं<font face="Aparajita"> </font>होतं<font face="Aparajita">....</font></p> <p>सकाळी<font face="Aparajita"> </font>सहाच्या<font face="Aparajita"> </font>आधीच<font face="Aparajita"> </font>शिवाजीनगर<font face="Aparajita"> </font>स्थानकावर<font face="Aparajita"> </font>पोचलो<font face="Aparajita">. </font>साडेसहाच्या<font face="Aparajita"> </font>लोकलनं<font face="Aparajita"> </font>निघायचं<font face="Aparajita"> </font>होतं<font face="Aparajita">. </font>जाताना<font face="Aparajita"> </font>अजिबात<font face="Aparajita"> </font>गर्दी<font face="Aparajita"> </font>मिळाली<font face="Aparajita"> </font>नाही<font face="Aparajita">. </font>त्यामुळे<font face="Aparajita"> </font>प्रवास<font face="Aparajita"> </font>छान<font face="Aparajita"> </font>झाला<font face="Aparajita">. </font>पाऊस<font face="Aparajita"> </font>पडण्याविषयी<font face="Aparajita"> </font>जरा<font face="Aparajita"> </font>शंकाच<font face="Aparajita"> </font>होती<font face="Aparajita">. </font>वाटेतही<font face="Aparajita"> </font>कुठे<font face="Aparajita"> </font>पावसाची<font face="Aparajita"> </font>लक्षणं<font face="Aparajita"> </font>दिसत<font face="Aparajita"> </font>नव्हती<font face="Aparajita">. </font>नाही<font face="Aparajita"> </font>म्हणायला<font face="Aparajita"> </font>डोंगरांच्या<font face="Aparajita"> </font>टोकांवर<font face="Aparajita"> </font>ढगांचे<font face="Aparajita"> </font>पुंजके<font face="Aparajita"> </font>जमलेले<font face="Aparajita"> </font>काही<font face="Aparajita"> </font>ठिकाणी<font face="Aparajita"> </font>दिसत<font face="Aparajita"> </font>होते<font face="Aparajita">, </font>पण<font face="Aparajita"> </font>मनाचे<font face="Aparajita"> </font>मोर<font face="Aparajita"> </font>थुईथुई<font face="Aparajita"> </font>नाचावेत<font face="Aparajita">, </font>असं<font face="Aparajita"> </font>वातावरण<font face="Aparajita"> </font>नव्हतं<font face="Aparajita">.</font></p> <p>तासाभरात<font face="Aparajita"> </font>कामशेतला<font face="Aparajita"> </font>पोचलो<font face="Aparajita">. </font>तिथून<font face="Aparajita"> </font>जीपने<font face="Aparajita"> </font>महागाव<font face="Aparajita"> </font>या<font face="Aparajita"> </font>ठिकाणी<font face="Aparajita"> </font>जायचं<font face="Aparajita"> </font>होतं<font face="Aparajita">. </font>तिथल्या<font face="Aparajita"> </font>घटेश्वर<font face="Aparajita"> </font>मंदिरात<font face="Aparajita"> </font>पहिला<font face="Aparajita"> </font>थांबा<font face="Aparajita"> </font>होता<font face="Aparajita">. </font>काही<font face="Aparajita"> </font>मंडळी<font face="Aparajita"> </font>मागे<font face="Aparajita"> </font>राहिली<font face="Aparajita"> </font>होती<font face="Aparajita">. </font>त्यांची<font face="Aparajita"> </font>व्यवस्था<font face="Aparajita"> </font>करून<font face="Aparajita"> </font>आम्ही<font face="Aparajita"> </font>जीपने<font face="Aparajita"> </font>घटेश्वर<font face="Aparajita"> </font>मंदिरात<font face="Aparajita"> </font>पोचलो<font face="Aparajita">. </font>तिथे<font face="Aparajita"> </font>चहाचा<font face="Aparajita"> </font>आस्वाद<font face="Aparajita"> </font>घेतला<font face="Aparajita">. </font>पुण्यातून<font face="Aparajita"> </font>आणलेली<font face="Aparajita"> </font>इडलीही<font face="Aparajita"> </font>हादडली<font face="Aparajita">. </font>अजितनं<font face="Aparajita"> </font>तिथे<font face="Aparajita"> </font>कसले<font face="Aparajita"> </font>कसले<font face="Aparajita"> </font>व्यायाम<font face="Aparajita"> </font>पण<font face="Aparajita"> </font>घेतले<font face="Aparajita">. </font>त्याचे<font face="Aparajita"> </font>नेतृत्वगुण<font face="Aparajita"> </font>हल्ली<font face="Aparajita"> </font>फारच<font face="Aparajita"> </font>फुलून<font face="Aparajita"> </font>आलेत<font face="Aparajita">, </font>हेही<font face="Aparajita"> </font>लक्षात<font face="Aparajita"> </font>आलं<font face="Aparajita">. </font>इंग्रजीतूनही<font face="Aparajita"> </font>तो<font face="Aparajita"> </font>सफाईदार<font face="Aparajita"> (</font>की<font face="Aparajita"> </font>बेमालूम<font face="Aparajita">) </font>मार्गदर्शन<font face="Aparajita"> </font>करत<font face="Aparajita"> </font>होता<font face="Aparajita">.</font></p> <p>पोटपूजा<font face="Aparajita"> </font>झाल्यानंतर<font face="Aparajita"> </font>आम्ही<font face="Aparajita"> </font>साडेनऊच्या<font face="Aparajita"> </font>सुमारास<font face="Aparajita"> </font>भातराशी<font face="Aparajita"> </font>टेकडीकडे<font face="Aparajita"> </font>मोर्चा<font face="Aparajita"> </font>वळविला<font face="Aparajita">. </font>जाताना<font face="Aparajita"> </font>पावसाचं<font face="Aparajita"> </font>टिपूस<font face="Aparajita"> </font>नव्हतं<font face="Aparajita">. </font>अधूनमधून<font face="Aparajita"> </font>तर<font face="Aparajita"> </font>ऊन<font face="Aparajita"> </font>येत<font face="Aparajita"> </font>होतं<font face="Aparajita"> </font>आणि<font face="Aparajita"> </font>घामाघूम<font face="Aparajita"> </font>व्हायला<font face="Aparajita"> </font>होत<font face="Aparajita"> </font>होतं<font face="Aparajita">. </font>दोन<font face="Aparajita"> </font>चार<font face="Aparajita"> </font>छोट्या<font face="Aparajita"> </font>टेकड्या<font face="Aparajita"> </font>आणि<font face="Aparajita"> </font>डोंगररांगा<font face="Aparajita"> </font>पार<font face="Aparajita"> </font>करून<font face="Aparajita"> </font>आम्ही<font face="Aparajita"> </font>एका<font face="Aparajita"> </font>विस्तीर्ण<font face="Aparajita"> </font>पठारावर<font face="Aparajita"> </font>पोचलो<font face="Aparajita">. </font>दुपारचे<font face="Aparajita"> </font>बारा<font face="Aparajita"> </font>वाजले<font face="Aparajita"> </font>होते<font face="Aparajita">. </font>तरी<font face="Aparajita"> </font>तिथे<font face="Aparajita"> </font>हवा<font face="Aparajita"> </font>आल्हाददायक<font face="Aparajita"> </font>होती<font face="Aparajita">. </font>हवा<font face="Aparajita"> </font>स्वच्छ<font face="Aparajita"> </font>असल्यानं<font face="Aparajita"> </font>लोहगड<font face="Aparajita">, </font>विसापूर<font face="Aparajita">, </font>तुंग<font face="Aparajita">, </font>तिकोना<font face="Aparajita"> </font>असे<font face="Aparajita"> </font>किल्ले<font face="Aparajita"> </font>आणि<font face="Aparajita"> </font>चक्क<font face="Aparajita"> </font>ड्यूक्स<font face="Aparajita"> </font>नोजचं<font face="Aparajita"> </font>टोकही<font face="Aparajita"> </font>दिसत<font face="Aparajita"> </font>होतं<font face="Aparajita">. </font>महिनाभरानं<font face="Aparajita"> </font>तिथे<font face="Aparajita"> </font>जायचंच<font face="Aparajita"> </font>आहे<font face="Aparajita">, </font>पण<font face="Aparajita"> </font>त्याआधीच<font face="Aparajita"> </font>तिथलं<font face="Aparajita"> </font>दर्शन<font face="Aparajita"> </font>घडलं<font face="Aparajita">.</font></p> <p>पठारावर<font face="Aparajita"> </font>मस्त<font face="Aparajita"> </font>आराम<font face="Aparajita"> </font>केला<font face="Aparajita">. </font>गार<font face="Aparajita"> </font>वा<font face="Aparajita">-</font>याच्या<font face="Aparajita"> </font>झुळका<font face="Aparajita"> </font>सुखावत<font face="Aparajita"> </font>होत्या<font face="Aparajita">. </font>कुणाच्या<font face="Aparajita"> </font>तरी<font face="Aparajita"> </font>पाय<font face="Aparajita"> </font>लचकला<font face="Aparajita"> </font>होता<font face="Aparajita">. </font>सगळे<font face="Aparajita"> </font>सोपस्कार<font face="Aparajita"> </font>पूर्ण<font face="Aparajita"> </font>झाल्यानंतर<font face="Aparajita"> </font>मग<font face="Aparajita"> </font>भातराशीची<font face="Aparajita"> </font>टेकडी<font face="Aparajita"> </font>चढायला<font face="Aparajita"> </font>सुरुवात<font face="Aparajita"> </font>केली<font face="Aparajita">. </font>अगदी<font face="Aparajita"> </font>छोटंसंच<font face="Aparajita"> </font>टेकाड<font face="Aparajita"> </font>होतं<font face="Aparajita"> </font>ते<font face="Aparajita">. </font>वर<font face="Aparajita"> </font>चढायला<font face="Aparajita"> </font>सुरुवात<font face="Aparajita"> </font>करतानाच<font face="Aparajita"> </font>पावसाचे<font face="Aparajita"> </font>हलके<font face="Aparajita"> </font>शिंतोडे<font face="Aparajita"> </font>उडाले<font face="Aparajita">. </font>वर<font face="Aparajita"> </font>पोचेपर्यंत<font face="Aparajita"> </font>पाऊस<font face="Aparajita"> </font>नक्की<font face="Aparajita"> </font>येणार<font face="Aparajita">, </font>असं<font face="Aparajita"> </font>वाटत<font face="Aparajita"> </font>होतं<font face="Aparajita">, </font>पण<font face="Aparajita"> </font>पुन्हा<font face="Aparajita"> </font>त्याच्या<font face="Aparajita"> </font>लहरीपणाबद्दल<font face="Aparajita"> </font>मनात<font face="Aparajita"> </font>संशयाचं<font face="Aparajita"> </font>धुकं<font face="Aparajita"> </font>दाटत<font face="Aparajita"> </font>होतं<font face="Aparajita">.</font></p> <p>वर<font face="Aparajita"> </font>चढायला<font face="Aparajita"> </font>सोपंच<font face="Aparajita"> </font>होतं<font face="Aparajita">. </font>काही<font face="Aparajita"> </font>नवख्या<font face="Aparajita"> </font>माणसांना<font face="Aparajita"> </font>आधार<font face="Aparajita"> </font>द्यावा<font face="Aparajita"> </font>लागला<font face="Aparajita">. </font>वर<font face="Aparajita"> </font>पोचलो<font face="Aparajita">, </font>तर<font face="Aparajita"> </font>अधिक<font face="Aparajita"> </font>आल्हाददायक<font face="Aparajita"> </font>आणि<font face="Aparajita"> </font>गार<font face="Aparajita"> </font>हवा<font face="Aparajita"> </font>होती<font face="Aparajita">. </font>खालून<font face="Aparajita"> </font>दरीतून<font face="Aparajita"> </font>कुणीतरी<font face="Aparajita"> </font>फुंकर<font face="Aparajita"> </font>मारावी<font face="Aparajita">, </font>तसे<font face="Aparajita"> </font>धुक्याचे<font face="Aparajita"> </font>ढग<font face="Aparajita"> </font>वर<font face="Aparajita"> </font>आले<font face="Aparajita">. </font>काही<font face="Aparajita"> </font>काळ<font face="Aparajita"> </font>तेही<font face="Aparajita"> </font>मनाला<font face="Aparajita"> </font>सुखावून<font face="Aparajita"> </font>गेले<font face="Aparajita">. </font>पुन्हा<font face="Aparajita"> </font>एकदा<font face="Aparajita"> </font>पावसानं<font face="Aparajita"> </font>शिंतोडे<font face="Aparajita"> </font>उडवून<font face="Aparajita"> </font>वाकुल्या<font face="Aparajita"> </font>दाखवल्या<font face="Aparajita">. </font>पण<font face="Aparajita"> </font>प्रत्यक्षात<font face="Aparajita"> </font>तो<font face="Aparajita"> </font>वरुणराजा<font face="Aparajita"> </font>मात्र<font face="Aparajita"> </font>मेहेरबान<font face="Aparajita"> </font>होत<font face="Aparajita"> </font>नव्हता<font face="Aparajita">.</font></p> <p>तिथे<font face="Aparajita"> </font>टेकाडावरच<font face="Aparajita"> </font>डबे<font face="Aparajita"> </font>खाल्ले<font face="Aparajita">. </font>गावातून<font face="Aparajita"> </font>दोन<font face="Aparajita"> </font>वाटाडे<font face="Aparajita"> </font>आमच्यासोबत<font face="Aparajita"> </font>आले<font face="Aparajita"> </font>होते<font face="Aparajita">. </font>एक<font face="Aparajita"> </font>मोठा<font face="Aparajita"> </font>बाप्या<font face="Aparajita"> </font>आणि<font face="Aparajita"> </font>दोन<font face="Aparajita"> </font>लहानगे<font face="Aparajita">. </font>त्यांनाही<font face="Aparajita"> </font>आमचे<font face="Aparajita"> </font>डबे<font face="Aparajita"> </font>खायला<font face="Aparajita"> </font>दिले<font face="Aparajita">. </font>सगळ्यांचे<font face="Aparajita"> </font>डबे<font face="Aparajita"> </font>चाखून<font face="Aparajita"> </font>आणि<font face="Aparajita"> </font>संपवून<font face="Aparajita"> </font>झाल्यानंतर<font face="Aparajita"> </font>उतरायला<font face="Aparajita"> </font>सुरुवात<font face="Aparajita"> </font>केली<font face="Aparajita">.</font></p> <p>उतरणीची<font face="Aparajita"> </font>वाट<font face="Aparajita"> </font>जरा<font face="Aparajita"> </font>आणखी<font face="Aparajita"> </font>अवघड<font face="Aparajita"> </font>होती<font face="Aparajita">. </font>दोन<font face="Aparajita">-</font>तीन<font face="Aparajita"> </font>डोंगररांगा<font face="Aparajita"> </font>तर<font face="Aparajita"> </font>भन्नाट<font face="Aparajita"> </font>होत्या<font face="Aparajita">. </font>तिथून<font face="Aparajita"> </font>तोल<font face="Aparajita"> </font>सावरत<font face="Aparajita"> </font>घसरताना<font face="Aparajita"> </font>मजा<font face="Aparajita"> </font>आली<font face="Aparajita">. </font>तसेच<font face="Aparajita"> </font>आम्ही<font face="Aparajita"> </font>उतरून<font face="Aparajita"> </font>बेडसे<font face="Aparajita"> </font>लेण्यांपाशी<font face="Aparajita"> </font>आलो<font face="Aparajita">. </font>लेणी<font face="Aparajita"> </font>बघायला<font face="Aparajita"> </font>जाताना<font face="Aparajita"> </font>खालून<font face="Aparajita"> </font>वर<font face="Aparajita"> </font>जाण्याऐवजी<font face="Aparajita"> </font>वरून<font face="Aparajita"> </font>खाली<font face="Aparajita"> </font>येण्याचा<font face="Aparajita"> </font>हा<font face="Aparajita"> </font>अनुभव<font face="Aparajita"> </font>अनोखा<font face="Aparajita"> </font>होता<font face="Aparajita">.</font></p> <p>लेणी<font face="Aparajita"> </font>ठीकठाक<font face="Aparajita"> </font>होती<font face="Aparajita">. </font>निदान<font face="Aparajita"> </font>कार्ल्याच्या<font face="Aparajita"> </font>लेण्यांपेक्षा<font face="Aparajita"> </font>स्वच्छ<font face="Aparajita">, </font>नेटकी<font face="Aparajita"> </font>वाटली<font face="Aparajita">. </font>तिथून<font face="Aparajita"> </font>उतरायला<font face="Aparajita"> </font>ढीगभर<font face="Aparajita"> </font>पाय<font face="Aparajita">-</font>या<font face="Aparajita"> </font>होत्या<font face="Aparajita">. </font>खाली<font face="Aparajita"> </font>पुन्हा<font face="Aparajita"> </font>गावापर्यंत<font face="Aparajita"> </font>चालत<font face="Aparajita"> </font>जातानाचा<font face="Aparajita"> </font>रस्ता<font face="Aparajita"> </font>मात्र<font face="Aparajita"> </font>थोडासा<font face="Aparajita"> </font>कंटाळवाणा<font face="Aparajita"> </font>झाला<font face="Aparajita">. </font>मुख्य<font face="Aparajita"> </font>रस्त्यावर<font face="Aparajita"> </font>आमच्यासाठी<font face="Aparajita"> </font>जीप<font face="Aparajita"> </font>वाट<font face="Aparajita"> </font>बघत<font face="Aparajita"> </font>उभ्या<font face="Aparajita"> </font>होत्या<font face="Aparajita">. </font>तिथून<font face="Aparajita"> </font>कामशेतला<font face="Aparajita"> </font>आलो<font face="Aparajita"> </font>आणि<font face="Aparajita"> </font>साडेपाचची<font face="Aparajita"> </font>लोकल<font face="Aparajita"> </font>निघून<font face="Aparajita"> </font>गेल्यानं<font face="Aparajita"> </font>एक<font face="Aparajita"> </font>तास<font face="Aparajita"> </font>तिथेच<font face="Aparajita"> </font>वाट<font face="Aparajita"> </font>पाहत<font face="Aparajita"> </font>उभं<font face="Aparajita"> </font>राहावं<font face="Aparajita"> </font>लागलं<font face="Aparajita">. </font>त्या<font face="Aparajita"> </font>काळात<font face="Aparajita"> </font>छान<font face="Aparajita"> </font>गप्पा<font face="Aparajita"> </font>आणि<font face="Aparajita"> </font>टाइमपास<font face="Aparajita"> </font>झाला<font face="Aparajita">. </font>येताना<font face="Aparajita"> </font>लोकलमध्ये<font face="Aparajita"> </font>दंगा<font face="Aparajita"> </font>करायचा<font face="Aparajita"> </font>विचार<font face="Aparajita"> </font>होता<font face="Aparajita">, </font>पण<font face="Aparajita"> </font>प्रचंड<font face="Aparajita"> </font>गर्दी<font face="Aparajita"> </font>होती<font face="Aparajita"> </font>आणि<font face="Aparajita"> </font>आम्ही<font face="Aparajita"> </font>सगळे<font face="Aparajita"> </font>विखरले<font face="Aparajita"> </font>गेल्यानं<font face="Aparajita"> </font>गप्प<font face="Aparajita"> </font>बसून<font face="Aparajita"> </font>राहावं<font face="Aparajita"> </font>लागलं<font face="Aparajita">. </font>हा<font face="Aparajita"> </font>त्रास<font face="Aparajita"> </font>सहन<font face="Aparajita"> </font>करण्यापलीकडचा<font face="Aparajita"> </font>होता<font face="Aparajita">.</font></p> <p>चला<font face="Aparajita">, </font>पावसाळ्याची<font face="Aparajita"> </font>सुरुवात<font face="Aparajita"> </font>तर<font face="Aparajita"> </font>छान<font face="Aparajita"> </font>झाली<font face="Aparajita">..!!</font></p> <p><font face="Aparajita"></font> </p> <p><font face="Aparajita"><a href="http://picasaweb.google.com/abhi.pendharkar/Trek#">(watch the photos here)</a></font></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-5659859885589370096?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-82852123896109501972010-06-18T14:20:00.001-05:002010-06-18T14:22:20.850-05:00पेन `डाइव्ह'!<p class="mobile-photo"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TBvHHtaylyI/AAAAAAAAD6Y/X7QHcg1qato/s1600/pen+drive-762616.bmp"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TBvHHtaylyI/AAAAAAAAD6Y/X7QHcg1qato/s320/pen+drive-762616.bmp" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5484195906518685474" /></a></p><div>अवघ्या चार वर्षांपूर्वी घरी कॉंप्युटर घेतला, तोपर्यंत मला सीडी हा प्रकारही माहित नव्हता. एखादा लेख घरी टाइप करून आणायचा, तरी कोणती पद्धत वापरायची, हे नंतर समजलं. सीडी अवघ्या आठ ते दहा रुपयांना मिळते, हे त्यानंतर कळलं. (तोपर्यंत मला फक्त "फ्लॉपी' माहित होती.) मग सीडी विकत घेतल्या, त्यावर मजकूर "राइट' कसा करायचा, हे जाणून घेतलं. पहिल्यांदा सीडी "राइट' करायला घेतली, तेव्हा "बर्न' करायची सोडून बाकी सगळे प्रयत्न करून पाहिले होते. "बर्न'चं बटणच न दाबल्यानं सीडीवर मजकूर येतच नव्हता आणि तो का येत नाही, हे गूढ मला उकलत नव्हतं.<br /> तर सांगायचा मुद्दा काय, की तंत्रज्ञानाच्या बाबतीत एवढ्या अडाणी असलेला मी कधी पेन ड्राइव्ह वगैरे वापरेन, असं कुणी सांगितलं असतं तर मलाच पटलं नसतं. सीडीनंतर पेन ड्राइव्हही घेतला. पहिल्यांदा 500 एमबीचा पेन ड्राइव्ह घ्यायलाही खूप महागात पडला होता. नंतर त्याच किमतीत चार जीबीचा पेन ड्राइव्ह मिळाला. पण नुकताच तो माझ्या विसरभोळेपणामुळं शहीद झाला. कुठेतरी विसरलो आणि नंतर मिळालाच नाही.<br /> विसरभोळेपणाचा मोठा फटका बसल्यामुळं दुसऱ्या दिवसापासूनच मी सावध झालो होतो. परवा एकदा ऑफिसात काम करताना पेन ड्राइव्ह खिशात नसल्याचा अचानक साक्षात्कार झाला. पंधरा दिवसांपूर्वीच एक चांगला पेन ड्राइव्ह गमावला होता आणि नवा घेण्याचा भुर्दंडही सोसावा लागला होता. त्यामुळे या वेळी मी खूपच जागरूक होतो. (म्हणजे, निदान मला तसं वाटत होतं!) मग तिसऱ्या मजल्यावर जिथे तो विसरला असावा असं वाटलं, तिथे जाण्याचा प्रयत्न केला. तिथला विभाग बंद झाला होता. मग अंधारात धडपडत जाऊन, कुलपं उघडून पेन ड्राइव्ह शोधला. जिथे तो असायला हवा होता, तिथे नव्हताच. निरनिराळ्या शंका मनात आल्या. त्यातली एक शंका मात्र अधिक दाट होती आणि तीच खरी असण्याची शक्यता जास्त वाटत होती...<br /> वरती पेन ड्राइव्हचं काम झाल्यावर मी खाली येऊन माझ्याच मशीनला तो लावल्याचं अंधुकसं आठवलं आणि तो कदाचित तिथेच असावा, असा किंचित संशय आला. तिथे काही बोलणं म्हणजे सोबत आलेल्या सहकाऱ्यासमोर स्वतःचीच अब्रू काढून घेण्यासारखं होतं. ते टाळलं. (लग्न केल्याचा फायदा!) खाली येऊन पाहिलं, तर खरंच पेन ड्राइव्ह माझ्याच मशीनला होता. मी तिथे बसूनच त्याचा शोध सुरू केला होता, स्वतःच्या मशीनला तो आहे की नाही, हे न पाहता!<br /> आपण आता निदान पेन ड्राइव्हबाबत तरी खूपच दक्ष आणि सावध झाल्याची जाणीव मनात निर्माण झाली. स्वतःचा अभिमानही वाटला. (हे प्रसंगही दुर्मिळच!) पण तो खोटा ठरण्यासाठी फार वेळ लागला नाही....<br />परवाच रात्री घरी गेलो आणि दुसऱ्या दिवशी सकाळीच लक्षात आलं, पेन ड्राइव्ह पुन्हा गायब आहे. मी तो पुन्हा विसरणार नाही, याबाबत असलेली खात्री उद्ध्वस्त झाली होती. पण पेन ड्राइव्ह मशीनलाच लावून ठेवलेल्या अवस्थेत असणार, याची खात्री होती. तसा तो होताही. ऑफिसात फोन करून कळवलं आणि मला दुपारी माझी अमानत परत मिळाली.<br /> पहिला महागातला, पण कमी क्षमतेचा पेन ड्राइव्ह कधीच हरवण्याचा प्रसंग आलानाही. त्याच्यावरचं टोपणही अगदी तळहाताच्या फोडासारखं मी जपलंय.<br />दुसरा चार जीबीचा पेन ड्राइव्ह माझ्या गबाळेपणामुळे हरवला.<br />तिसरा एकदा हरवल्याची अफवा माझी मीच पसरवली आणि दुसऱ्यांदा हरवता हरवता वाचला....एकूणच, त्यानं अनेकदा माझ्या ताब्यातून "डाइव्ह' मारायचा प्रयत्न केलाय!<br /> आता त्याला दीर्घ आयुरारोग्य चिंतण्यासाठी कुठल्या देवाला नवस बोलावा, याचा विचार करतोय! </div> <div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7532870993943866817-8285212389610950197?l=abhipendharkar.blogspot.com' alt='' /></div>अभिजित पेंढारकरhttp://www.blogger.com/profile/06469241139537054316noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7532870993943866817.post-56413327392883273692010-06-13T23:37:00.004-05:002010-08-12T13:39:15.370-05:00भुलेश्वरानं पाडलेली भूल...<p class="mobile-photo"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TBWx_RAVd1I/AAAAAAAAD40/xSFqPuixzHM/s1600/bhuleshwar+112-737361.JPG"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_sUn9oBQqXPs/TBWx_RAVd1I/AAAAAAAAD40/xSFqPuixzHM/s320/bhuleshwar+112-737361.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482483821848131410" /></a></p><font face="Aparajita" size="2"> <div align="justify"> </div> <div align="justify"> </div></font><font size="2"> <p align="justify">फिरायची</p></font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">आवड</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">आधीपासून</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">होती</font><font face="Aparajita" size="2">, </font><font size="2">पण</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">गाडी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">घेतल्यानंतर</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">तिला</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">एक</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">अधिष्ठान</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">प्राप्त</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">झालं</font><font face="Aparajita" size="2">. </font><font size="2">गाडीचा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">निदान</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">रविवारी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">तरी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">वापर</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">करायला</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">हवा</font><font face="Aparajita" size="2">, </font><font size="2">या</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">कारणाखाली</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">किंवा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">ब</font><font face="Aparajita" size="2">-</font><font size="2">याच</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">दिवसांत</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">कुठे</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">गेलो</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">नाही</font><font face="Aparajita" size="2">, </font><font size="2">मस्त</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">हवा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">पडलेय</font><font face="Aparajita" size="2">, </font><font size="2">छानपैकी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">वातावरणात</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">फिरायला</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">जावंसं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">वाटतं</font><font face="Aparajita" size="2">, </font><font size="2">या</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">सबबींखाली</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">भटकंती</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">अनेकदा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">सुरू</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">झाली</font><font face="Aparajita" size="2">. </font><font size="2">महिन्यातून</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">साधारण</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">एकदा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">किंवा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">दोनदा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">तरी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">पुण्याबाहेर</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">उधळलंच</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">पाहिजे</font><font face="Aparajita" size="2">, </font><font size="2">हा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">दंडक</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">झाला</font><font face="Aparajita" size="2">.</font><font size="2"> <p align="justify">जेजुरी</p></font><font face="Aparajita" size="2">, </font><font size="2">शिरगाव</font><font face="Aparajita" size="2">, </font><font size="2">नीळकंठेश्वर</font><font face="Aparajita" size="2">, </font><font size="2">सिंहगड</font><font face="Aparajita" size="2">, </font><font size="2">कार्ला</font><font face="Aparajita" size="2">, </font><font size="2">अशी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">ठिकाणं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">पालथी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">घालून</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">झाली</font><font face="Aparajita" size="2">. </font><font size="2">रामदरा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">सारख्या</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">काही</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">नवीन</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">ठिकाणी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">भटकंती</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">करता</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">आली</font><font face="Aparajita" size="2">. </font><font size="2">यवतजवळच्या</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">भुलेश्वरचं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">नाव</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">बरेच</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">दिवस</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">ऐकत</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">होतो</font><font face="Aparajita" size="2">. </font><font size="2">एक</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">दिवसाच्या</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">सहलीसाठी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">चांगलं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">ठिकाण</font><font face="Aparajita" size="2">, </font><font size="2">अशी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">ख्याती</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">ऐकली</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">होती</font><font face="Aparajita" size="2">. </font><font size="2">बरेचदा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">भटकंतीतल्या</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">मित्रांना</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">विचारल्यावर</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">त्यांनी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">हे</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">नाव</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">सुचवलं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">होतं</font><font face="Aparajita" size="2">. </font><font size="2">पण</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">आणखी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">ेक</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">देऊळ</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">यापलीकडे</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">त्याविषयी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">फार</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">आकर्षण</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">वाटलं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">नव्हतं</font><font face="Aparajita" size="2">. </font><font size="2">त्यामुळं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">एक</font><font face="Aparajita" size="2">-</font><font size="2">दोनदा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">भुलेश्वर</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">निश्चित</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">करूनही</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">मागे</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">पडलं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">होतं</font><font face="Aparajita" size="2">. </font><font size="2">कालच्या</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">रविवारी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">तसा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">कुठे</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">जाण्याचा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">बेत</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">नव्हता</font><font face="Aparajita" size="2">, </font><font size="2">पण</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">दिवसभर</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">मोकळा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">असल्यानं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">आणि</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">पावसाळी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">हवा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">पाहून</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">मनानं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">उचल</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">खाल्ली</font><font face="Aparajita" size="2">. </font><font size="2">मग</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">बरेच</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">दिवस</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">हातातून</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">निसटलेलं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">हे</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">भुलेश्वरच</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">पालथं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">घालायचं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">ठरवलं</font><font face="Aparajita" size="2">.</font><font size="2"> <p align="justify">सकाळी</p></font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">मनस्वीचा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">क्लास</font><font face="Aparajita" size="2">, </font><font size="2">रविवारची</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">कामं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">आटोपून</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">निघेपर्यंत</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">एक</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">वाजला</font><font face="Aparajita" size="2">. </font><font size="2">वाटेत</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">हाॅटेलवाल्यांनी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">अगत्यानं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">केलेला</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">पाहुणचार</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">झोडून</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">प्रत्यक्ष</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">भुलेश्वरला</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">पोचेपर्यंत</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">साडेतीन</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">वाजले</font><font face="Aparajita" size="2">. </font><font size="2">पुण्याहून</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">यवत</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">साधारणपणे</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font face="Aparajita" size="2">45 </font><font size="2">किमी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">आहे</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">आणि</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">यवत</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">गावाच्या</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">आधीच</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">भुलेश्वरचा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">फाटा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">फुटतो</font><font face="Aparajita" size="2">. </font><font size="2">तिथून</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">आत</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">घाटरस्त्यानं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">सुमारे</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">सात</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">ते</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">आठ</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">किमीवर</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">भुलेश्वर</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">आहे</font><font face="Aparajita" size="2">.</font><font size="2"> <p align="justify">जातानाचा</p></font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">रस्ता</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">भन्नाट</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">होता</font><font face="Aparajita" size="2">. </font><font size="2">पाऊस</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">फारसा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">नव्हता</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">आणि</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">रस्त्याचं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">कामही</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">सुरू</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">होतं</font><font face="Aparajita" size="2">, </font><font size="2">तरी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">जाताना</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">मजा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">आली</font><font face="Aparajita" size="2">. </font><font size="2">घाटांतल्या</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">वळणावळणांवरून</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">निसर्गाचं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">रूप</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">टिपत</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">आम्ही</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">डोंगरावर</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">पोचलो</font><font face="Aparajita" size="2">. </font><font size="2">भुलेश्वरच्या</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">मंदिरापर्यंत</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">गाडी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">जात</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">असली</font><font face="Aparajita" size="2">, </font><font size="2">तरी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">शेवटचा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">रस्ता</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">फारच</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">खराब</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">आणि</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">तीव्र</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">चढणीचा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">आहे</font><font face="Aparajita" size="2">. </font><font size="2">मंदिर</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">पाहिल्यानंतर</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">होता</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">नव्हता</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">तो</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">थकवा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">पळून</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">गेला</font><font face="Aparajita" size="2">.</font><font size="2"> <p align="justify">मला</p></font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">गावातली</font><font face="Aparajita" size="2">, </font><font size="2">भोंदू</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">भाविकांच्या</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">गर्दीनं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">घुसमटलेली</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">मंदिरं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">आवडत</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">नाहीत</font><font face="Aparajita" size="2">. </font><font size="2">त्यापेक्षा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">गावकुसाबाहेरची</font><font face="Aparajita" size="2">, </font><font size="2">शांत</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">ठिकाणची</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">किंवा</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">डोंगरावरची</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">अशी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">मंदिरं</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">फार</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">आवडतात</font><font face="Aparajita" size="2">. </font><font size="2">तिथे</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">भेट</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">दिल्यावर</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">खरंच</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">काहितरी</font><font face="Aparajita" size="2"> </font><font size="2">पाहिल्याचा</f