अरे "बाप'रे!

करण जोहर नावाचा एक मोठ्ठा दिग्दर्शक आहे. (कोण रे तो टवाळ, त्याचे सिनेमे पाहून असं वाटत नाही, असं म्हणतोय?)

मोठ्ठा म्हणजे यश, भपका, (अरे भंपका!), चमचमाट, झगमगाट, मोठमोठ्या ताऱ्यांचा लखलखाट (चित्रपटीय भाषेत याला "भव्यदिव्य' म्हणतात) या बाबतीत मोठ्ठा. लहान वयातही महान. शाहरुख खान, फराह खान, मनीष मल्होत्रा, गेला बाजार शंकर-एहसान-लॉय यांचा जिगरी दोस्त. कुठे शाहरुखला "केबीसी'साठी तयार कर, कुठे फराह खानला हनिमूनची तिकिटं काढून दे, मनीष मल्होत्राच्या नव्या दुकानाचं (बुटीक?) इंटिरिअर सुचव, अशी मित्रांसाठी पडेल ती ("पडेल' नव्हे!) कामं करणारा. अधूनमधून सिनेमेदेखील दिग्दर्शित करणारा. त्यातून छान छान मुली, गोड गोड दृश्‍यं, सुंदर सुंदर स्थळं दाखवणारा. भावनासम्राट! प्रेक्षकांचे डोळे आणि हृदयं पिळून गंगा, यमुना, सरस्वतीही दुथडी भरून वाहतील एवढा अश्रूंचा पूर काढणारा.

एवढं सगळं वर्णन अशासाठी, की हा भला गृहस्थही आमीर खानचा "तारे जमीं पर' पाहून हेलावला. त्याला आता "पालक' (याचा अर्थ पिता; भाजी नव्हे) व्हावंसं वाटायला लागलंय. ""मी आत्तापर्यंत लग्न केलेलं नाही. करायचा विचारही नाही; पण "तारे...' पाहिल्यानंतर पिता म्हणून आपल्या मुलाला समजून घेण्याची गरज मला वाटू लागलीय,'' असं त्यानं जाहीर केलं.पिता बनण्याची त्याची मनीषा लवकरच पूर्ण होवो. तो चित्रपटातला असल्यामुळे "व्हर्च्युअली' पिता वगैरे बनण्याची साधनाही करू शकतो.

आम्हाला काळजी वेगळीच आहे. करणने तर स्वततिकीट काढून, थिएटरमध्ये जाऊन हा चित्रपट बघितलाय. त्याच्या मनात काय भावना आहेत कोणास ठाऊक? पण आता, चित्रपटसृष्टीतील बऱ्याच बुजुर्ग कलाकारांसाठीही आमीर आता "तारे जमीं पर'चा विशेष खेळ आयोजित करणार आहे, म्हणे!

बोलबाला `ग्राफिटी'चा!

सर्वांसाठी वैचारिक शिदोरी

आज नववर्षाच्या स्वागताचा दिवस. वाचकांशी आपुलकी व जिव्हाळा जपणाऱ्या "सकाळ'चा आज वर्धापनदिन. नववर्षदिन व "सकाळ'चा वर्धापनदिन हा दुग्धशर्करा योगच म्हणावा लागेल. "सकाळ' बातम्यासोबतच वाचकांना प्रेरणा, मुक्तपीठ, फॅमिली डॉक्‍टर, पुराणकथा, संस्काराची शिदोरी असे बरेच काही देत असतो. जीवनातील दोषांची जाणीव मोजक्‍या शब्दांतील ग्राफिटीमुळे होते. चिंटू चित्रमालिकेने वाचकांना सतत हसत ठेवले आहे. बालमित्र पुरवणी वाचताना बालगोपाळ रंगून जातात. "सकाळ' सर्वांसाठी विचाराची काही ना काही शिदोरी विविध रूपांनी देत असतो. पुणेकरांची सकाळ "सकाळ'च्या वाचनानेच सुरू होते. वर्धापनदिनी "सकाळ'ला शुभेच्छा.

- यशवंत पवार, पुणे

---

विश्‍वासार्ह बातम्या व उत्तम अग्रलेख

अनेक वर्षांपासून "सकाळ' पुणेकरांच्या जीवनाचा अविभाज्य भाग झालेला आहे. महाराष्ट्राच्या अन्य भागांतही "सकाळ'ची लोकप्रियता वाढत आहे. कालानुरूप बदल करीत हा अनुभवी प्रवास असाच उत्तमोत्तम यशोशिखरे गाठत राहील, याची खात्री आहे. प्रेरणा, मुक्तपीठ, सप्तरंग यांसारख्या पुरवण्या, अनेक वाचकप्रिय सदरे, विश्‍वासार्ह बातम्या, उत्तम अग्रलेख, थोड्या शब्दांत मोठा आशय व्यक्त करणारी ग्राफिटी या सर्वांमुळे "सकाळ' अढळस्थानी आहे व यापुढेही राहील.

- सिद्धार्थ बेंद्रे, पुणे

----------------------

हे पण वाचा!


http://marathigraffiti.blogspot.com/

पीक "प्रेरणा' पेरणाऱ्यांचं...

बॉलिवूडकरांचं चित्रपट काढण्यामागचं "इन्स्पिरेशन' काय असेल, सांगता येत नाही. पूर्वी रामसेंचे "हॉररपट' पाहून प्रेक्षकांना हुडहुडी भरायची. अर्थातच त्यातल्या प्रसंगांच्या परिणामामुळं नव्हे, तर याला हे आणखी किती दिवस असे सिनेमा काढणार, या विचारांनी! जगातल्या समस्त कवट्या, प्रेतं, जंगलं, स्मशानं, हेच रामसेंचं "इन्स्पिरेशन' होतं. कवटीचं तर त्यांना एवढं प्रेम होतं, की चोर-दरोडेखोरांसारखं समस्त रामसे बंधूंच्या कपाळावर कवटीचं चित्र कोरलेलं असेल की काय, असंच वाटायचं.

देशप्रेम हे मनोजकुमारचं "इन्स्पिरेशन' होतं. पण नंतर त्याचा डोस एवढा झाला, की साक्षात भारतमातेलाही कसंसंच व्हायला लागलं असणार. प्रेमाचे पैलू हे काही प्रमाणात राज कपूर आणि यश चोप्रांचं "इन्स्पिरेशन' होतं. प्रेमाच्या या अंगाला नायिकांच्या अंगप्रत्यंगांचा जोड राज कपूरनं दिलं. यश चोप्रांनी तर सगळ्या प्रेमकथांना श्रीमंतीतच लोळवून घोळवून सादर केलं.राखी सावंतला नाही का, "नच बलिये'मधल्या पराभवानंतर अंतरात्म्याच्या आवाजाचं "इन्स्पिरेशन' मिळालं. म्हणूनच आपल्या फसवणुकीविरुद्ध गावभर बोंबलत सुटली ना ती!

आमीर खानला "लगान'च्या वेळी चांगल्या कथेमुळे निर्मितीचं आणि "तारे जमीं पर'च्या वेळी अमोल गुप्तेशी भांडणामुळे दिग्दर्शनाचं "इन्स्पिरेशन' मिळालं.तर असे हे सगळे "इन्स्पिरेशनिस्ट'! आत्ता सगळ्यांची आठवण होण्याचं कारण हे, की नुकताच आलेल्या "रिटर्न ऑफ हनुमान'चं "इन्स्पिरेशन' आधीचा "हनुमान' नाही, तर दिग्दर्शक अनुराग कश्‍यप हे आहे. आपले कुठलेच चित्रपट सात वर्षांच्या आपल्या मुलीला आवडले नाहीत, म्हणून अनुरागनं तिला "इम्प्रेस' करण्यासाठी हा चित्रपट केलाय, म्हणे!

आमची भीती दुसरीच आहे.गौरी खाननं "टाईम'साठी दिलेल्या बोल्ड फोटोवरून सगळ्याच ताऱ्यांच्या बायकांनी, हिमेश रेशमियावरून समस्त उदयोन्मुख गायकांनी, रामगोपाल वर्माच्या "आगी'वरून "शोले'च्या समस्त चाहत्यांनी काही "इन्स्पिरेशन' घेतलं, तर त्यांना आणि आपल्यालाही महागात पडेल!

---

वर्षा'व प्रेमाचा...

कसे म्हणुनी काय पुसता, आम्हास गेले वर्ष यंदाचे।
होते गुणगौरवाचे, परदेशवारीचे, अन्‌ "धंद्या'चे।।

जानेवारीत घडला पहिला "ग्राफिटी' प्रकाशन सोहळा।
उतरविले ज्याने भूवरी लोकप्रिय मराठी "तारकादळां'।।

वेगळी ओळख जाहली स्वतःची स्वतःला, या पुस्तकामुळेच।
स्वप्रतिभेविषयी राहिलो असतो नाहीतर आम्ही "खुळे'च।।

फेब्रुवारीत मग अनपेक्षितपणे घडली मलेशियावारी।
परदेशदर्शनाचा विषय आम्ही त्याआधी नेला होता, हसण्यावारी।।

मार्चही गेला आनंदात अन्‌ एप्रिल, मे महिनाही।
आंबे आणून विकण्याचा झाला सफल प्रयोगही।।

जून आला पाऊस घेऊन अन्‌ तब्येत सुधारली।
"ड्यूक्‍स नोज'मध्ये डुंबून आंदर मावळाची वाट धरली।।

जुलैत पुन्हा आला "ग्राफिटी'चा दुसरा भाग।
दिसण्यासारखा फोटो आला, "सकाळ'मध्ये पहिल्यांदाच।।

ऑगस्टपासून मग "ग्राफिटी'च्या चाहत्यांची लाईनच लागली।
मुलाखती अन्‌ जाहीर कार्यक्रमांची निमंत्रणेही मिळू लागली।।

मिळाले नवे मित्र-मैत्रिणी, तसेच उत्तम टीकाकारही।
सगळ्यांच्याच प्रेमाने वाढलो, विकसित झाली "ग्राफिटी'ही।।

प्रेम मिळवायचे आणखी अन्‌ असलेले टिकवायचे आहे।
संकल्प दुसरा नाही गड्यांनो, नववर्षात हेच घडवायचे आहे।।

-----------

स्त्री जन्मा, तुझी कहाणी !

एखाद्याच्या आयुष्याची लक्तरं तरी किती व्हावीत!

जीवनाच्या वाटेवरच्या प्रत्येक खाचखळग्यात ह्यांचंच तंगड का मोडावं?

दुर्दैवाचे दशावतार कसले, सहस्रावतारच ते!

अशीच एक अभागी पोरगी. सिनेमांत कामं करून, रिमिक्‍स गाण्यांत नाचून, "स्टेज शो' करून (कमीत कमी कपडे वापरून) पोटाची खळगी भरणारी. महाराष्ट्राची "शान', देशाची "जान'. पण कुणी तिच्या आडनावावरून कोटी करून तिला महाराष्ट्राची "खंत' म्हणालं. कुणी अश्‍लील, बीभत्स, उथळ, फटाकडी, अशी लेबलं लावली. एका मित्रानं भर पार्टीत तिचा गैरफायदा घेतला. तरीही, अवहेलना आणि बोलणी खावी लागली तिलाच बिच्चारीला! दोन-तीन महिने काही प्रसिद्ध व्यक्तींना एकाच घरात कोंडून घालून त्यांचे दैनंदिन उद्योग जगजाहीर करण्याच्या कुठल्याशा कार्यक्रमातही ती गाजली. पण तिथेही पदरी आली निराशा!

मग आणखी एक मोठी संधी मिळाली, स्टेजवर "ता ता थैया' करून लोकांच्या मनाबरोबरच "एसएमएस'ही जिंकण्याची. दिलखेचक नृत्यानं तमाम देशवासीयांची हृदयं जिंकून टीकाकारांच्या छाताडावर नाचण्याची. साथीला तिच्याशी जन्मोजन्मीच्या साथीचा वादा करणारा तिचा "आशिक'ही. जोडी फायनलपर्यंत पोचली. कुठल्याकुठल्या देवळांत ओट्या भरून झाल्या. देव प्रसन्न झाला, पण दैव रुसलंच. फायनलच्या निकालाच्या वेळी तिची "फसवणूक' झाली. नंतर तिला असं कळलं, की महिनाभर आधीच आपल्याला या कुटिल कारस्थानाचा सुगावा लागला होता. "टीआरपी' वाढवण्यासाठीच आपल्याला घेतलं गेलं होतं. आपल्याला खोटंनाटं रडायला, खिदळायला, नाटकी बोलायला लावण्यात आलं होतं. आपण नाचलो नाही, आपल्याला नाचवलं गेलं होतं. कुठल्याही घटनेची "एक्‍स्क्‍ुझिव्ह स्टोरी' करणाऱ्या कुठल्याशा चॅनेलवर मग तिनं टाहो फोडला. कॅमेऱ्यातले रोल संपेपर्यंत डोळ्यांतील अश्रूंना वाट करून दिली. हवा तेवढा वेळ "बाईट्‌स' दिले.

आता ही मर्द मराठी मुलगी स्त्री हक्कांसाठी लढणाऱ्या संघटनांकडेही जाणार आहे, असं कळतं. आपल्यावरच्या अन्यायाविरुद्ध दाद मागणार आहे. या सगळ्या बातम्यांच्या "फुटेज'चा याच कार्यक्रमाच्या पुढच्या भागासाठी तिला उपयोग होईल, असं कुणीतरी सांगितलंय म्हणे तिला!

--------